II SA/Wa 1811/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Bronisław Szydło Sędzia WSA - Adam Lipiński (spr.) Asesor WSA - Janusz Walawski Protokolant: - Beata Gibzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku - oddala skargę - J. M. od dnia 10 września 2004 r. posiadał status osoby bezrobotnej i przysługiwało mu prawo do zasiłku w wysokości 605,10 zł brutto. W związku z przyznaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych od dnia 11 kwietnia 2005 r. świadczenia przedemerytalnego, Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. orzekł o utracie przez J. M. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 11 kwietnia 2005 r. Decyzja ta nie była przez skarżącego kwestionowana. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Prezydent W. orzekł o obowiązku zwrotu przez J. M. nienależnie pobranego świadczenia (to jest powyższego zasiłku) za okres od 11 do 30 kwietnia 2005 r. w kwocie 403,40 zł. W wyniku odwołania, powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...]. Podstawę prawną zwrotu stanowił przepis art. 76 ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wskazywał, iż organ orzekł o zwrocie pobranego świadczenia za okres od 11 do 30 kwietnia 2005 r. w kwocie 403,40 zł, która nie uwzględnia takich potrąconych należności jak zaliczka na podatek dochodowy i składki zdrowotnej. Tak więc jego zdaniem, przy uwzględnieniu tych odliczeń kwota do zwrotu powinna być mniejsza i wynosić 353,18 zł. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wskazywał, że był zobowiązany do potrącania wskazanych należności, jednakże nie ma możliwości zaliczenia potrąconych należności z tytułu zaliczki na podatek dochodowy i składki zdrowotnej od świadczenia przedemerytalnego, dlatego też skarżący zobowiązany został do zwrotu kwoty brutto – to jest 403,40 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami proceduralnymi. Skarga nie jest zasadna. Organ prawidłowo zastosował przepis art. 76 ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) nakazujący zwrot nienależnie pobranego świadczenia. Prawidłowo również zastosował przepisy postępowania administracyjnego. W sprawie jest oczywiste, iż wraz z przyznaniem J. M. świadczenia przedemerytalnego ustały jego uprawnienia jako osoby bezrobotnej wraz z uprawnieniem do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, a zatem ta część zasiłku, która dotyczyła okresu od 11 do 30 kwietnia 2005 r. powinna zostać zwrócona. Tak więc podstawa prawna jest tu między stronami bezsporna. W istocie spór dotyczy jedynie problemu czy skarżący powinien zwrócić organowi kwotę nienależnie pobranego świadczenia - zasiłku za okres od 11 do 30 kwietnia 2005 r. w wysokości brutto, czy też jak twierdzi skarżący pomniejszoną o odpowiednie kwoty z tytułu zaliczki na podatek dochodowy i składki zdrowotnej. Aby rozstrzygnąć tę kwestię należy najpierw wyjaśnić co jest wartością kwotową przedmiotowego zasiłku, czy przyznana określona należność, czy też ta należność po pomniejszeniu o odpowiednie kwoty z tytułu zaliczki na podatek dochodowy i składki zdrowotnej oraz ewentualnie pomniejszona o jeszcze inne należności (np. zajęcia komornicze itp., co w niniejszej sprawie nie wystąpiło). Otóż organ przyznał skarżącemu przedmiotowy zasiłek w ściśle określonej wysokości i ta właśnie kwota (liczona brutto) stanowi całość przyznanego świadczenia – porównaj decyzja o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku. Odprowadzanie od tej kwoty innych należności jak zaliczki na podatek dochodowy i składki zdrowotne jest obowiązkiem organu jako płatnika, ale obowiązek ten jest wykonywany za zobowiązanego, albowiem płacenie podatków i innych należności jest jego obowiązkiem. A zatem przyznanym zasiłkiem nie jest kwota, którą uprawniony otrzymuje "do ręki", ale kwota brutto, od której odlicza się następnie różne należności. Tak więc, w przypadku obowiązku zwrotu, zobowiązany musi zwrócić pełną wartość przyznanego świadczenia – to jest liczonego w kwocie brutto, niezależnie od potrąconych od tej kwoty różnych świadczeń. W przedmiotowej sprawie zwrotowi będzie podlegać wprost proporcjonalna wartość brutto nienależnie pobranego świadczenia liczona od stosunku okresu nienależnego (tu od 11 do 30 kwietnia) do całego miesiąca kwietnia. Co do tego sposobu wyliczenia proporcji należnego do zwrotu świadczenia nie ma tu zresztą sporu. Podkreślić tu należy, że organ nie ma żadnej możliwości rozliczenia z organami podatkowymi, czy organami ubezpieczeń społecznych, przekazanych należności z tytułu odpowiednio: zaliczki na podatek dochodowy i składki zdrowotnej. Nadpłatę tych świadczeń jest natomiast w stanie rozliczyć z tymi organami sam skarżący – jednakże zagadnieniu to wykracza już poza istotę niniejszej sprawy. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, jak i proceduralnego przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Dlatego, z przytoczonych wyżej powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.