II SA/Gl 161/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant referent Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.L. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T.G. nakazał L.L. rozbiórkę dobudówki o wymiarach w rzucie 2,4 x 7,4 m do istniejącego budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w T.G. Po rozpatrzeniu odwołania L.L. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił rozstrzygnięcie w części dotyczącej określenia warunków rozbiórki, utrzymując w mocy wydany nakaz. Skarga na decyzję ostateczną została zaś oddalona na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 21/00. Następnie pismem z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T.G. stwierdził niewykonanie obowiązku, wynikającego z decyzji z dnia [...]r., wzywając L.L. jako zobowiązanego do jego wykonania w ciągu 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Powołując się na doręczenie upomnienia w dniu [...]r., tytułem wykonawczym z dnia [...]r. nr [...] (zaopatrzonym w klauzulę o skierowaniu do egzekucji) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T.G. określił jako wymagalny obowiązek wynikający z powyższej decyzji w postaci nakazu rozbiórki dobudówki do budynku przy ul. [...] w T.G. Wreszcie, postanowieniem z dnia [...]r. organ ten nałożył na L.L. grzywnę w kwocie [...] zł, wyliczoną jako iloczyn powierzchni zabudowy, objętej nakazem rozbiórki i [...] ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej i ogłoszonej przez Prezesa GUS (Dz. Urzęd. GUS z 2003 r. Nr 8, poz. 42), tj. 17,76 m2 x [...] zł x [...]= [...] zł, wzywając do uiszczenia grzywny do dnia [...]r. oraz do wykonania obowiązku do dnia [...]r. Jako podstawę prawną postanowienia organ egzekucyjny powołał przepisy art. 119 § 1, art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968). Zgodnie z pouczeniem zobowiązany L.L. wniósł zarówno zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, jak i zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny. W zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny L.L. wskazał ponownie na niewykonalność decyzji o nakazie rozbiórki z dnia [...]r. Podniósł także, iż wyznaczony termin zapłaty grzywny ( do [...]), jak i wykonania rozbiórki obiektu ( do dnia [...]), są nierealne, skoro postanowienie otrzymał dopiero w dniu [...]r. Wreszcie żalący się zarzucił, iż do wyliczenia grzywny przyjęto powierzchnię obiektu wynoszącą [...]m2 , podczas gdy z opinii technicznej K.F. wynika, że powierzchnia użytkowa zabudowanej wnęki wynosi [...] m2, a nie przeprowadzono w jego obecności nowych pomiarów. Zaskarżonym postanowieniem wydanym z up. Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zażalenia nie uwzględniono. W ocenie organu II instncji, postępowanie egzekucyjne prowadzone jest bowiem prawidłowo, a grzywnę w celu przymuszenia wyliczono zgodnie z obowiązującymi zasadami. Nadto, termin wykonania obowiązku rozbiórki upłynął w dniu wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, oddalającego skargę na decyzję o nakazie rozbiórki, tj. [...]r. Stąd też orzeczono o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji jako zgodnego z prawem. W skardze do Sądu administracyjnego L.L. wniósł o uchylenie postanowień organów obydwu instancji jako wydanych z naruszeniem art. 17 § 2 zd. 2 oraz art. 33 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wobec bezzasadnego nieuwzględnienia jego wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niewykonalność obowiązku rozbiórki dobudówki. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest uzasadniona. Wyjaśnić przyjdzie, iż przepis art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), przyznaje zobowiązanemu dwa odrębne środki prawne ochrony w postępowaniu egzekucyjnym, a mianowicie : zarzuty i następnie zażalenie w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego ( art. 33 i 34 cyt. ustawy ) oraz zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny. W konsekwencji, w razie skorzystania przez zobowiązanego z obydwu środków, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, rozpoznając zażalenie na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny organ II instancji nie może badać przesłanek z art. 33 cyt. ustawy, które wszak stanowią podstawy zarzutu. Brak zatem podstawy prawnej do wydania przez organ II instancji w toku rozpatrywania zażalenia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, czego domagał się skarżący. Chybione jest zatem stanowisko skargi, iż w niniejszej sprawie naruszono przepisy art. 33 pkt 1 i 5 ustawy. Zasady nakładania grzywny w celu przymuszenia regulują przepisy art. 119 – 123 cyt. ustawy. Po myśli art. 122 § 1 i 2 ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, doręczając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego i postanowienie o nałożeniu grzywny, które z kolei powinno zawierać wezwanie do jej uiszczenia w oznaczonym terminie oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu. Zgodnie z art. 121 § 4 i 5 tej ustawy, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna jest jednorazowa, a jej wysokość w przypadku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy i [...] ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. W niniejszej sprawie, zarówno wysokość grzywny, jak i postanowienie o jej nałożeniu, spełnia wymogi ustawowe. Powierzchnię zabudowy dla wyliczenia wysokości grzywny przyjęto bowiem zgodnie z ustaleniami decyzji z dnia [...]r. o nakazie rozbiórki. W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż sporna dobudowa ma wymiary w rzucie 2,4 x 7,4 m. Na etapie postępowania egzekucyjnego nie następuje ponowne czynienie pomiarów obiektu, czy jego części, a przy tym dla ustalenia wysokości grzywny nie przyjmuje się powierzchni użytkowej, lecz powierzchnię zabudowy, czyli wymiary w rzucie poziomym. Skoro jak już wyżej wskazano, okoliczności z art. 33 ustawy, uzasadniają wniesienie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji, podniesione w skardze kwestie co do niewykonalności obowiązku, nie miały znaczenia dla oceny zgodności z prawem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zatem w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem było postanowienie o nałożeniu grzywny, nie było potrzeby rozważania przesłanek z art. 33 ustawy. Z tych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) su.