VI SA/Wa 1919/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005r. sprawy ze skargi A.S. i W.K. – wspólników spółki cywilnej J. s. c. w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez a.s. – wspólnika spółki cywilnej J. s.c. z siedzibą w L. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.350,- złotych – uchylił decyzję organu I instancji w zakresie wysokości kary w wysokości 1.350,- złotych nałożonej z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia i nałożył karę w wysokości 1.200,- złotych (punkt 1 decyzji) oraz w pozostałym zakresie w/w decyzję organu I instancji utrzymał w mocy (punkt 2 decyzji). Z akt sprawy wynika, iż w toku przeprowadzonej kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżących A.S. i W.K. – wspólników spółki cywilnej J. s.c. z siedzibą w L., obejmującej okres od dnia [...] maja 2003 r. do dnia [...] września 2003 r. Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w [...] stwierdził szereg naruszeń dotyczących wykonywania transportu drogowego osób oraz naruszeń związanych z czasem pracy kierowców. W protokole z kontroli w przedsiębiorstwie transportu drogowego nr [...] stwierdzono, że kontrolowane przedsiębiorstwo dopuściło się wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących dni, albowiem w wyniku przeprowadzonej analizy pobranych do kontroli kart drogowych ustalono, że przedsiębiorstwo nie przestrzega warunków określonych w zezwoleniu, gdyż: - w miesiącu marcu 2003 r. stwierdzono brak realizacji (obsługi) kursów na trasie L. – Z. w dniach [...].03.2003 r., [...].03.2003 r., [...].03.2003 r. i [...].03.2003 r., a także - w miesiącu marcu 2003 r. stwierdzono brak realizacji (obsługi) kursów na trasie L. – W. w dniach [...].03.2003 r. i [...].03.2003 r. W protokole stwierdzono, że strona skarżąca nie zajęła stanowiska w sprawie pomimo wezwania do złożenia wyjaśnień z dnia [...] września 2003 r. Ponadto w protokole kontroli stwierdzono, iż kierowcy strony skarżącej dopuścili się naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, wskazując konkretne naruszenia poszczególnych osób. Z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca w związku z prowadzoną kontrolą w piśmie z dnia [...] lipca 2003 r. poinformowała Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], iż powodem niewykonania kursów na trasach relacji L. – Z. oraz L. – W. w dniach wskazanych przez organ były przyczyny ekonomiczne (w dniach [...].03.2003 r. i [...].03.2003 r. – na trasie L. – Z.), a w pozostałych przypadkach awaria samochodu. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] – powołując się na ustalenia dokonane w toku w/w kontroli w przedsiębiorstwie - wydał w dniu [...] listopada 2003 r. decyzję nr [...], na podstawie której – w oparciu o przepisy art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371, ze zm.) i na podstawie Lp. 1.2.2.1. załącznika do w/w ustawy oraz na podstawie Lp. 1.11.5 pkt a) i b) załącznika do w/w ustawy - nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 5.350,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących dni (kara w łącznej wysokości 4.000,- zł) oraz z tytułu przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (kara w łącznej wysokości 1.350,- zł). Pismem z dnia [...] listopada 2003 r. skarżąca A.S. - wspólnik spółki cywilnej J. s.c. z siedzibą w L. wniosła odwołanie od w/w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji skarżąca stwierdziła w uzasadnieniu, iż zaskarżona decyzja jest krzywdząca dla strony, albowiem nakłada dwukrotnie taką samą karę na poszczególne trasy komunikacyjne z powodu ich niewykonania z uwagi na nieekonomiczność i awarie, których nie można przewidzieć. Skarżąca wskazała ponadto, iż jej firma posiada dobrą reputację na rynku, zaś odwoływane kursy w żaden sposób nie powodowały utrudnień komunikacyjnych dla podróżnych, a także wskazała, iż niesprawnego pojazdu lub zagrażającego bezpieczeństwu pasażerów nie wyśle w trasę żadna firma. Skarżąca stwierdziła również, iż prowadzący pojazd kierowcy nie naruszyli ustawy o czasie pracy kierowców i nie przekroczyli wymaganych godzin jazdy, a nałożona kara za przekroczenie czasu jest sprzeczna z art. 23 ustawy o czasie pracy kierowców. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez stronę skarżącą Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 93 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. 1.2.2.1, Lp. 1.11.5 załącznika do cyt. ustawy, oraz art. 15 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004 r. Nr 123, poz. 1354 ze zm.) i art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. WE L 370/1 z 31.12.1985 r.; Dz.Urz. UE – polskie wydanie specjalne 05/t. 1) - decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 1.350,- złotych nałożonej z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu i nałożył karę w wysokości 1.200,- złotych (punkt 1 decyzji), zaś w pozostałym zakresie w/w decyzję organu I instancji utrzymał w mocy (punkt 2 decyzji). W uzasadnieniu organ odwoławczy, ustosunkowując się do kwestii kar pieniężnych nałożonych z tytułu stwierdzonych naruszeń czasu pracy przez kierowców strony skarżącej –stwierdził m.in., iż przedsiębiorcy nie ukarano z tytułu skrócenia dziennego czy tygodniowego okresu odpoczynku, ale za przekroczenie norm dotyczących okresu prowadzenia pojazdu. Zdaniem organu II instancji normy dotyczące okresu prowadzenia pojazdu są bez względu na system pracy przedsiębiorstwa (zmianowy, czy równoważny) – takie same. Niemniej organ odwoławczy analizując stwierdzone przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] naruszenia podniósł, że karta drogowa Pani A.S. z dnia [...] marca 2003 r., na której stwierdzono naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego okresu prowadzenia o czas 1 godziny i 15 minut – pomimo wezwania organu odwoławczego - nie została załączona do akt sprawy przez organ I instancji. W konsekwencji Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż mając ten fakt na uwadze należy decyzję pierwszoinstancyjną w tym zakresie uchylić i sprawę umorzyć, co spowodowało obniżenie kary pieniężnej o 150,- złotych. Odnosząc się do kwestii kary pieniężnej nałożonej z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących dni, organ odwoławczy stwierdził, iż argumenty strony skarżącej podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, albowiem ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości niewykonywania obsługi linii wynikających z zezwoleń z uwagi na częste awarie pojazdów, czy też względy ekonomiczne przedsiębiorstwa. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego przedsiębiorca może jedynie zwrócić się do właściwego organu, który wydał zezwolenie o zmianę warunków w nim określonych, np. w zakresie przystanków, czy też dni kursowania, jednakże z uwzględnieniem warunków określonych w art. 22a ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] września 2004 r. skarżący A.S. i W.K. – wspólnicy spółki cywilnej J. s.c. – działając za pośrednictwem organu - wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. w zakresie kary pieniężnej w kwocie 4.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących dni. Strona skarżąca zarzuciła organom obu instancji, iż wydając decyzje w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę przepisu art. 8 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r., Nr 50, poz. 601 ze zm.), który to przepis zezwala przewoźnikowi na ograniczenie przewozu między innymi z przyczyn ekonomicznych i przerw w eksploatacji. Skarżący wskazali, iż poinformowali w toku postępowania organ I instancji, iż wykonanie przewozów w regularnym przewozie osób w dniach zakwestionowanych przez organ, zostało ograniczone ze względów ekonomicznych nie dających się przewidzieć oraz ze względów technicznych – przerwa eksploatacyjna. Zdaniem strony skarżącej ograniczenie wykonania przewozu w sytuacji, gdy przewoźnik posiada informacje z punktu sprzedaży biletów, że na dany dzień nie został sprzedany żaden bilet jest w pełni uzasadnione z przyczyn ekonomicznych. Wykonanie takiego przewozu (na trasie 800 km, czy 340 km) to – w ocenie strony - ewidentna strata dla każdego przewoźnika. Ponadto – zdaniem skarżących – normalną rzeczą jest również to, iż w trakcie eksploatacji pojazdu zdarzają się niespodziewane awarie techniczne, których usunięcie wymaga pewnego czasu. W takiej sytuacji następuje przerwa w eksploatacji pojazdu, która powoduje, że przewoźnik jest zmuszony do ograniczenia wykonania przewozów do czasu naprawy pojazdu lub znalezienia zastępczego środka transportu. W konsekwencji skarżący uznali, iż organy obu instancji nie uwzględniając w toku postępowania administracyjnego wyjaśnień strony, pozbawiły ich prawa do ograniczenia obowiązku wykonywania przewozu, wynikającego z unormowań ustawy – Prawo przewozowe. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Państwa A.S. i W.K. – wspólników spółki cywilnej J. s.c. z siedzibą w L. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2003 r. - nie naruszają prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] w zaskarżonym do Sądu zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 4.000,- złotych za wykonywanie regularnego transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących dni nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji nie naruszają ponadto unormowań zawartych w art. 8 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. W świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania należy uznać, iż inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] prawidłowo przyjęli, iż skarżący, prowadząc przedsiębiorstwo transportowe, dopuścili się wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących dni. W wyniku przeprowadzonej analizy pobranych do kontroli kart drogowych stwierdzono jednoznacznie, że strona skarżąca nie przestrzegała warunków określonych w zezwoleniu z dnia [...] sierpnia 2002 r. i dnia [...] czerwca 2002 r., gdyż: w miesiącu marcu 2003 r. stwierdzono brak realizacji (obsługi) kursów na trasie L. – Z. w dniach [...].03.2003 r., [...].03.2003 r., [...].03.2003 r. i [...].03.2003 r., a także w miesiącu marcu 2003 r. stwierdzono brak realizacji (obsługi) kursów na trasie L. – W. w dniach [...].03.2003 r. i [...].03.2003 r. W konsekwencji – zdaniem Sądu - organy obu instancji zasadnie uznały, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały wszelkie przesłanki do nałożenia na skarżących kary pieniężnej w wysokości 2.000,- złotych za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących dni za każdą z powyższych linii regularnych oddzielenie. Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżących zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze wniesionej do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione. Jak stanowi przepis art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu: a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy, c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości, d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania stosownego zezwolenia w krajowym transporcie drogowym – wydanego w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez organy wskazane w tym przepisie ustawy. W zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, a także miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób (vide: art. 20 ust. 1 cyt. ustawy). Według dyspozycji przepisu art. 22 ust. 1 cyt. aktu normatywnego do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się m.in. proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznał, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości niewykonania obsługi linii regularnej na zasadach określonych w zezwoleniu. Należy zauważyć, iż powołany przez stronę skarżącą przepis art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, stanowi wprawdzie, iż obowiązek przewozu może być ograniczony przez przewoźnika – w razie klęski żywiołowej, przerwy w eksploatacji, szczególnych trudności spowodowanych przez klienta, z przyczyn ekonomicznych, których przewoźnik nie mógł przewidzieć, jak również z uwagi na bezpieczeństwo ruchu. Niemniej – w ocenie Sądu – na dyspozycję tego przepisu może powoływać się przedsiębiorca wykonujący przewozy regularne osób wyłącznie w sytuacji, gdy z akt sprawy, w tym dokumentów posiadanych przez stronę w toku kontroli (również kontroli w przedsiębiorstwie) - wynika jednoznacznie, iż kontrolowany przedsiębiorca transportowy ograniczył przewóz ze wskazanych powyżej przyczyn, a samo ograniczenie w świadczeniu usług nie trwało dłużej niż 7 dni, lub – w przypadku dłuższej przerwy – ustalone było za zgodą stosownego organu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. a) - d) cyt. ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Zdaniem Sądu przedsiębiorca transportowy, w którego siedzibie organy inspekcji transportu drogowego przeprowadzają kontrolę, winien jednoznacznie wykazać w toku postępowania kontrolnego, iż ograniczenie przewozu polegające na całkowitym lub częściowym zawieszeniu regularnego przewozu, wynikało tylko i wyłącznie z przyczyn wskazanych w przepisie art. 8 ust. 1 w/w ustawy, które to przyczyny zostały wyraźnie zakomunikowane (podane do publicznej wiadomości), zaś ich wystąpienie w rzeczywistości znajduje potwierdzenie w materialne dowodowym udostępnionym przez stronę w siedzibie kontrolowanego przedsiębiorstwa. W przeciwnym razie jakakolwiek kontrola zasadności naruszenia obowiązków wskazanych w zezwoleniu (w rozkładzie jazdy) nie byłaby możliwa do przeprowadzenia, albowiem każdy przedsiębiorca, nie będąc zobowiązanym do uzasadnienia ograniczenia przewozu regularnego osób, mógłby post factum powoływać się np. na względy ekonomiczne lub awarię pojazdu, co przyczynić by się mogło również do naruszenia interesów wszystkich pasażerów regularnych krajowych linii transportowych. Powyższe stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie także w normie przepisu art. 8 ust. 3 ustawy – Prawo przewozowe, który stanowi, iż ograniczenia przewozu podaje się do wiadomości publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty. Zgodnie z Lp. 1.2.2. pkt 1) tabeli stanowiącej Załącznik do ustawy o transporcie drogowym, zawierający – zgodnie z art. 92 ust. 4 cyt. ustawy – wykaz naruszeń obowiązków lub warunków obowiązujących w transporcie drogowym oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących dni podlega karze w wysokości 2.000,- złotych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – wbrew twierdzeniom skarżących – należy uznać, iż całkowicie niezasadne jest stanowisko strony, według której organy obu instancji nie uwzględniając w toku postępowania administracyjnego wyjaśnień strony, pozbawiły ją prawa do ograniczenia obowiązku wykonywania przewozu, wynikającego z unormowań ustawy – Prawo przewozowe. Należy przyjąć, iż to strona skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny zarówno w trakcie całego prowadzonego postępowania administracyjnego, jak i we wniesionej do sądu administracyjnego skardze, że w dniach wskazanych przez organy nie mogła świadczyć usług dla ludności wyłącznie z usprawiedliwionych przyczyn, o których mowa w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela stanowisko organów obu instancji, albowiem akceptacja przedstawionej przez stronę skarżącą argumentacji zakładałaby w konsekwencji całkowite zwolnienie przedsiębiorców z wymogu jakiegokolwiek dowodzenia w zakresie przyczyn nieprawidłowego wykonywania regularnych przewozów osób i ich bagażu w krajowym transporcie drogowym, co byłoby niezgodne z postanowieniami przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Pomimo obowiązywania konstytucyjnej zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażonej w art. 20 Konstytucji RP, niedopuszczalne jest – w ocenie Sądu - wykonywanie przez przedsiębiorców krajowego transportu drogowego osób (regularnego przewozu osób) w sposób całkowicie dowolny, z pominięciem wymogów ustawowych i w oparciu wyłącznie o aktualną ich potrzebę, nieuzasadnioną obiektywnymi, ważnymi i udowodnionymi przyczynami. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.