VII SA/Wa 930/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi C. Sp.z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru ustawienia urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego C. Sp. z o.o. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII S.A./Wa 930/05 UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2005r na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2003r, Nr 207, poz 2016 z późn zm ) wniósł sprzeciw do zgłoszenia C. Sp z o.o. dotyczącego zamiaru ustawienia wolnostojącego urządzenia reklamowego na terenie będącym w użytkowaniu wieczystym U. przy ul.D. w W. W uzasadnieniu podał, iż roboty budowlane związane z budową obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia wymagają uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 prawa budowlanego. Zdaniem organu pierwszej instancji, " rodzaj zgłoszonych prac ze względu na ich skalę i charakter- należy uznać za budowę obiektu, bowiem obejmują one wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, nie zaś tylko instalację czy remont", nie są to zatem, roboty wymienione w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenia. W opinii organu, tylko instalowanie tablic i urządzeń reklamowych do konstrukcji nośnej podlega zgłoszeniu natomiast budowa konstrukcji nośnej o znacznych rozmiarach, przenosząca siły i momenty wynikające np. z parcia wiatru nie może korzystać ze zwolnienia będącego wyjątkiem, a nie regułą, zapisanego w prawie budowlanym. Organ uznał, iż ze względu na znaczne rozmiary obiektu nie można go również zaliczyć do obiektu małej architektury Zdaniem organu, obiekt będzie trwale związany z gruntem mimo braku posadowienia poniżej głębokości przemarzania. Wniosek taki wynika stąd, iż zgłoszony zamiar budowy zakłada posadowienie przedmiotowego obiektu na gruncie rodzimym, co z kolei rodzi konieczność wymiany gruntu w postaci zdjęcia warstwy humusu, co w związku z powyższym oznaczać będzie ustawienie fundamentu na odpowiednio przygotowanym podłożu, a rozmiary fundamentu są relatywnie duże ( projekt zakłada wykonanie płyty żelbetonowej o wymiarach 360 x 240 x 60 cm ), zaś teren po usunięciu przedmiotowego obiektu będzie wymagał rekultywacji. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2005r znak: [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, zgłoszone prace budowlane polegające na zamontowaniu urządzenia reklamowego nie są robotami o których mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 w zw z art. 30 ust 1 pkt 2 prawa budowlanego. Organ uznał, iż wyżej wymieniony przepis dotyczy instalowania ( montażu ) reklam na już istniejących obiektach, a nie na gruncie. Ze zgłoszenia wynika, że zamiarem inwestora nie jest instalacja (zamontowanie ) tablicy reklamowej na już istniejącej konstrukcji nośnej lub obiekcie lecz prace budowlane polegające na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu i na odpowiednio przygotowanym gruncie. Ponadto, nośnik reklamowy zostanie na trwałe związany z gruntem , gdyż do posadowienia fundamentu niezbędne jest przeprowadzenie prac ziemnych polegających na wymianie gruntu poprzez zdjęcie warstwy humusu i wykonanie wykopu wraz z uziomem odgromowym, Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowej inwestycji nie można zaliczyć do obiektów małej architektury z uwagi na duże rozmiary samego ekranu ( 3,00m x 6,00m ) jak i stopy fundamentowej ( 360 x 240 x 60 cm). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła C. Sp z o.o. Skarżąca podniosła naruszenie art. 3 pkt 3, art. 29 ust 2 pkt 6 oraz art. 30 ust 6 pkt 1 prawa budowlanego poprzez chybione przyjęcie, że: * roboty budowlane objęte zgłoszeniem nie zostały wymienione w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust 2 prawa budowlanego i powinny być realizowane w trybie art. 28 ustawy Prawo budowlane * dyspozycja art. 29 ust 2 pkt 6 prawa budowlanego dotyczy wyłącznie instalowania ( montażu ) tablicy reklamowej do konstrukcji nośnej, natomiast budowa konstrukcji nie może korzystać ze zwolnienia bez względu na sposób związania z gruntem * zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do budowli nie będących budynkiem ani obiektem małej architektury jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla ustawienia przedmiotowego urządzenia reklamowego. Skarżąca zarzuca ponadto, naruszenie art. 77 §1 kpa i art. 7 kpa, poprzez oparcie decyzji na okolicznościach, które nie zostały udowodnione oraz na dowolnych ustaleniach faktycznych, a mianowicie że, urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem jest budową, a nie instalacją lub remontem i jest trwale związane z gruntem. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000r, Nr 106, poz 1126 ze zm ) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, iż " pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Treść art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko " reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Komentowany przepis dotyczy instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach jak też instalowanych jako samodzielne obiekty. Wynika to wyraźnie ze zmiany pierwotnego brzmienia art. 29 ust 2 pkt 2, który odpowiadał swemu czasu obecnemu art. 29 ust 2 pkt 6, mówiącego o instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonanych na istniejących obiektach budowlanych, dokonanej ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r o zmianie ustawy- Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw ( Dz.U. Nr 111, poz 726 ze zm ), podczas której usunięto z tego przepisu wzmiankę o istniejących obiektach budowlanych. Tak więc, zainstalowanie tablicy reklamowej przez skarżącą spółkę na terenie przy ul.D. w W. wymagało zgłoszenia w trybie art. 30 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, a nie uzyskania pozwolenia na budowę, jak błędnie przyjął zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji. Niezrozumiałe jest stanowisko organów, które wymóg uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wolnostojącego urządzenia reklamowego upatrują w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika reklamy i jego rozmiarach. Stwierdzenie organów, że " budowa konstrukcji o znacznych rozmiarach przenoszącej siły i momenty wynikające np. z parcia wiatru nie może korzystać ze zwolnienia zapisanego w prawie budowlanym", jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 29 ust 2 pkt 6 prawa budowlanego takiego kryterium nie ustanawia. Nie ma więc racjonalnej przyczyny, aby ze względu na wielkość takiego urządzenia czyjego części konstrukcyjnej wyłączać je, co do zasady z trybu zgłoszeniowego, pod warunkiem spełnienia przez projekt instalacji takiego urządzenia, wszystkich warunków przewidzianych prawem. Wadliwie również organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy dokonały podziału urządzenia reklamowego na konstrukcję nośną wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę i tablicę reklamową, której zamontowanie pozwolenia na budowę nie wymaga. Urządzenie reklamowe stanowi jedną całość i zalicza się do niego wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Do urządzenia reklamowego należy więc konstrukcja nośna jak i tablica reklamowa czyli miejsce na którym umieszczony zostanie przedmiot reklamy. W związku z powyższym, ustawienie wolnostojącego urządzenia reklamowego polega na wykonaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Niedopuszczalnym jest natomiast jak to uczyniły organy, wyodrębnienie z urządzenia reklamowego poszczególnych elementów z których dla części wykonywanych robót wymagane jest pozwolenie na budowę, a dla części wystarczy tylko zgłoszenie. Jeżeli istnieje obawa co do cech konstrukcyjnych takiego urządzenia to organ przyjmujący zgłoszenie ma obowiązek wyjaśnić tą kwestię przez wydanie stosownego postanowienia w trybie art. 30 ust 2 prawa budowlanego. Uzasadniony jest również zarzut nie wyjaśnienia sprawy posadowienia urządzenia reklamowego oraz konieczności rekultywacji gruntu po jego usunięciu co stanowi naruszenie art. 7 kpa i 77 kpa. Z dokumentacji technicznej dołączonej do zgłoszenia wynika, iż planowany obiekt nie jest trwale związany z gruntem gdyż ma zostać zamontowany na gruncie bez podejmowania prac fundamentowych. Stanowisko organu z którego wynika, że należy wykonać fundament bez wskazania na jakiej podstawie organ doszedł do takiego wniosku nie stanowi wyjaśnienia sprawy. Brak jest również uzasadnienia stanowiska organu odnośnie rekultywacji gruntu. Z dokonanego zgłoszenia nie wynika aby teren na którym inwestor zamierza ustawić wolnostojące urządzenie reklamowe uległ zniszczeniu, a tym bardziej degradacji wymagającej rekultywacji gruntu. Wady kontrolowanej przez Sąd zaskarżonej decyzji, uzasadniają w konsekwencji jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz 1270 z późn zm) Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.