III SA/Wa 1747/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Asesor WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania za okres sprawozdawczy obejmujący wrzesień i październik 2004 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania za te miesiące 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości. Pismem z dnia 28 grudnia 2004 r. K. Sp. z o.o. w K. (zwane dalej "Spółką") wystąpiły o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy wrzesień /październik 2004r. oraz o przywrócenie terminu do złożenia wniosku Wn-D za wskazany okres. Pismo zostało podpisane przez T. F. – prezesa zarządu. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwany dalej "Funduszem") na podstawie art. 104 i art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego (powoływanego dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 26c ust. 1 pkt 2 i ust. 4a oraz art. 45 ust. 3a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm; powoływanej dalej jako "u.r.o.n.") odmówił wypłaty dofinansowania za okres sprawozdawczy obejmujący miesiące wrzesień/październik 2004 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dwa miesiące (Wn-D), tj. za okres obejmujący wrzesień i październik 2004 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Spółka nie złożyła, w przewidzianym prawem terminie (do 20-ego dnia miesiąca następującego po miesiącach, których dotyczy wniosek – art. 26c ust. 1 pkt 2 u.r.o.n.) za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań – SOD wniosku o wypłatę dofinansowania. Wniosek ten (Wn-D) został bowiem przekazany elektronicznie w dniu 21 listopada 2004 r., zamiast do dnia 20 listopada tegoż roku. Zdaniem Funduszu wskazane w art. 26c ust. 1 pkt 1 i 2 u.r.o.n. terminy, w tym termin do złożenia wniosku, mają charakter materialnoprawny. Niedotrzymanie zaś przez stronę terminu bądź formy przesyłu danych oznacza, iż nie dopełniono wymogów formalnoprawnych, co w konsekwencji wywołuje skutek polegający na nie nabyciu prawa lub obowiązku. Ponadto, według organu wydającego decyzję nie złożenie wniosku o wypłatę dofinansowania we wskazanym terminie uniemożliwia przedstawienie przez Fundusz pracodawcy informacji o wysokości salda przysługującego dofinansowania wraz z informacją o jego uzgodnieniu – w przypadku, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330 ze zm.; powoływanego dalej jako "rozporządzenie w sprawie dofinansowania") lub też przeprowadzenia procesu uzgodnienia wysokości kwoty przysługującego dofinansowania, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie dofinansowania, gdy kwota podana we wniosku przez pracodawcę nie jest równa kwocie wyliczonej przez Fundusz. Pismem z dnia 15 marca 2005 r., również podpisanym przez prezesa zarządu – T. F., Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu podniesiono, iż wymagany wniosek w formie elektronicznej został wprawdzie złożony po terminie, ale tylko o 10 minut (wniosek złożono w dniu 21 listopada 2004 r. o godz. 0.10, zamiast do dnia 20 listopada 2004 r. do godz. 24.00). Brak przy tym winy Spółki w przekroczeniu terminu, gdyż dołożyła ona należytej staranności przy wykonywaniu wskazanej czynności, a przeszkody uniemożliwiającej jej wykonanie nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyną uchybienia terminu była skomplikowana awaria systemu komputerowego, którą usunięto kilka minut po północy. Rozpatrując odwołanie Minister Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2005 r., podzielając generalnie stanowisko prezentowane przez Fundusz. Zdaniem organu odwoławczego, niezłożenie w ustawowym terminie wniosku o dofinansowanie skutkuje wygaśnięciem prawa do dofinansowania. Możliwość otrzymania dofinansowania (jego wypłaty przez Fundusz) uzależniona jest bowiem od złożenia w ustawowo wymaganych terminach zarówno informacji, jak i wniosku. Zatem oba terminy przewidziane w art. 26c ust. 1 pkt 1 i 2 u.r.o.n. mają charakter materialny i nie znajduje do nich zastosowania art. 58 § 1 k.p.a., czyli instytucja przywrócenia terminu. W konsekwencji, według Ministra Polityki Społecznej decyzję organu pierwszej instancji, która odmawiała wypłaty dofinansowania i umarzała postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku, należało utrzymać w mocy. Na decyzję Ministra Polityki Społecznej Spółka pismem z dnia 19 maja 2005 r., podpisanym przez T. F. – prezesa zarządu i K. S. – wiceprezesa zarządu, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagała się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji zarzucono naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu, mimo wykazania przez Skarżącą uzasadnionych przyczyn jego niedochowania. Argumentowano analogicznie jak w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z tych powodów, które zostały w niej wskazane. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692/, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten daje więc podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego – w niniejszej sprawie decyzji. Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili jej wydania. Rozpoznając sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego o takim ciężarze gatunkowym, które skutkowały wadliwością zaskarżonej decyzji oraz decyzji Funduszu wymagającą ich wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Uwzględniając treść art. 45 ust. 3a u.r.o.n., zgodnie z którym przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również art. 1 pkt 1 tego kodeksu, który stanowi iż kodeks ten normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, a organami tymi, jak stanowi art. 5 § 2 pkt 3 i 4 k.p.a., są między innymi ministrowie kierujący określonym działem administracji rządowej, nie budzi wątpliwości, iż organ pierwszej i drugiej instancji w toku prowadzonego postępowania był związany postanowieniami przywołanego kodeksu. I tak, w myśl art. 29 k.p.a. stronami mogą być między innymi osoby fizyczne i osoby prawne. Strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli, o czym stanowi art. 30 § 3 k.p.a. Z kolei zasady reprezentowania osób prawnych są określone w art. 38 Kodeksu cywilnego, który wskazuje, że osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie (zob. art. 30 § 1 k.p.a.). Ustalenie sposobu reprezentowania spółki z o.o. jako osoby prawnej, tj. ustalenie czy dana spółka ma reprezentację jednoosobową czy łączną wymaga zatem sięgnięcia do rejestru sądowego lub umowy (umów). Zwrócić bowiem należy uwagę, że według przepisów Kodeksu spółek handlowych organami spółki z o.o. jest zarząd, który prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę; zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków (art. 201§ 1 i § 2). Ponadto, jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki, a jeśli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem, co wynika z art. 205§ 1 Kodeksu spółek handlowych. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że odwołanie Spółki od decyzji Funduszu zostało podpisane przez prezesa zarządu tej Spółki – T. F.. W aktach sprawy brak jednak jakichkolwiek dokumentów, które pozwalałyby na stwierdzenie przez organ odwoławczy, czy w dacie złożenia odwołania wskazana osoba w ogóle mogła reprezentować Spółkę, a jeżeli tak, to czy mogła to czynić jednoosobowo. Akta sprawy prowadzą zatem do wniosku, iż Minister Polityki Społecznej w ogóle nie zbadał wskazanego wymogu formalnego złożonego odwołania, a tym samym nie zbadał jednego z warunków jego dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 63 § 1 k.p.a. podaniem w rozumieniu kodeksu są wszelkiego rodzaju oświadczenia stron, z którymi występują one wobec organu administracji publicznej, czyli żądania (np. żądanie wszczęcia podstępowania), odwołania, zażalenia, czy wyjaśnienia, które w sposób oczywisty mogą łączyć się z żądaniami. Za podanie należy również uznać, mimo iż wskazany przepis wprost o tym nie stanowi, prośbę o przywrócenie terminu, o której mowa w art. 58 k.p.a. Osoba prawna, domagająca się czynności organu administracyjnego, jest obowiązana już w chwili składania podania wykazać umocowanie osoby fizycznej (osób), która podpisuje podanie, do działania - reprezentowania osoby prawnej. Jeżeli jednak wniesione podanie zawiera braki formalne, organ nie może wobec tego faktu pozostawać bezczynny. W przypadku, gdy odwołanie, nie czyni zadość innym niż adres wnoszącego wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (np. nie dołączono do odwołania pełnomocnictwa, nie dołączono dokumentu pozwalającego na ustalenie umocowania do reprezentowania osoby prawnej przez wnoszącego podanie), organ powinien na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków podania w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych podania jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez organ administracyjny ani skrócony, ani przedłużony. Powyższych czynności Minister Polityki Społecznej, jako organ drugiej instancji, nie dokonał, a tym samym nie ustalił, czy dopuszczalne było rozpatrzenie złożonego odwołania. Zdaniem Sądu, naruszenie przez organ odwoławczy art. 64 § 2 k.p.a. należy zatem ocenić jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Jednocześnie, uwzględniając treść art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, Sąd uznał za konieczne także uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja Funduszu wydana bowiem została z identycznym naruszeniem prawa procesowego, jak w przypadku decyzji Ministra Polityki Społecznej. Podanie Spółki z dnia 28 grudnia 2004 r., które Fundusz potraktował jako skutecznie wszczynające postępowanie w przedmiocie wypłaty dofinansowania i przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania Wn-D, również zostało podpisane przez prezesa zarządu – T. F.. Organ pierwszej instancji, podobnie jak organ drugiej instancji w stosunku do odwołania, nie podjął działań zmierzających do uzupełnienia braku formalnego złożonego podania poprzez wezwanie do przedstawienia dokumentów potwierdzających w ogóle możliwość reprezentowania Spółki, w szczególności reprezentowania jednoosobowego. Należy przy tym dodać, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony (art. 61 § 1 k.p.a.), a to oznacza, iż w przypadku osób prawnych organ administracyjny ma obowiązek sprawdzenia nie tylko czy dana osoba jest stroną postępowania, ale również czy wnoszący podanie (osoba je podpisująca) działa jako ustawowy lub statutowy przedstawiciel osoby prawnej w stosunku do której ma być prowadzone postępowanie. Od tego zależy skuteczność prawna żądania wszczęcia postępowania. Nie dokonując takiego sprawdzenia organ naruszył zatem art. 64 § 2 w związku z art. 61 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zwraca również uwagę, że dla rozważania kwestii uchybienia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dwa miesiące (Wn-D) istotne znaczenie ma ustalenie sposobu liczenia upływu terminu do złożenia tego wniosku. W sprawie organy w ogóle nie odniosły się do tej kwestii, przyjmując a priori, iż nastąpiło uchybienie terminowi. Ocenie należało zatem poddać, czy uchybienie terminu do złożenia powyższego wniosku następuje w sytuacji, gdy ostatni dzień terminu przypada w sobotę. Innymi słowy, czy jeśli 20 dzień następnego miesiąca, o którym mowa w art. 26c ust. 1 pkt 2 u.r.o.n. przypada w sobotę, to termin ten upływa w następującym po tym dniu pierwszym dniu roboczym (prawie zawsze byłby to poniedziałek), czy też w takim przypadku termin upływa w sobotę. Zgodnie z art. 26a ust. 1 u.r.o.n. pracodawcy zatrudniającemu osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej przez Fundusz, o której mowa w art. 26b ust. 1 tej ustawy, przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń tych pracowników niepełnosprawnych, wypłacane raz na dwa miesiące, w określonych ustawą kwotach. Pracodawca taki, w myśl art. 26c ust. 1 pkt 1 i 2 u.r.o.n. składa Funduszowi miesięczne informacje o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych, z uwzględnieniem pracowników, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję oraz pracowników niewidomych - w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego informacja dotyczy, jak również wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dwa miesiące - w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącach, których wniosek dotyczy, przez transmisję danych w formie dokumentu elektronicznego, z zastrzeżeniem ust. 2, oraz pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanej informacji lub wniosku. Informacje i wniosek, o których mowa w ust. 1 powyższego artykułu, pracodawca przekazuje w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych oraz pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanej informacji lub wniosku (ust. 1a). W przypadku natomiast pracodawcy zatrudniającego nie więcej niż 5 pracowników informacje, o których mowa w ust. 1 art. 26c u.r.o.n., mogą być przekazywane w formie dokumentu pisemnego (ust. 2). Fundusz w terminie 7 dni od dnia przekazania przez pracodawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przekazuje informacje o saldzie przysługującego dofinansowania do wynagrodzenia (ust. 3). Miesięczne dofinansowanie na rachunek bankowy pracodawcy Fundusz przekazuje w terminie 7 dni od dnia uzgodnienia salda (ust. 4). W przypadku nieuzgodnienia salda w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, Fundusz wydaje decyzję o odmowie wypłaty tego dofinansowania (ust. 4a). Od decyzji Funduszu, o której mowa w ust. 4a, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego (ust. 4b). Sąd przychyla się do poglądu, że wskazany w art. 26c ust. 1 pkt 2 u.r.o.n. termin składania wniosków o wypłatę miesięcznego dofinansowania (Wn-D) ma charakter materialnoprawny, a zatem nie stosuje się do niego instytucji procesowej przywracania terminu, o której mowa w art. 58 k.p.a. Zarzut więc skargi dotyczący naruszenia tego przepisu jest bezpodstawny. Ubocznie można jedynie nadmienić, że prawodawca przewidział możliwość przywracanie niektórych terminów związanych z realizacją prawa do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (§ 3 ust. 2a i § 4 ust. 2a rozporządzenia w sprawie dofinansowania). Odnośnie natomiast liczenia terminu zawartego w art. 26c ust. 1 pkt 2 u.r.o.n. Sąd uważa, iż stosowanie w tym zakresie art. 57 § 4 k.p.a. powinno następować w taki sposób, aby przy uwzględnieniu wskazanych wyżej przepisów u.r.o.n. obiektywnie rzecz ujmując zapewnione były normalne warunki do złożenia (przesłania) wniosku Wn-D, także w ostatnim dniu terminu określonego do jego złożenia. Aby zapewnić normalne warunki składania wniosków należy w tym względzie stosować wykładnię funkcjonalną zwrotu "dzień ustawowo wolny od pracy", nie zaś wykładnię literalną i formalną zarazem. W obecnie istniejących uwarunkowaniach, uwzględniając notoryjność w zakresie organizacji życia publicznego należy stwierdzić, że sobota nie jest "normalnym" dniem. W tym dniu urzędy pocztowe, co do zasady, nie pracują lub pracują jedynie niektóre z nich i to w ograniczonym zakresie, a urzędy administracji państwowej i samorządowej generalnie są niedostępne dla interesantów. Powszechną praktyką życia gospodarczego jest także trwanie pięciodniowego tygodnia pracy od poniedziałku do piątku, a dniem wolnym od pracy, ustalanym w rozkładach czasy pracy, z reguły jest sobota. W przypadku pracodawcy zatrudniającego więcej niż 5 pracowników wskazane już przepisy u.r.o.n. i rozporządzenia w sprawie dofinansowania nie przewidują innej formy składania wniosku Wn-D (podobnie informacji INF-D) niż tylko forma elektroniczna, przez teletransmisję danych za pomocą programu informatycznego udostępnionego przez Fundusz, z pobraniem drogą elektroniczną potwierdzenia wysyłki. Jak podniósł organ pierwszej instancji niedotrzymanie terminu bądź formy przesyłu danych oznacza, iż nie dopełniono wymogów formalnoprawnych, co w konsekwencji wywołuje skutek polegający na nie nabyciu prawa lub obowiązku. Takie uwarunkowania sprawiają, że w przypadku problemów technicznych, których nawet przy dużym zaawansowaniu technologii teleinformatycznej nie sposób wykluczyć, z przesłaniem danych drogą elektroniczną, pracodawca staje w sytuacji, w której nie wie jak postąpić, aby jego działanie mogło odnieść pożądany prawem skutek, zważywszy na materialnoprawny charakter terminu składania wniosku Wn-D. Nawet jeśli przyjąć dopuszczalność przekazania powyższych dokumentów w formie elektronicznej na nośnikach informatycznego zapisu (np. dyskietka, CD), nie sposób dostarczyć fizycznie tego "dokumentu" - nośnika do odpowiedniej komórki Funduszu w sobotę, czyli dzień w którym urząd nie funkcjonuje. Z kolei przesłanie takiej przesyłki drogą pocztową napotyka na te same trudności, jak w przypadku pracodawców zatrudniających do 5 pracowników. W zdecydowanej większości miejscowości urzędy pocztowego tego dnia są zamknięte, a poza tym przesyłka z nośnikami elektronicznymi nawet jeśli zostanie nadana, to nie zostanie w sobotę doręczona (urząd jest zamknięty). Nie bez znaczenia jest także możliwość usuwania powstałych problemów technicznych przy przesyłaniu danych drogą elektroniczną w sobotę, gdyż w tym dniu dostępność wyspecjalizowanych usługodawców jest także znacznie ograniczona. W tym stanie rzeczy do istniejącego reżimu prawnego w zakresie realizacji przez pracodawcę prawa do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, powinien być dostosowany sposób wykładni art. 57 § 4 k.p.a. Jak wyżej wspomniano prymat należy zatem dać interpretacji funkcjonalnej tego przepisu i w praktyce opowiedzieć się za przyjęciem zasady, że każdy pracodawca, niezależnie od liczby zatrudnianych pracowników niepełnosprawnych (do pięciu i powyżej pięciu) powinien mieć zapewnione takie same - normalne warunki do skorzystania z prawa do złożenia wniosku o dofinansowanie, także w ostatnim dniu terminu określonego w art. 26c ust. 1 pkt 2 u.r.o.n., jeśli przypada on w sobotę. W tezie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 25 czerwca 2001 r., sygn. akt FPS 7/2000 (ONSA 2001/4 poz. 149) stwierdzono, że: "Jeśli dzień wolny od pracy w pięciodniowym tygodniu pracy (...) przypada w sobotę (nieobjętą ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy – Dz. U. 1951 Nr 4, poz. 28 ze zm.), to dzień ten należy uznać za równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. 1995 r. Nr 74, poz. 368)". W konsekwencji należy uznać, że jeśli ostatni dzień terminu, o którym mowa w art. 26c ust. 1 pkt 2 u.r.o.n. przypada w sobotę, to termin taki upływa zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Zakres w jakim decyzje, które zostały uchylone nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, określono w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a.