II SA/Bk 571/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 09 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi H. i F.K. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Miejskiej B. na rzecz skarżących H. i F.K. kwotę 436,12 (czterysta trzydzieści sześć, dwanaście groszy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Miasta B. opracowuje projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Przemysłowa- rejon ulicy P. i B. w B. Przedmiotem planu jest uporządkowanie planistyczne terenów położonych pomiędzy ulicą B., P., C. i torami kolejowymi w kierunku Z. B. Powyższy projekt planu był wykładany dwukrotnie do publicznego wglądu. Po raz pierwszy został wyłożony w dniach od 2 do 22 lutego 2001r. W wyniku zmiany treści projektu planu- spowodowanej uwzględnieniem zarzutów- została powtórzona w tym zakresie procedura planistyczna. Powtórnie projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 8 do 29 grudnia 2004r. Zarzuty do przedmiotowego projektu złożyli między innymi małżonkowie H. i F.K. - właściciele działek nr [...]/3, [...]/5, [...]/1 i [...]/2 o łącznej powierzchni ponad 5 hektarów położonych w obrębie terenu objętego proponowaną zmianą planu zagospodarowania przestrzennego i wnieśli o: - wyłączenie z opracowania ulicy o symbolu KD-5D od ul. B., gdyż zdaniem wnoszących zarzuty proponowana ulica jest całkowicie zbędna z uwagi na to, że działka nr [...]/1 ma zagwarantowany dojazd z ul. B. poprzez ich nieruchomość. Ponadto wskazali, że właściciel działki nr [...]/1 nie widzi potrzeby bezpośredniego dojazdu do drogi publicznej, - wyłączenie z opracowania ciągu pieszego, kanalizacji deszczowej i kanału tłoczonego na działce nr [...]/5 albowiem sąsiadujące tereny wyłączone są z opracowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a ulica B. w roku 2005 będzie modernizowana i skanalizowana, - zlikwidowanie polderów zbierających wodę opadową o symbolu 10.1 Zw i 10 Zw zaprojektowanych na działce o nr [...]/3 i na działce o nr [...]/5 o symbolu 11 Zw. Wnoszący zarzuty podnieśli, że opracowanie fizjograficzne, na podstawie którego wyznaczono poldery, zostało wykonane nierzetelnie. Ponadto podnieśli, że przeznaczenie znacznej części ich posesji pod zieleń przydomową, z wyłączeniem zabudowy, jest niezrozumiałe, tym bardziej, że ten teren położony jest wyżej niż sąsiednie działki zabudowy mieszkaniowej. Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. w sprawie rozpatrzenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla P. w B. - rejon ulicy P. i B., Prezydent Miasta B. uwzględnił w części zarzut skarżących dotyczący ulicy dojazdowej KD-5D oraz nie uwzględnił w całości zarzutów dotyczących ciągu pieszego KX-7 i wyznaczenia terenów zielonych i polderów o symbolach 10 Zw, 10.1 Zw, 11 Zw, 11.1 Zw. Następnie zarzuty skarżących rozpatrzyła Rada Miejska B. na sesji w dniu [...] marca 2005r. O terminie sesji skarżący zostali powiadomieni listem poleconym z dnia [...] lutego 2005r. wysłanym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W piśmie tym jako miejsce obrad Rady Miejskiej podany był budynek P. Urzędu Wojewódzkiego przy ul. M. [...]. W dniu [...] marca 2005r. po ogłoszeniu przez Biuro Rady Miejskiej zmiany miejsca posiedzenia Rady Miejskiej na salę w budynku NOT-u przy ul. S. [...], zostało wysłane odpowiednie sprostowanie bez potwierdzenia zwrotnego. Skarżący na sesji Rady Miejskiej nie byli obecni. Uchwałą z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] Rada Miejska B. odrzuciła w całości zarzuty dotyczące ciągu pieszego KX-7 i wyznaczenia terenów zielonych i polderów o symbolach 10 Zw,10.1Zw, 11 Zw, 11.1 Zw oraz w części zarzut dotyczący ulicy dojazdowej KD-5D. W uzasadnieniu uchwały przytoczono następującą argumentację: Odnośnie ulicy dojazdowej o symbolu KD-5D wskazano, że spełnia ona rolę jedynego dojazdu do samodzielnej, dużej działki nr [...]/1. Pomimo braku zainteresowania tym dojazdem obecnego właściciela działki należy brać pod uwagę możliwości zainwestowania przedmiotowego terenu w przyszłości. Dojazd ten zapewni również obsługę komunikacyjną położonej w głębi terenu działki nr [...]/3 po ewentualnym wydzieleniu jej części położonej bezpośrednio przy ul. B. Przedmiotowa droga dojazdowa przebiega po śladzie istniejącego dojazdu gruntowego i w nieznacznym stopniu miałaby wpływ na obecne zagospodarowanie posesji należącej do państwa K., a znacznie poprawiłaby możliwości inwestycyjne działki nr [...]/1. Jednakże ze względu na to, że dojazd ten miałby obsługiwać jedynie niewielką ilość działek zabudowy częściowo uwzględniono przedmiotowy zarzut skracając dojazd do ok. 45m od ul. B. i rezygnując z placu manewrowego. W przedmiocie ciągu pieszego o symbolu KX-7 wskazano, że znaczna część obszaru objętego opracowaniem posiada trudne warunki ekofizjograficzne i chcąc przeznaczyć go pod zabudowę, głównie jednorodzinną, konieczne jest opracowanie odpowiedniego systemu budowy kanalizacji deszczowej i sanitarnej. Ze względu na konieczność przeprowadzenia infrastruktury technicznej i zabezpieczenia terenu pod jej obsługę i konserwację został wyznaczony ciąg pieszy KX-7 o szerokości 5m. Zaprojektowano go na granicy działek w najniższym punkcie tego terenu, co umożliwiło odprowadzenie kanalizacji z całej zlewni do studni w ul. P. Kanał sanitarny i deszczowy mają za zadanie odprowadzenie ścieków i wód opadowych z obszarów przeznaczonych pod zabudowę zarówno na działkach należących do państwa K., jak też do innych właścicieli. Odnośnie polderów zbierających okresowo wody opadowe oraz terenów wyłączonych z zabudowy przeznaczonych pod zieleń przydomową wskazano, że wyznaczenie terenów pozostawionych bez prawa zabudowy było wynikiem szczegółowych rozważań na temat możliwości odwodnienia podmokłego terenu znajdującego się na dużym obszarze opracowania. Powstanie wyznaczonych w projekcie planu polderów zbierających okresowo nadmiar wody jest warunkiem koniecznym w celu zainwestowania pozostałego obszaru. Teren opracowania stanowi w swojej centralnej części zabagnione wtórnie obniżenie bezodpływowe. Przeznaczenie całości terenu pod zabudowę i powierzchnie utwardzone spowodowałoby szybszy spływ wód opadowych, których istniejące i projektowane przepusty nie będą w stanie odprowadzić. W związku z tym konieczne jest wydzielenie części terenu (zgodnie z opracowaniem fizjograficznym) pod tzw. poldery magazynujące okresowo nadmiar wód opadowych. Zabezpieczy to tereny przeznaczone pod zabudowę przed okresowymi podtopieniami i zalewami. Pozostałe tereny wyłączone z zabudowy mają złe warunki fizjograficzne do lokalizacji zabudowy ze względu na wysoki poziom wód gruntowych, występowanie gruntów słabonośnych (gliny plastyczne) oraz niekorzystne do zamieszkania warunki bioklimatyczne. Ponadto jest to obszar znacznie zadrzewiony i zakrzaczony, co w przypadku przeznaczania pod zabudowę powoduje znaczne straty przyrodnicze i nakłada obowiązek wnoszenia opłat za wycinkę drzew. Całość czynników preferuje przeznaczenie tych terenów pod zieleń przydomową. Nadto wskazano, że z analizy całego obszaru położonego w tym rejonie wyraźnie widać, że obszar wyłączony z zabudowy leży na wysokości pomiędzy 143,00 a 143,50, a nawet niżej. Działki, o których piszą wnoszący zarzut (nr 98, 89, 118, 119 i 120) leżą bezpośrednio przy projektowanej ulicy KD-2D. W związku z tym wyznaczony został obszar o szerokości ok. 25m od drogi z przeznaczeniem pod zabudowę. Ta zasada dotyczy zarówno działek należących do wnoszących zarzut, jak też innych posesji. Podobne rozwiązanie zostało przejęte również od strony ul. B., gdzie wyznaczono pas szerokości ok. 80m, z wyłączeniem obszaru polderu o symbolu 11.1 Zw, który musi być bezwzględnie chroniony. Ten teren przeznaczony pod zabudowę został poszerzony do ok. 110 m po uwzględnieniu zarzutów właścicieli innych działek, w wyniku czego powiększył się również obszar do zabudowy należący do H. i F.K. Skargę na w/w uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli H. i F.K. zarzucając Radzie Miejskiej B.: - naruszenie poglądu Prezesa NSA, który dowodzi, ze plan zagospodarowania terenu nie może naruszać własności prywatnej i dlatego ma charakter ograniczony, - naruszenie poglądu Sądu Najwyższego, który podkreśla iż władztwo gminy na jej terenie nie ma nieograniczonego charakteru, - naruszenie art. 18 ust. 2 pkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999, Nr 15, poz. 139 ze zm.), - zamach na prywatną obywatelską własność, - nieprawidłowe zawiadomienie o miejscu sesji Rady Miejskiej. Skarżący w uzasadnieniu skargi generalnie podnieśli, że przedłożony projekt planu zagospodarowania przestrzennego narusza ich prawo własności. A mianowicie wskazali, że zarówno ciąg pieszy, kanalizacja deszczowa, kanał tłoczy i poldery zaprojektowane na ich działce nr [...]/5i [...]/3 będą służyć ich kosztem innym właścicielom działek przeznaczonych pod zabudowę. Nadto podnieśli, że planowaniem i zagospodarowaniem objęto jedynie 110 m działki nr [...]/3, w tym 45 m opracowano z drogą dojazdową, zaś 65 m włączono do projektu ale bez drogi dojazdowej, pozostałe 120m działki całkowicie wyłączono z opracowania – w tym teren zabudowany. Wskazali, że na działce tej w odległości 170 m od ul. B. znajduje się ich budynek mieszkalny i gospodarczy. Natomiast zaskarżona uchwała z zagospodarowania przestrzennego wyłącza tereny zabudowane. Podnieśli również, że mija się z prawdą uzasadnienie uchwały, że obszar w/w działki jest znacznie zadrzewiony i zakrzaczony albowiem w ich ocenie sad owocowy na klasie IVB oraz siedlisko wraz zabudowaniami nie stanowi takiego obszaru. Skarżący nie zgadzają się również na opracowanie ulicy o symbolu KD-5D od ulicy B. nawet w skróconej wersji, gdyż w ich ocenie jest ona zbędna, a Rada Miejska na siłę chce sprawić prezent właścicielowi działki o nr [...]/1, który nie zabiega o drogę bo ją ma. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] marca 2005r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, generalnie podzielając argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale. Nadto ustosunkowując się do treści skargi Rada Miejska w odpowiedzi wskazała, że o terminie sesji skarżący zostali powiadomieni listem poleconym z dnia [...] lutego 2005 r. wysłanym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W piśmie tym jako miejsce obrad Rady Miejskiej podany był budynek P. Urzędu Wojewódzkiego przy ul. M. [...]. W dniu [...] marca 2005 r., natychmiast po ogłoszeniu przez Biuro Rady Miejskiej zmiany miejsca posiedzenia Rady na salę w budynku NOT-u przy ul. M.C.S. [...], zostało wysłane odpowiednie sprostowanie (bez potwierdzenia zwrotnego). Rozpatrzenie przedmiotowych zarzutów odbyło się w godz. 14.00- 15.00 w obecności innych osób składających zarzuty. Nadto wskazano, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla P. ( P. i B.) obejmuje swoim opracowaniem cały teren położony pomiędzy ulicą B., P., K.C. i torami kolejowymi, w tym działki nr geod. [...]/3 i [...]/5. Znaczna część tych działek przeznaczona została w przedmiotowym projekcie planu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.. Odnośnie polderów, ciągu pieszego i kanalizacji Rada Miejska podniosła, że znajdują się one w obniżeniach terenu, bez względu na stan własnościowy i że ustalenia projektu w tym zakresie zostały jedynie dostosowane do istniejącego stanu terenu. Jednocześnie wskazano, że mają one za zadanie zbieranie okresowo nadmiaru wód opadowych, odprowadzanie ścieków i wód opadowych z obszarów przeznaczonych pod zabudowę zarówno na działkach skarżących jak też innych właścicieli. Odnosząc do zarzutu dotyczącego istniejącego siedliska z domem i zabudowaniami oraz dojazdu do tego obszaru organ podniósł, że zgodnie z zapisami obecnego projektu planu do czasu zagospodarowania przedmiotowego terenu zgodnie z jego ustaleniami, t.j. pod zieleń przydomową i rekreacyjną, istniejący budynek mieszkaniowy jednorodzinny, wraz z zabudowaniami gospodarczymi, pozostawia się w dotychczasowym użytkowaniu z możliwością przebudowy w zakresie niezbędnym do poprawy warunków i standardów mieszkaniowych. Oznacza to faktyczną możliwość obecnego wykorzystania istniejących budynków przez wiele lat. W przypadku, gdyby właściciele zdecydowali się na realizację nowej zabudowy, będą mieli możliwość lokalizacji obiektu na tej działce w odległości do 110 m od ul. B. (po uwzględnieniu przez Radę Miejską zarzutów właścicieli innych działek poszerzono pas terenu przeznaczonego do zabudowy z 80m na 110m). Opis zadrzewionego i zakrzaczonego obszaru nie dotyczy terenu bezpośrednio przyległego do istniejącej zabudowy siedliskowej, ale całego terenu położonego w obniżeniach i przeznaczonego pod zieleń przydomową. Nie oznacza to, że na tym obszarze nie ma innych form roślinności, ale że właśnie taka jest przeważająca na obszarze posiadającym złe warunki ekofizjograficzne. Zakładanie sadów, ogrodów, ogródków rekreacyjnych itp. jest wskazane na prawie całym obszarze przeznaczonym pod zieleń przydomową o symbolu Zw. Ograniczenia dotyczą jedynie polderów oznaczonych 10.1Zw i 11.1Zw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem organ dopuścił się naruszenia procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosowanej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami), do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 11 lipca 2003r.), stosuje sie przepisy dotychczasowe. W sprawie niniejszej z uwagi na to, że uchwała intencyjna Rady Miejskiej w B. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla P. w B. (rejon ulicy P. i B.) została podjęta w dacie [...] czerwca 1998r. (Nr [...]) a pierwsze wyłożenie projektu tego planu do publicznego wglądu miało miejsce w dniach od 2 do 22 lutego 2001r. (fakty bezsporne wynikające z akt administracyjnych), miała zastosowanie procedura planistyczna określona przepisami ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami). Przebieg procesu sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uchwalania tego planu regulował szczegółowo przepis art. 18 tejże ustawy. Przepis ten wskazuje wprost właściwości organów w procesie planowania, obowiązki uczestników procesu planistycznego oraz terminy wykonywania czynności przewidzianych w procesie planowania przestrzennego. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18, powoduje nieważność w całości lub w części uchwały rady gminy, podjętej w sprawie planu miejscowego. (vide: brzmienie art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nadane ustawą zmieniającą z 22 sierpnia 1997r. – Dz. U. Nr 111, poz. 726 z 1997r.). Ponieważ tryb postępowania w sprawie sporządzenia i uchwalania planu oraz związane z tym kompetencje organów zostały określone w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a istota naruszenia powodującego nieważność uchwały nie została bliżej określona, oznacza to, że każde naruszenie trybu postępowania i właściwości organów pociąga za sobą nieważność uchwały (tak w Komentarzu do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym autorstwa Edwarda Radziszewskiego, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2002r., str. 79). Przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nałożył na zarząd gminy (organ właściwy w sprawie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) obowiązek imiennego zawiadomienia osób, których protesty i zarzuty do projektu planu zostały odrzucone przez zarząd gminy, na 21 dni przedtem, o terminie sesji, na której rada gminy odrzucone protesty i zarzuty rozpatrzy. Obowiązek imiennego zawiadomienia zainteresowanych o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nie uwzględnione protesty i zarzuty, istnieje niezależnie od tego, że o fakcie tym informuje się przez ogłoszenia w miejscowej prasie, obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (vide: brzmienie art. 18 ust. 2 pkt 9 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 grudnia 1998r. sygn. IV SA 1268/98). Aczkolwiek przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wspomina o wskazaniu miejsca odbycia sesji rady gminy, to jest oczywistym, że informacja o terminie sesji musi zawierać też podanie miejsca jej odbycia. Zauważyć należy, że również imienne zawiadomienie uprawnionych osób o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, obejmuje informację o miejscu jego wyłożenia, mimo iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym mówiąc o tym obowiązku nie wspomina wprost o konieczności wskazania w takim imiennym zawiadomieniu miejsca, w którym do projektu planu można mieć wgląd (vide: art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Zresztą przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mówiąc o obowiązku imiennego zawiadomienia zainteresowanych o terminie sesji, na której rada gmin rozpatrzy nieuwzględnione zarzuty i protesty nawiązuje wprost do sposobu ogólnych ogłoszeń (w miejscowej prasie przez obwieszczenie a także w sposób zwyczajowo przyjęty), określonego w art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy, gdzie jest mowa o wskazaniu formy, miejsca i terminu danej czynności. Każda zatem zmiana terminu czy miejsca odbycia sesji rady gminy, na której mają być rozpatrzone nieuwzględnione zarzuty czy protesty, wymaga poza sprostowaniami ogłoszonymi w miejscowej prasie, przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, również imiennego zawiadomienia o niej osób, których zarzuty i protesty mają być rozpatrzone. Dowodem wywiązania się przez organ z powyższego obowiązku jest zaś dysponowanie zwrotnym poświadczeniem doręczenia zainteresowanym tego sprostowania. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że w okresie od imiennego zawiadomienia skarżących o tym ,że sesja Rady Miejskiej w B., na której mają być rozpatrzone ich odrzucone zarzuty do projektu planu, odbędzie się [...] marca 2005r. w sali konferencyjnej budynku P. Urzędu Wojewódzkiego w B., doszło do zmiany miejsca przeprowadzenia sesji a stosowne sprostowanie zawiadomienia nie zostało doręczone skarżącym za poświadczeniem doręczenia (organ przyznaje, że sprostowanie to wysłane zostało listem zwykłym). Skarżący na rozprawie przed sądem zaprzeczyli otrzymaniu pisma informującego o przeniesieniu sesji Rady Miejskiej do innego budynku. Stwierdzili, że w dniu [...] marca 2005r. stawili się w budynku P. Urzędu Wojewódzkiego w B. i tam dopiero dowiedzieli się o przeniesieniu sesji rady do innego budynku. Podali przy tym, że z racji opóźnionego przyjazdu pociągu do B. (skarżący mieszkają w W.) byli przekonani, że udanie się do innego budynku nie ma już sensu. Zdaniem Sądu nie usprawiedliwia organu tłumaczenie, że rozpatrzenie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było ujęte dopiero w siódmym punkcie porządku obrad sesji, albowiem zainteresowanym nie doręcza się porządku obrad i nie muszą wiedzieć, o której dokładnie godzinie interesująca ich kwestia będzie przedmiotem dyskusji radnych. Obecność zainteresowanych w czasie sesji rady gminy rozpatrującej odrzucone zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego służy realizacji ochrony ich interesu w procesie planowania przestrzennego. Zainteresowani mają prawo domagać się szczegółowego rozważenia ich zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezpośrednie uczestnictwo zainteresowanych w dyskusji nad zarzutami, umożliwia im zabranie głosu i przekonanie radnych o słuszności zarzutu. W okolicznościach konkretnej sprawy, obecność skarżących na sesji rady miejskiej mogłaby pozwolić skarżącym na wyłożenie argumentów za objęciem zabudową obszaru, na którym do dzisiejszego dnia istnieją ich budynki w stosunku do których uzyskali w lipcu 2000r. warunki zabudowy dla ich kapitalnego remontu i przebudowy. Godzi się zauważyć, że we wcześniejszym projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonym do wglądu w okresie od 2 do 22 lutego 2001r., teren zabudowany budynkami skarżących był oznaczony symbolem 8MN,U stanowiącym obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nieuciążliwych usług. Organ nie wykazał aby warunki fizjograficzne tego obszaru uległy od tego czasu do dzisiaj takiemu pogorszeniu, które uzasadniałoby włączenie również tej części terenu pod zieleń. Zagwarantowanie podmiotom uprawnionym do wnoszenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czynnego uczestnictwa w dyskusji radnych nad zarzutami, jest obowiązkiem organu planistycznego, świadczącym o rzetelności organu przy rozpatrywaniu zarzutów i eliminującym pozorność działań organu. W sprawie niniejszej ten obowiązek został naruszony. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę uwzględnił (art. 147 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Konsekwencją uwzględnienia skargi było obciążenie organu obowiązkiem zwrotu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego (art. 200 w zw. z art. 210 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na koszty postępowania sądowego złożyły się: wpis od skargi – 300 złotych oraz koszty dojazdu skarżących na rozprawę w kwocie 136,12 złotych (2 x 68,06 złotych, stanowiącą koszt biletu PKP w obie strony dla jednej osoby na trasie W. – B.). Żądanie skarżących zwrotu kosztów przyjazdu na sesję rady miejskiej nie mogło być uwzględnione albowiem ten wydatek nie wchodził do kosztów postępowania sądowego, o których orzeka Sąd a mieści się w kosztach postępowania administracyjnego, o których orzec może tylko organ administracji.