II SA/Ol 799/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Asesor WSA Asesor WSA Protokolant Marzenna Glabas Beata Jezielska (spr.) Irena Szczepkowska Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. z "[...]" roku; II. Orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. S. S. wystąpił w dniu 16 sierpnia 2005r. do Prezesa Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. z wnioskiem o przesłanie kserokopii wszystkich protokołów (łącznie z protokołami komisji konkursowej powołanej do wybrania prezesa zarządu) z posiedzeń Rady Nadzorczej Gminnej Spółki Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w "[...]" od 19 listopada 2002r. Decyzją z dnia "[...]" r. Prezes Spółki wskazał, iż wniosek nie zawiera pytania, na jaki temat ma udzielić odpowiedzi, a ponadto wniosek jest zbyt ogólnikowy. Podał także, iż wnioskodawca nie wykazał interesu publicznego, który ma być zrealizowany przez udostępnienie wnioskowanych protokołów, a taki wymóg stawia art. 3 ust. l pkt l ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto podtrzymał swoje stanowisko, iż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie traktują jako informacji publicznej protokołów z posiedzeń organów kolegialnych jednostek samorządu terytorialnego, lecz jedynie organów kolegialnych pochodzących z powszechnych wyborów. Pismem z dnia 2 września 2005r. S. S. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy udzielenia informacji publicznej w postaci udostępnienia kserokopii protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w "[...]". Decyzją z dnia "[...]" r. Prezes Zarządu Spółki ponownie odmówił udostępnienia kserokopii żądanych protokołów. Podniósł, iż wnioskodawca nie wykazał interesu publicznego, który ma być zrealizowany poprzez udostępnienie wnioskowanych dokumentów. Na decyzję tę skargę złożył S. S., wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, iż jego wniosek dotyczył działalności majątkowej Spółki z o.o. w "[...]", będącej komunalną osobą prawną, czyli majątku osoby prawnej samorządu terytorialnego, co w myśl art. 6 ust. l pkt 5c ustawy o informacji publicznej stanowi informację publiczną. Zarzucił, iż odmawiając udostępnienia informacji publicznej Prezes Spółki winien to uczynić w formie decyzji administracyjnej. Przy czym podał, iż nie zachowując wskazanej formy Prezes faktycznie uznał, iż wnioskowane protokoły stanowią informację publiczną, gdyż odmówił ich udostępnienia na podstawie art. 3 ust. l pkt l ustawy o informacji publicznej. W związku z tym jego pismo z dnia "[...]" r. należy uznać za decyzję administracyjną. Skarżący wskazał, iż powołany przepis art. 3 ust. l ustawy o dostępie do informacji publicznej nie daje podstawy do żądania wykazania interesu publicznego. Przepis ten daje natomiast uprawnienie do żądania informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu Spółki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podano, iż wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2005r. w oparciu o taki sam stan faktyczny skarga S. S. została oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Zgodnie zaś z tymi przepisami sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonych aktów administracyjnych jedynie pod względem ich zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę Sąd dokonuje oceny, czy przy ich wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, iż zgodnie z art. 16 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przy czym w myśl art. 17 ust. l powołanej ustawy przepis ten stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej niebędących organami władzy publicznej. W tym ostatnim przypadku zamiast odwołania stronie służy prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 17 ust. 2 powołanej ustawy). W związku z tym w ocenie Sądu zarówno pismo Prezesa Zarządu Spółki z dnia "[...]"r., jak i pismo z dnia "[...]" r. należy uznać za decyzje w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. Pisma te wprawdzie nie są oznaczone jako decyzje, ale zawierają minimum elementów niezbędnych do takiego ich zakwalifikowania, a mianowicie wskazanie organu wydającego, adresata decyzji, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej. Możliwość kwalifikacji pism jako decyzji potwierdza utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 1999r. Sygn. akt I SA 1509/98, LEX nr 48728, wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r. Sygn. akt III SAB 34/01, LEX Nr 79247). Należy także stwierdzić, iż skarżący spełnił wymogi formalne do złożenia skargi, gdyż zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy (wniosek z dnia 2 września 2005r.). W związku z tym Sąd mógł skontrolować zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą pod względem ich zgodności z prawem. Przy czym wyjaśnić należy, iż powoływany przez Prezesa Spółki wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 sierpnia 2005r. zapadł w sprawie skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W niniejszej sprawie zaś przedmiotem skargi są decyzje Prezesa Spółki. Podnieść należy, iż głównym powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej, na którą powołał się Prezes Spółki był brak wykazania przez skarżącego interesu publicznego. Zważyć jednak należy, iż w art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca sformułował podstawowe zasady udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem każdemu przysługuje prawo do informacji publicznej i od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego. W związku z tym wszelkie odstępstwa od tej zasady nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Takim odstępstwem jest zaś art. 3 ust. l pkt l powołanej ustawy. Przepis ten uzależnia prawo do informacji publicznej od istnienia interesu publicznego, lecz jedynie w odniesieniu do informacji przetworzonej. W niniejszej sprawie nie sposób uznać (i nie wykazał tego także Prezes Zarządu Spółki), aby żądane kserokopie protokołów stanowiły informację przetworzoną. W związku z tym nie znajduje uzasadnienia żądanie od wnioskodawcy wykazania interesu publicznego. Ponadto odmawiając wydania żądanych kserokopii protokołów wskazano, iż nie stanowią one informacji publicznej. Stanowisko to nie znajduje jednak potwierdzenia w aktach sprawy. Należy wskazać, iż za informację publiczną należy uznać informację mieszczącą się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym powołanej ustawy. Niewątpliwie spółka komunalna jaką jest przedsiębiorstwo wodociągów i kanalizacji jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. l pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wykonuje ona zadania publiczne w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków (art. 3 ust. l ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72 poz. 747 ze zm.), a także dysponuje majątkiem publicznym. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa Spółki, iż żądanie kserokopii protokołów nie stanowi - w myśl ustawy - realizacji uprawnienia do informacji publicznej, gdyż takie uprawnienie w myśl art. 7 ust. l pkt 3 przedmiotowej ustawy odnosi się jedynie do protokołów sporządzanych w trakcie posiedzeń organów kolegialnych pochodzących z wyborów powszechnych. Wskazać należy, iż powołany przepis wymienia jedynie formy udostępniania informacji publicznej, nie określa zaś zakresu przedmiotowego takiej informacji. Taki katalog informacji (chociaż nie mający charakteru katalogu zamkniętego) zawiera art. 6 powołanej ustawy. Wnioskodawca może zatem domagać się udostępnienia informacji publicznej w każdej formie, co potwierdza treść art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakazującego przy udostępnianiu informacji na wniosek, zapewnienie możliwości kopiowania informacji, jej wydruku, przesłania lub przeniesienia na powszechnie stosowany nośnik informacji. Natomiast twierdzenie, iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej byłoby uzasadnione tylko w przypadku, gdyby wykazano iż ich treść nie mieści się w zakresie informacji publicznej Należy jednak wskazać, iż zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003r. (Sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063) informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podnieść natomiast należy, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu. Jednakże podstawa odmowy udostępnienia informacji musi być w takim przypadku dokładnie wskazana w uzasadnieniu decyzji odmownej, gdyż w ma to znaczenie dla ustalenia, czy decyzja w tym zakresie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 21 ustawy), czy też wnioskodawcy służy powództwo do sądu powszechnego (art. 22 ustawy). Wobec powyższego niezbędne jest ponowne rozpatrzenie wniosku skarżącego z uwzględnieniem powyższych wskazań poczynionych przez Sąd. W związku z tym zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.