II SA/Bk 934/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. S. w przedmiocie wymierzenie grzywny organowi w związku z nieprzekazaniem sądowi w terminie skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż piwa p o s t a n a w i a I. Wymierzyć Radzie Miejskiej w Ł. grzywnę w wysokości 500 złotych (pięćset złotych) na rzecz Skarbu Państwa. II. Zasądzić od Rady Miejskiej w Ł. na rzecz L. S. kwotę 100 złotych (sto złotych) tytułem poniesionych przez niego kosztów sądowych. Pan L. S. w dniu [...] października 2005 roku złożył wniosek o wymierzenie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. grzywnę w kwocie 5.000 zł w związku z nieprzekazaniem sądowi w terminie 30 dni skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności organu w przedmiocie zaopiniowania wniosku o zezwolenie na sprzedaż piwa. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na powyższy wniosek Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. wniosła o oddalenie wniosku pana L. S. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Podkreśliła, iż skarga pana L. S. na bezczynność organu została przekazana do nich w dniu 26 września 2005 roku, a odpowiedź na tą skargę została nadana w placówce pocztowej w dniu 25 października 2005 roku, a zatem termin określony w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został dotrzymany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W dniu 10 września 2005 roku 2005 r. skarżący L. S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w B. skargę na bezczynność Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. w przedmiocie zaopiniowania jego wniosku o zezwolenie na sprzedaż piwa. Mając na uwadze treść art. 98 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. przekazał Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. skargę pana L. S., zobowiązując jednocześnie do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni. Skargę tą Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. otrzymała w dniu 16 września 2005 roku (notatka służbowa sporządzona na podstawie akt sprawy II SA/Bk 61/05 k. 20 akt sprawy). Natomiast skargę na bezczynność organu Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę dopiero w dniu 25 października 2005 roku (w/w notatka służbowa). Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Dla Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. dniem wniesienia skargi było jej otrzymanie za pośrednictwem sądu administracyjnego, a więc dzień 16 września 2005 roku. Nie można przy tym zgodzić się z Miejską Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł., iż tym dniem był dzień 26 września 2005 roku (k.15 akt sprawy), kiedy to skarga do nich wpłynęła z Urzędu Miejskiego w Ł. – Wydziału Polityki Społecznej, położonego notabene również na ulicy P. [...], tak jak ośrodek Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. Kwestie organizacyjne w zakresie doręczania pism między jednostkami organizacyjnymi tego samego organu, nie mogą bowiem wpływać na wydłużanie i bieg terminów sądowych. Takie jednostki organizacyjne mogą wprawdzie ustalać - w swoich wewnętrznych regulacjach – w jaki sposób następuje doręczanie między nimi pism, ale przy zachowaniu terminów określonych w procedurze sądowej. Zgodnie z art. 55 § 1 w razie niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. postanowienie takie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl natomiast art. 119 pkt. 2 cytowanej ustawy sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda prowadzenia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. w terminie 14 od doręczenia odpisu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (potwierdzenie zwrotne odbioru wezwania z pouczeniem o możliwości zgłoszenia żądania przeprowadzenia rozprawy z dnia 2 listopada 2005 roku k. 11 akt sprawy), co skutkowało rozpoznaniem sprawy w trybie uproszczonym zgodnie ze złożonym wnioskiem. Podkreślić należy, iż Miejska Komisja Problemów Alkoholowych w Ł. nie zachowała terminu określone w art. 54 § 2 cytowanej ustawy, przekazując skargę pana L. S. wraz z odpowiedzią na tą skargę i aktami sprawy dopiero w dniu 25 października 2005 roku (okoliczność niekwestionowana przez strony). Natomiast termin do jej złożenia upłynął w dniu 17 października 2005 roku. Doszło więc do przekroczenia terminu, co uzasadniało wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zawarte w tym przepisie unormowania przewidują finansowe dolegliwości dla organu administracji publicznej, jeśli obowiązek z art. 54 § 2 nie jest przez ten organ wykonywany (uprawnienia dyscyplinujące i represyjne) czy też jest wykonywany po terminie, co miało tutaj miejsce. Podkreślić należy przy tym, że Sąd mając na uwadze dyspozycję art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, wymierzył grzywnę organowi gminy – Radzie Miejskiej w Ł., a nie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. Zgodnie bowiem z art. 11 a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) organami gminy są rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta). Natomiast Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wykonuje jedynie zadania własne gmin wynikające z realizacji ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz.U. z 2002 roku, nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) i jest finansowana ze środków gminy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał wniosek o wymierzenie grzywny w tym trybie za zasadny, z tym że nie w takiej wysokości jak wskazał wnioskodawca. Należy bowiem zauważyć, że przekroczenie terminu do przekazania skargi dotyczy stosunkowo niedługiego okresu czasu tj. ponad tygodnia, a organ ostatecznie wykonał ciążący na nim obowiązek. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż właściwa i dyscyplinująca w przyszłości organ grzywna będzie wynosiła 500 zł. Przy ustalaniu wysokości kary Sąd wziął pod uwagę treść artykułu 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, w którym wskazano iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego, przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z obwieszczeniem prezesa GUS z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2004 r. i w drugim półroczu 2004 r. (M.P. Nr 11, poz. 229) przeciętne wynagrodzenie miesięczne wynosi 1903,03 zł. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zasądzając ich zwrot na rzecz wnioskodawcy które wniosek został uwzględniony. Dlatego też Sąd orzekł, jak w sentencji.