II SA/Wr 2294/03

Sygnatura akt II SA/Wr 2294/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. J. na uchwałę Rady Miejskiej L. Z. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. oddala skargę Sygnatura akt II SA/Wr 2294/03 UZASADNIENIE Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w L. Z. nr [...] z dnia [...]r. oraz [...] z dnia [...]r. Gmina L. Z. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości R . Ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia planu zgodnie z art. 18 ust 2 pkt. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zostało opublikowane w miejscowej prasie w dniu [...]r. z wyznaczeniem terminu i miejsca składania wniosków do planu. Zgodnie z przysługującym uprawnieniem Skarżący wniósł : 1. w dniu [...] r. wniosek dotyczący budowy ośrodka agroturystycznego na działce [...], na etapie opracowania Studium Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L. Z . 2. w dniu [...]r. wniosek dot. budowy ośrodka letniskowo-agroturystycznego i stawów na działce [...], na etapie opracowania projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioski Skarżącego zostały uwzględnione w projekcie planu przestrzennego miejscowości R . Po wypełnieniu wszystkich czynności, zadań i wymaganych prawem procedur określonych w art. 18 ust. 2 pkt. 1-4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dniu [...]r. podane zostało do publicznej wiadomości w prasie lokalnej, zawiadomienie o wyłożeniu planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu . Jednocześnie zgodnie z obowiązującą procedurą Skarżący został w dniu [...] r. zawiadomiony o terminie wyłożenia planu. Skarżący wniósł w wymaganym prawem terminie dwukrotnie zarzuty do projektu planu, dotyczące tego samego zagadnienia, czyli żądania wykreślenia z części graficznej projektu planu ujęć wody znajdujących się na jego działce nr [...] w R. tj; - w dniu [...]r. - w dniu [...]r. Wniesiony zarzut został przez Burmistrza L. rozpatrzony i odrzucony w całości. Stanowisko w tej sprawie wraz z uzasadnieniem zostało Skarżącemu przekazane pismem z dnia [...]r. Sygnatura akt II SA/Wr 2294/03 W dniu [...]r. Skarżący został zawiadomiony o terminie sesji w sprawie rozpatrzenia nieuwzględnionych zarzutów i protestów zgłoszonych do projektów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalonego na dzień [...]r. Po rozpatrzeniu zarzutu Rada Miejska podjęła uchwałę [...] z dnia [...]r. o odrzuceniu zarzutu w całości. W dniu [...]r. Skarżącemu została doręczona kopia w/w uchwały wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi do NSA. Skarżący w skardze podnosi, że ujecie w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. , istniejących na jego działce nr [...] ujęć wodnych narusza jego własność, prywatność i niczym sensownym nie jest poparte. Podnosi w skardze również, że we właściwym czasie zgłosił w gminie swoje plany dotyczące tej nieruchomości jak również fakt, że Rada Miejska podjęła zaskarżoną uchwałę bez żadnej dyskusji. Ustosunkowując się do skargi Rada Miejska wskazała, że zgłoszone przez skarżącego wnioski do planu zostały w całości uwzględnione a tym samym opracowany projekt planu przestrzennego dla miejscowości R. zabezpieczył interes prawny Skarżącego. Stanowisko Skarżącego mówiące o tym, że wniesiony przez niego zarzut został bez jakiejkolwiek dyskusji i uzasadnienia odrzucony, mija się, w opinii Rady Miejskiej. całkowicie z prawdą i stanem faktycznym. Zarzut ten został wnikliwie przeanalizowany w pierwszym etapie przez Burmistrza L. Z. i kolejno przez Komisje Rady Miejskiej. Na sesji w dniu [...]r. wszystkie osoby wnoszące protesty i zarzuty do projektów planów miały pełne prawo wypowiedzi i zgłoszenia dodatkowych uwag. Skarżący po udzieleniu mu głosu oświadczył jedynie, że w związku z naruszeniem jego dóbr osobistych sprawę kieruje do Sądu Odnosząc się do części skargi dotyczącej ujęcia wody na działce [...], stanowiącej własność Skarżącego, należy stwierdzić, że ujęcie wody podziemnej (cieków podziemnych) wraz z siecią wodociągową, grawitacyjną istnieją i są eksploatowane co najmniej od 65 lat i służą zaopatrzeniu w wodę sąsiednim gospodarstwom. Skarżący nie kwestionuje faktu istnienia tych ujęć, które są usytuowane na gruntach nabytych od Skarbu Państwa (PFZ) w latach 80-tych Sygnatura akt II SA/Wr 2294/03 ubiegłego stulecia. Nadto skarżący jak dotychczas nie korzysta z nich. Działka [...] jest niezabudowana i stoi ugorem. Na etapie opracowania planów, dla wszystkich miejscowości w gminie L. Z. przyjęto zasadę oznaczania w planach wszystkich istniejących ujęć wody, które zaopatrują więcej niż jedno gospodarstwo. Jest to zgodne z art. 4 ust.1 ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. nr 5 poz. 139 ze zm.) jak również wymagane art. 10 ust l pkt 5 i 8 tejże ustawy. W świetle tych przepisów gmina ma obowiązek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalić między innymi zasady obsługi w zakresie infrastruktury oraz linie rozgraniczające tej infrastruktury, jak również ustalić szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakazu zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych, prawidłowego gospodarowania zasobami oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych. Z ostrożności procesowej zwrócono uwagę, że zgodnie z obowiązującym Prawem wodnym woda znajdująca się w podziemnych ujęciach wodnych stanowi własność Skarbu Państwa, a nie właściciela gruntu. Należy wyraźnie zaznaczyć, że oznaczone w projekcie planu ujęcia nie kolidują w żaden sposób z zamierzeniami inwestycyjnymi Skarżącego, uwzględnionymi w projekcie planu, a wręcz zabezpieczają docelowe zaopatrzenie w wodę terenów w przyszłości zainwestowanych przez Skarżącego. Tak więc opracowany projekt planu nie stanowi zapory w osiągnięciu przez Skarżącego zamiarów. Rada Miejska rozpatrując zarzut Skarżącego wzięła pod uwagę szersze interesy mieszkańców R., niż interes Skarżącego, jak również wnikliwie porównała wielkość i proporcje tych naruszeń do poszczególnych podmiotów (osób). W konkluzji Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało Sygnatura akt II SA/Wr 2294/03 zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozpatrując skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w L. Z. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania jej zgodności z prawem. Sygnatura akt II SA/Wr 2294/03 Zgodnie z przepisem art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z kolei z art. 18 ust. 2 pkt 8 powoływanej ustawy wójt (burmistrz, prezydent) gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolejno: po upływie terminów, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż miesiąc, protesty i zarzuty wniesione do projektu planu i przedstawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie pismem z dnia [...] r. zawiadomiono skarżącego o wyłożeniu projektu planu, do którego to projektu zarzut zgłosił T. J . Treścią zarzutu był sprzeciw do wskazania w projekcie planu ujęć wodnych znajdujących się na należącej doń działce. Zarzut ten nie został uwzględniony przez Burmistrza L. Z. i został przedstawiony do rozstrzygnięcia Radzie Miejskiej L. Z., która w dniu [...]r. podjęła uchwałę nr [...] o odrzuceniu zarzutu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że przy opracowywaniu planu uwzględniano ujęcia wody mogące służyć do zaopatrywania w wodę więcej aniżeli jedno gospodarstwo a wspomniane ujęcie wody w takiej jak obecnie formie służy do zaopatrywania w wodę co najmniej od 65 lat. Należy zauważyć, iż były podstawy normatywne do ujęcia w planie zagospodarowania przestrzennego wspomnianych ujęć wodnych. Wskazać tu należy na przepis art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się w zależności od potrzeb zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury (pkt 5) oraz szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi, Sygnatura akt II SA/Wr 2294/03 prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 8). Należy również mieć na uwadze fakt, iż obowiązek uwzględniania zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy dzieje się to zgodnie z uprawnieniami rady określonymi w ustawie po wyczerpaniu właściwego trybu postępowania. Do uznania zasadności zarzutu lub skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada Gminy ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, o ile uznania tego nie nadużywa. Musi kierować się interesem ogółu mieszkańców gminy, względnie celowościowymi i racjonalnymi oraz innymi zasadami określonymi w powołanej ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok NSA z 7 maja 1999 r., IV SA 1590/98, LEX nr 48215). Należy też zauważyć, iż zamieszczenie w planie zagospodarowania przestrzennego określonych obiektów nie przesądza o prawie własności tych obiektów (por. art. 3 ustawy) . Kwestia ta rozstrzygana być może tylko na gruncie przepisów prawa cywilnego. Tak więc zamieszczenie w planie ujęć wodnych wskazuje tylko na określony sposób zagospodarowania działki i nie narusza prawa własności do danej nieruchomości i nie może stać się źródłem jakichkolwiek roszczeń ze strony osób trzecich. Kwestia ewentualnego korzystania przez osoby trzecie z takiego ujęcia będzie wymagało, co do zasady, zgody właściciela nieruchomości, na której znajduje się dane ujęcie a ewentualne spory w tym zakresie mogą być rozstrzygane na drodze cywilnoprawnej. W konkluzji Sąd uznał, że sądowa kontrola kwestionowanej uchwały Rady Miejskiej w L. Z. pozwoliła stwierdzić, iż zaskarżona uchwała jest zgodna z przepisami prawa i dlatego też - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec, jak w sentencji wyroku.