II SA/Rz 317/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Robert Sawuła Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego - skargę oddala - II SA/Rz 317/05 Uzasadnienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].01.2005 r. /[...]/, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].10.2004 r. nr [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/6 przy ul. [...] w M., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i uchylił w całości postanowienie z dnia [...].12.2003 r. nr [...] znak NB [...] nakładające na W. M. obowiązek przedłożenia 4 egz. inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozstrzygnięcie uzasadniono następująco: zaskarżoną decyzją organ I instancji stwierdził spełnienie wymagań z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/6 w M. W jej uzasadnieniu podano, że postanowieniem z dnia [...].12.2003 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy zobowiązał inwestora do przedłożenia do dnia [...].03.2004 r. określonych w nim dokumentów. Inwestor wymagane dokumenty złożył w dniu [...].07.2004 r., co organ uznał, powołując się na art. 48 ust. 3 /winien powołać ust. 5/ za złożenie wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/6 w M. Potwierdził również organ uiszczenie przez inwestora w terminie opłaty legalizacyjnej w wysokości ustalonej postanowieniem z dnia [...].08.2004 r. nr [...] r. W odwołaniu od tej decyzji H. S. zarzuciła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] rozpatrując sprawę rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-warsztatowego "zignorował wyrok NSA z dnia 13 listopada 2002 r. stanowiący o konieczności rozpatrzenia w odrębnej sprawie i w pierwszej kolejności faktu rozbudowy i nadbudowy podmiotowego obiektu". Podniosła również, że W. M. nie dotrzymał wyznaczonego terminu do złożenia wymaganych dokumentów, domagała się uchylenia decyzji z dnia [...].10.2004 r. nr [...]. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji uwzględnił zarzuty odwołania. Stwierdził, że postanowienie z dnia [...].12.2003 r. nr [...] zostało wydane z powołaniem się na przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126/, zaznaczając przy tym na marginesie, /gdyż nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie/, że w tym zakresie w dacie wydania tego postanowienia obowiązywał tekst ustawy ogłoszony w Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016/. Wydając przedmiotowe postanowienie organ I instancji nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości sprawy rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-warsztatowego i nie określił jednoznacznie zakresu rozbudowy i nadbudowy tego budynku, czym naruszył prawo. Przepis art. 48 powyższej ustawy reguluje sprawę legalności obiektu lub jego części w takim zakresie w jakim został wybudowany z naruszeniem prawa tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nałożony obowiązek jest nieprecyzyjny, naruszający prawo. Żądanie inwentaryzacji wraz z orzeczeniem budynku mieszkalno-warsztatowego obejmuje "literalnie" cały budynek, a więc również zakres samowolnie wykonanych robót budowlanych, do których należy stosować odrębne przepisy. Tym samym organ I instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku NSA z dnia 13.11.2002 r. sygn. akt SA/Rz 267/02 i decyzji z dnia [...].08.2003 r. /[...]/, a nakazujących odrębne rozpatrzenie w pierwszej kolejności sprawy ewentualnej rozbudowy i nadbudowy budynku W. M., a dopiero w zależności od wyniku rozstrzygnięcia podjęcia odpowiednich czynności określonych w art. 51 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego [w brzmieniu przed nowelizacją z dnia 16.04.2004 r.]; związanie oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu ustanawia art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Nadto organ I instancji wydając postanowienie z dnia [...].12.2003 r. nr [...] naruszył art. 48 ust. 3, który wyraźnie precyzuje jakie dokumenty winien przedłożyć inwestor przy legalizacji samowoli budowlanej. W dacie wydania powyższego postanowienia przepis ten obejmował obowiązek przedłożenia: 1. zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1, tj. że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Przepis art. 48 daje organowi prowadzącemu postępowanie możliwość uzyskania materiału dowodowego pozwalającego ocenić, czy istnieje możliwość legalizacji samowoli. Organ I instancji nie nałożył obowiązku określonego wyżej w pkt 1, jednak pomimo to wydał zaskarżoną decyzję, nie precyzując w oparciu o jaki materiał dowodowy stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W materiałach dowodowych zebranych podczas postępowania administracyjnego znajduje się zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2001 r. [...] z informacją o przeznaczeniu terenu w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], jednak nie może ono zastąpić wymaganego, tym bardziej, że już wówczas to zaświadczenie nie potwierdzało jednoznacznie zgodności funkcji usługowej budynku z ustaleniami obowiązującego wówczas mpzp. Brak zaświadczenia o zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozwala PINB w [...] stwierdzić spełnienia wymagań określonych w art. 49 ust. 1 ustawy. Także brak obligatoryjnego sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego stanowi niezgodność z przepisami. PINB w [...] nie mógł skorzystać z uprawnień określonych w art. 49 ust. 3, nakładając obowiązek usunięcia nieprawidłowości, gdyż wcześniejszym postanowieniem nie nałożył na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w sposób zgodny z przepisami. Bezsporny jest fakt, że zobowiązany do przedłożenia określonych dokumentów W. M., nie wykonał obowiązku w terminie i wówczas zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy należało zastosować ust. 1. Z uwagi na naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 49 ust. 1 w zakresie wyżej wyszczególnionym i wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...].10.2004 r. Nr [...] wadliwego postanowienia z dnia [...].12.2003 r. Nr [...], od którego nie przysługiwało zażalenie orzeczono jak w sentencji. Zachodzi bowiem konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, organ nie mógł więc skorzystać z art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w sprawie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej /postanowienie PINB w [...] z dnia [...].08.2004 r. Nr [...]/ zajmie stanowisko po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji. Opisaną decyzję W. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji PINB w [...] z dnia [...].10.2004 r. nr [...] znak [...] oraz postanowienia z dnia [...].12.2003 r. nr [...] znak [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji pomimo, że rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w części, gdyż takie postępowanie dot. rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/4 w M. zostało przeprowadzone przez PINB, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne pouczenie o sposobie odwołania. Na tej podstawie skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się z Inspektorem, iż nie zostały rozpatrzone wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności zalecenia zawarte w wyroku NSA z dnia 13.11.2002 r. SA/Rz 267/02 i decyzji [...] dotyczące odrębnego rozpatrzenia w pierwszej kolejności sprawy ewentualnej rozbudowy i nadbudowy budynku skarżącego, a dopiero w zależności od jej rozstrzygnięcia, podjęcia odpowiednich czynności przewidzianych w art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 - Prawa budowlanego. Powyższe okoliczności były bowiem przedmiotem rozpoznania przez PINB, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].06.2003 r. nr [...] r. Organ ten przeprowadził w dniu [...].03.2003 r. oględziny na działce nr 1986/4 z udziałem uczestników i świadków. Wówczas szczegółowo rozpatrywano sprawę rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalono, że W. M. nie dokonał należytego zgłoszenia o przystąpieniu do rozpoczęcia robót budowlanych i z tego względu stwierdzono, że zakres robót remontu połączony z ingerencją w konstrukcję dachu i stropów w przedmiotowym budynku został wykonany samowolnie bez stosownego pozwolenia. PINB także stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że dobudowę od strony północnej wykonał aktualny właściciel działki w okresie prowadzonego remontu budynku /czyli W. M./. Ustalono również, że rozbudowa tego budynku polegała na wykonaniu dobudowy części parterowej. W tej sytuacji zupełnie bezpodstawne są twierdzenia zaskarżonej decyzji, iż PINB wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany nie zastosował się do zaleceń zawartych w w/w wyroku NSA i decyzji WINB, gdyż sprawa ta była przedmiotem szczegółowego rozpoznania i dokonano jednoznacznych ustaleń dotyczących rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego. W związku z tym PINB prawidłowo przystąpił do dalszych czynności polegających na wydaniu postanowienia nakładającego na W. M. obowiązek przedłożenia 4 egz. inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, postanowienia nr [...] o ustaleniu opłaty legalizacyjnej oraz w konsekwencji na wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Wbrew więc stanowisku zaskarżonej decyzji PINB podejmując te działania nie naruszył prawa, wydając zaś decyzję nr [...] nie naruszył art. 48 ust. 3 Prawa budówlanego. Uiszczona została również w sposób prawidłowy przez W. M. opłata legalizacyjna. Wobec powyższego przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszono art. 138 § 2 k.p.a. uznając, że w niniejszej sprawie istnieje potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania. WINB nie dostrzegł, że takie postępowanie zostało już przeprowadzone i poprzedzało ono wydanie przez PINB uchylonych w/w decyzji i postanowienia. Bezsporne też jest naruszenie przez WINB przepisów art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne pouczenie o sposobie odwołania. W odpowiedzi na skargę wniesiono ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. H. S., działająca również imieniem pozostałych uczestników –T. S. i M. S., wniosła o oddalenie skargi ze względu na to, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu materialnemu, jak i procesowemu. Podkreśliła, że organ I instancji wydając decyzję nr [...] znak [...] po raz drugi zignorował wytyczne zawarte w wyroku NSA z dnia 13.11.2002 r. sygn. akt SA/Rz 267/02, stąd też organ odwoławczy słusznie zastosował art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 21. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /§ II. Oceniając zatem zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie, Sąd nie stwierdził - wbrew zarzutom skargi – aby przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa. Tym samym niezasadny okazał się wniosek skargi dotyczący uchylenia tej decyzji. Przede wszystkim wskazać należy, że w wyroku z dnia 13.11.2002 r. sygn. akt SA/Rz 267/02- uchylającym decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2002 r. /[...]/ i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...].10.2001 r. /[...]/ w przedmiocie nałożenia na W. M. obowiązku przedłożenia określonych dokumentów - Sąd nakazał, by przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy w pierwszej kolejności rozstrzygnęły sprawę ewentualnej rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku i dopiero w zależności od wyniku jej rozstrzygnięcia, podjęły czynności określone w art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego. Z dołączonej do akt dokumentacji sprawy wynika, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2003r. /[...]/ uchylił zakwestionowaną w odwołaniu H. S. decyzję organu I instancji z dnia [...].06.2003 r. /[...]/, mocą której W. M. został zobowiązany do przedłożenia do [...].09.2003 r. 2 egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną stwierdzającą jego przydatność do użytkowania oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej i protokołów sprawdzeń instalacji obiektu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stwierdził bowiem, że organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę robót budowlanych w budynku mieszkalno-warsztatowym W. M. nie zastosował się do zaleceń zawartych w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie stwierdził, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy rzeczą organu I instancji będzie wydanie w pierwszej kolejności decyzji rozstrzygającej sprawę ewentualnej budowy w rozumieniu art. 3 prawa budowlanego i dopiero następnie rozstrzygnięcie sprawy samowolnego remontu wykonanego przez inwestora /art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa Budowlanego/. Rozpoznając sprawę po raz kolejny organ I instancji postanowieniem z dnia [...].12.2003 r. Nr [...] zobowiązał W. M. do przedłożenia w terminie do [...].03.2004 r. 4 egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną potwierdzającą wykonanie budynku w zgodności z obowiązującymi przepisami i zaświadczeniem osoby wykonanej inwentaryzację stwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie zaś decyzją z dnia [...].10.2004 r., powołaną na wstępie, zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/6 przy ul. [...] w M., a która również - w trybie art. 138 § 2 k.p.a. została wzruszona - decyzją organu II instancji z dnia [...].01.2005 r. /[...]/, stanowiącą przedmiot zaskarżenia przez W. M. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego /art. 15 K.p.a./ każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. W wyniku takiego postępowania organ ten może wydać rozstrzygnięcie merytoryczne, gdzie utrzyma w mocy zaskarżoną decyzję /art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a./, czy też zaskarżoną decyzję w całości lub w części uchyli i w tym zakresie orzeknie co do istoty sprawy, bądź też uchylając tę decyzję umorzy postępowanie I instancji /art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a./. Natomiast wyjątkiem jest decyzja kasacyjna z art. 138 § 2 k.p.a., przy czym warunkiem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest stwierdzenie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W niniejszym przypadku z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia. Po myśli art. 153 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /a poprzednio art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub czynność było przedmiotem zaskarżenia. Tymczasem organ I instancji, rozpoznając ponownie sprawę po wyroku z dnia 13.11.2002 r. sygn. akt SA/Rz 267/02, a także po wydaniu przez organ II instancji decyzji z dnia [...].08.2003 r. /[...]/, nie respektował obowiązku wynikającego z cyt. przepisu, tj. nie zastosował się do zawartych w tym wyroku w szczególności wskazań co do dalszego postępowania, powtórzonych następnie w powyższej decyzji. W wydanym bowiem przez ten organ postanowieniu z dnia [...].12.2003 r. określenie żądanych od W. M. dokumentów bez wątpienia nie odpowiada wymienionym w ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego. Trafnie też stwierdził organ II instancji, że postanowienie to dotyczy samowolnej zabudowy i przebudowy budynku mieszkalno-warsztatowego. Natomiast przebudowa nie jest budową w rozumieniu Prawa budowlanego /art. 3 pkt 61, zaś wykonywanie robót polegających na samowolnej przebudowie podlega regulacjom innego przepisu prawa materialnego. Mimo wadliwości powyższego postanowienia - nie został im nałożony obowiązek przedłożenia zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1, tj. że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego/ - organ ten zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalno-warsztatowego- bez jego sprawdzenia przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane]. Nie ulega bowiem wątpliwości, że znajdujące się w aktach sprawy pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2001 r. /[...]/ z informacją o przeznaczeniu terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie odpowiada wymaganiom cyt. wyżej art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że postępowanie w pierwszej instancji nie zostało przeprowadzone z zachowaniem procedury określonej przepisami art. 48 i 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższego trafnym było wskazanie przez organ odwoławczy na konieczność postępowania w trybie instancji, a tym samym skorzystanie przez niego z kompetencji przewidzianych w art. 138 § 2 k.p.a. nie narusza prawa. Nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego nie jest konieczna, gdyż takie odnośnie rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-warsztatowego zostało już przeprowadzone i zakończone decyzją z dnia [...].06.2003 r. i wywiedzionym stąd następnie zarzutem naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Powyższa bowiem decyzja organu I instancji, jak już wyżej wskazano, została - jako niezgodna z prawem - usunięta z obrotu prawnego /decyzją z dnia [...].08.2003 r. [...]/. Co do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne pouczenie o zaskarżeniu decyzji do NSA - Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie, zamiast prawidłowo - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, to stwierdzić należy, że nie mógł on prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji /art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powyższej ustawy/. Ta oczywista omyłka w treści pouczenia została przez organ odwoławczy sprostowana postanowieniem znajdującym się w aktach sprawy. Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.