I SA/Wa 1966/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Piotr Kabała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2005 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania tytułu naukowego profesora oddala skargę I SA/WA 1966/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2004r. nr [...] Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy swą poprzednią decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] odmawiającą przedstawienia dr hab. G. G. do tytułu naukowego profesora. Jak wynika ze zgromadzonego przez organ administracji publicznej materiału dowodowego Rektor [...] Uniwersytetu [...] wystąpił do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z wnioskiem o nadanie tytułu naukowego profesora nauk [...] dr hab. G.G. zatrudnionemu na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Wydziale [...] [...] Uniwersytetu [...]. W postępowaniu przed Centralną Komisją po wpłynięciu wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk [...] dr hab. G.G., powołano na recenzenta profesora H. O., który wydał opinię negatywną, a następnie profesora W.S. który wydał opinię pozytywną w tym przedmiocie. Obradująca w dniu 2 i 3 grudnia 2003 r. Sekcja Nauk [...] i [...] po zapoznaniu się z recenzjami w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciwko uwzględnieniu wniosku w sprawie nadania tytułu naukowego profesora dr hab. G.G. Obradujące w dniu [...] grudnia 2003 r. Prezydium Centralnej Komisji podzieliło stanowisko Sekcji i decyzją z dnia [...] grudnia 2003 roku nr [...] odmówiło przedstawienia dr hab. G. G. do tytułu naukowego profesora. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył dr hab. G. G. W związku z powyższym Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zwróciła się do prof. H.I. z prośbą o przygotowanie opinii. Recenzent ten wydał opinię negatywną. Po wpłynięciu negatywnej opinii Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wyznaczyła now ego recenzenta prof. R. M., którego opinia była również negatywna. W dniu 7 i 8 września 2004r. odbyło się posiedzenie Sekcji Nauk [...] i [...], na które zaproszono recenzentów Rady Wydziału. Po przeprowadzeniu dyskusji Sekcja Nauk [...] i [...] w głosowaniu tajnym odmówiła poparcia wniosku G.G. o zmianę decyzji. Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] września 2004 r. po wysłuchaniu sprawozdania Przewodniczącego Sekcji Nauk [...], decyzją nr [...] postanowiło utrzymać w mocy swoją poprzednią decyzję. W uzasadnieniu swego stanowiska Centralna Komisja do Spraw Tytułów Stopni Naukowych wskazała, że w postępowaniu w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powołano dwu recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie dotyczące zasadności przedstawienia kandydata do tytułu naukowego profesora. Przeprowadzona przez nich analiza dorobku kandydata potwierdziła zasadność zarzutów poprzedzających wydanie poprzedniej decyzji. Dorobek dr hab. G.G. nie jest faktycznie tak obszerny, jak wynikałoby to z listy ogłoszonych drukiem publikacji. Jest to skutek wykorzystania tych samych pozycji po dokonaniu poprawek redakcyjnych w celu ich ponownego drukowania pod zmienionymi tytułami, albo ogłoszenia drukiem w pozycjach książkowych. Nie ma też ten dorobek cech oryginalności i takiej wartości naukowej, by można o nim powiedzieć, że znacznie przekracza wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. W dużej mierze ogłoszony drukiem dorobek kandydata ma charakter popularyzatorski. Główna pozycja dorobku stanowiącego podstawę obecnie rozpatrywanego wniosku awansowego - książka pt. [...] też nie jest w pełni nową pozycją. Praca ta ma szereg wad nie pozwalających uznać jej za wartościową monografię naukową. Zwraca tu uwagę bardzo skromny wykaz literatury przedmiotu, do której odwołuje się autor. Wymieniona praca wraz z pozostałym dorobkiem, który powstał w dużej części w wyniku ponownego publikowania tych samych treści ze znacznym udziałem prac o charakterze popularyzatorskim, nie stanowiła, w ocenie Centralnej Komisji, wystarczającej postawy do poparcia wniosku o przedstawienie Kandydata do tytułu naukowego profesora nauk [...]. Ponadto postępowanie Rady Wydziału poprzedzające wysunięcie omawianego wniosku awansowego prowadzone było w warunkach nie stwarzających wystarczających możliwości obiektywnej oceny dorobku kandydata. Jednym z recenzentów powołanych przez Radę Wydziału był prof. S. S., który uprzednio był promotorem rozprawy doktorskiej kandydata, występował jako recenzent w jego przewodzie habilitacyjnym i był współautorem dwóch książek wymienionych w dorobku naukowym, będącym przedmiotem oceny recenzentów i Rady Wydziału oraz podstawy zaliczonych do wniosku awansowego. Decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G.G., zarzucając naruszenie prawa, tj. przepisów art. 19 ust. 3.26 ust. 1, 27 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz par. 18 rozporządzenia Rady Ministrów z 8 października 1991 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzenia czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego i wnosił o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości. Skarżący podnosił, że dwie recenzje negatywne sporządzone zostały przez osoby nie mające żadnego dorobku naukowego w zakresie, który został im przedstawiony do oceny. Jedynie jeden recenzent Centralnej Komisji prof. S., jest powszechnie znany i ceniony jako znawca [...], co pewnym zakresie odpowiada przedstawionemu dorobkowi skarżącego. Podkreślenia wymaga fakt, iż właśnie ten recenzent przedstawił opinię pozytywną, całkowicie zlekceważoną przez Centralną Komisję. Centralna Komisja naruszyła przepis art. 27 ust. 4 ustawy przy okazji obrażając Radę Wydziału macierzystej uczelni skarżącego. Przepis art. 27 ust. 4 stanowi wyraźnie, iż tylko jeden z recenzentów ustanowionych przez Radę Wydziału do oceny dorobku Kandydata, może być zatrudniony w tej samej szkole wyższej. Rada Wydziału [...] w przedmiotowym postępowaniu nie powołała żadnego recenzenta ze szkoły w której zatrudniony jest kandydat. Skarżący wskazywał, że Centralna Komisja naruszyła przepis art. 19 ust 3 ustawy i to dwukrotnie. Po pierwsze, ze zdania drugiego tego przepisu wynika, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy CK winna rozpoznać w ciągu sześciu miesięcy. Wniosek taki skarżący wniósł [...] lutego 2004 r., zaś uchwała CK nosi datę [...] września 2004 r. Oznacza to iż Centralna Komisja zajmowała się rozpatrzeniem sprawy blisko osiem miesięcy. Ponadto Centralna Komisja naruszyła również par. 18 rozporządzenia, bowiem ani recenzja prof. O. w pierwszym postępowaniu, ani recenzja prof. I. w postępowaniu ponownym, nie "zawierały szczegółowo uzasadnionej oceny dorobku" kandydata. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spaw Stopni i Tytułów wnosiła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podnosiła, że opóźnienie Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów spowodowane przerwą wakacyjną było jednak nieznaczne i nie miało wpływu na wynik postępowania. W ocenie Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów recenzje zarówno prof. dr hab. H. O. oraz prof. dr hab. H. I. są bezstronne, rzetelne, podkreślające walory dostrzeżone w dorobku naukowym kandydata ale również wskazujące na niedociągnięcia tego dorobku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do ustaw} z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1), a kryterium tej kontroli to zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji (art. 1 § 2). Szczególnej wagi nabiera kontrola pod tym kątem wówczas, gdy poddany jest jej akt podjęty przez organ kolegialny, zwłaszcza, gdy wyraża on rozstrzygnięcie w głosowaniu tajnym. W takim przypadku kontrola sądu ogranicza się w istocie do oceny czy zostały zachowane zasady postępowania obowiązujące przed tym organem. Odrębność postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych polega, zwłaszcza, na sposobie podejmowania przez Prezydium Centralnej Komisji, która jest organem kolegialnym, decyzji kończącej ostatecznie sprawę nadania stopnia naukowego. Decyzje te są wynikiem tajnego głosowania. Podejmowanie przez Prezydium Centralnej Komisji decyzji w głosowaniu tajnym nie może oznaczać jednak dowolności w rozstrzyganiu sprawy. Postępowanie bowiem przed Centralną Komisją mimo swej specyfiki jest postępowaniem administracyjnym. Nie ulega wątpliwości, że mają tu zastosowanie przepisy art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. zgodnie z którymi organ administracji publicznej - a takim jest Centralna Komisja -jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a ocena czy dana okoliczność została udowodniona winna być wynikiem analizy całokształtu materiału dowodowego. Przenosząc obowiązek wynikający z przytoczonych przepisów k.p.a. na grunt postępowania w sprawach o przedstawienie do nadania tytułu naukowego stwierdzić należy, że obowiązek ten ciąży na Prezydium Centralnej Komisji, która jest organem wydającym decyzję kończącą ostatecznie postępowanie w sprawie. Ten zatem organ obowiązany jest dokonać samodzielnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, a następnie wydać stosowną decyzję. Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, co w przedmiotowej sprawie oznacza, że kognicja Sądu obejmuje jedynie badanie legalności wydanej decyzji, a nie ocenę zawartej w niej treści merytorycznej. Zadaniem Sądu postępowanie o nadanie tytułu naukowego uregulowanego ustawą z dnia 14 marca 2003 roku o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki zostało przeprowadzone, a zapadłe w nim rozstrzygnięcia - w ocenie Sądu -nie zawierały wątpliwości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzenie postępowania przed Centralną Komisją pod względem formalnym nie budzi zastrzeżeń. Zaskarżona decyzja zawiera dość obszerne uzasadnienie i nie stwierdza się w nim błędów logicznych. Kwestia natomiast odnosząca się do braku szczegółowego uzasadnienia oceny dorobku kandydata w recenzjach prof. O. i prof. I. (jak podnosi to skarżący) jest kwestią wyjątkowo ocenną i odnoszącą się do strony merytorycznej rozstrzygnięcia. Centralna Komisja uznała, iż ocena dorobku naukowego została szczegółowo uzasadniona przez recenzentów. Do wypowiedzenia się w tej materii konieczne jest posiadanie odpowiedniej wiedzy fachowej. Stwierdzić też trzeba, że zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 1999 r. I SA 813/99 (LEX nr 46279 ) ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Wyników takiego głosowania nie można zaś przedstawić w formie uzasadnienia o jakim mowa w przepisach Kodeksu Postępowania Administracyjnego, które ponadto w tym postępowaniu stosuje się jedynie w zakresie nie uregulowanym przedmiotową ustawą i tylko odpowiednio. W odniesieniu do zarzutów merytorycznych skarżącego należy przytoczyć treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95 (OSNP 1996 z. 21, poz. 315) stwierdzającego, że "Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej "o nadaniu stopnia doktora habilitowanego" odnosi się to i do spraw o przedstawienie kandydata do tytułu naukowego. Dwaj recenzenci powołani w postępowaniu odwoławczym przedstawili negatywne opinie. W postępowaniu odwoławczym wykazano, że przyczyną negatywnej oceny jest dorobek o niewystarczającej wartości naukowej i nie posiadający cech oryginalności. Jak wyżej wskazano Sąd nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Ponadto skarżący podnosił naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy. Zgodzić należy się z Centralną Komisją iż naruszenie terminów o których jest mowa w art. 19 nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Sąd uznając, że przedmiotowa skarga nie była zasadna - na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.