II OSK 624/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska (spr.) Sędziowie Jerzy Bujko Barbara Gorczycka – Muszyńska Protokolant Magdalena Baduchowska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 398/05 w sprawie ze skargi S. M. na uchwałę Rady Miasta Opole Lubelskie z dnia 25 lutego 2005 r. nr XVII/183/05 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. K. na rzecz Gminy Miasta Opole Lubelskie kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołaniu na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, oddalił skargę M. K., A. K., S. M. na uchwałę Rady Miasta Opole Lubelskie z dnia 25 lutego 2005 r. Nr XVIII/183/05, którą odrzucono zarzut wniesiony przez A. K. i M. K. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Opole Lubelskie w zakresie przeznaczenia w tym projekcie działek nr [...] i [...] położonych w obrębie K. i nie uwzględniono wniosków skarżących o przeznaczenie tych działek pod budownictwa mieszkaniowe. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa materialnego, w szczególności uregulowań ustawy z dnia 7 lipca 1996 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zwanej dalej ustawą. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej uchwały odpowiada wymogom przepisu art. 24 ust. 3 ustawy, bowiem Rada Miasta wskazała zarówno podstawę prawną swego rozstrzygnięcia jak i przesłanki, jakimi kierowała się dokonując ustalenia w projekcie planu przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenów, na których znajdują się nieruchomości skarżących. Uzasadnienie uchwały wyczerpująco wskazuje przyczyny, z powodu których wniosek skarżących o zmianę przeznaczenia działek oznaczonych numerami [...] i [...] z terenów rolnych na budowlane nie mógł być uwzględniony i przyczyny wprowadzenia zakazu zabudowy mieszkaniowej co do działki nr [...]. Przepis art. 3 pkt 1 ustawy daje wprawdzie każdemu prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego i z przepisu tego nie można jednak wyprowadzać obowiązku gminy przeznaczenia każdego terenu na cele inwestycyjne. Gmina nie nadużyła przyznanego jej mocą przepisu art. 4 ust. 1 ustawy władztwa planistycznego i nie naruszyła prawa odrzucając zarzuty skarżących. Wskazana w uzasadnieniu uchwały argumentacja, która legła u podstaw nieuwzględnienia zarzutu, znajduje potwierdzenie w przedstawionej dokumentacji planistycznej. Przygotowując projekt dla terenu, w skład którego wchodzą działki skarżących, Gmina uwzględniła ustalenia zawarte w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Opole Lubelskie", opracowanym w styczniu 2001 r., a uchwalonym przez Radę Miasta w dniu 24 kwietnia 2001 r. (uchowała nr XXIII/208/01) mając na uwadze, że rozwiązania przyjęte w projekcie planu muszą być - zgodnie z przepisem art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy - spójne z polityką przestrzenną gminy, określoną w studium. W myśl przepisu art. 6 ust. 1 ustawy studium ma na celu określenie polityki przestrzennej gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest wprawdzie aktem ustanawiającym przepisy gminne i nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, wiąże jednak wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych i stanowi jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu. W Studium dołączonym do akt, w części zatytułowanej "Środowisko przyrodnicze" wskazano obszary i obiekty chronione, w tym Chodelski Obszar Chronionego Krajobrazu, na terenie którego znajdują się nieruchomości skarżących oraz wyodrębniono Przyrodniczy System Miasta i Gminy, który "... nie jest ani kolejną formą ochrony, ani nie uwzględnia wartości ponadlokalnych, ale obejmuje tereny o najważniejszej roli środowiskowej i przyrodniczej z punktu widzenia gminy i jakości życia mieszkańców ..." . System ten stanowią obszary o różnej funkcji i randze, m.in. są to dolinne obszary łącznikowe, którymi w gminie są dolinne korytarze ekologiczne, spełniające dwojaką rolę: obszarów przemieszczania się gatunków i populacji fauny i flory w obrębie systemu oraz obszarów rozprzestrzeniania się gatunków i populacji. W skład Przyrodniczego Systemy Gminy wchodzi m.in. korytarz ekologiczny rzeki Chodelki, którym jest dolina tej rzeki. Dla korytarza tego przewidziano zachowanie ogólnego kierunku użytkowania doliny: łąki, pastwiska, lasy na obrzeżach, a w części czwartej Studium, zatytułowanej "Struktura – obszary otwarte" wskazano, że doliny rzek, m.in. Chodelki są obszarami otwartymi o szczególnym znaczeniu ekologicznym i krajobrazowym, z tego więc względu muszą być poddawane podwyższonym wymogom w zakresie dyscypliny przestrzennej. Za niedopuszczalne uznano zabudowywanie dolin oraz przeznaczenie łąk i pastwisk dolinnych na użytkowanie orne. Działka nr [...] znajduje się na terenie o szczególnym znaczeniu ekologicznym i z tego względu poddana została, jako teren stanowiący istotny element Systemu Przyrodniczego Gminy, szczególnej ochronie planistycznej, polegającej m.in. na wprowadzeniu całkowitego zakazu zabudowy. Uchwalając projekt planu gmina zobowiązana była do uwzględnienia ustaleń zawartych w Studium. Pojęcie korytarza ekologicznego wprowadzone zostało do ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 114, poz. 492 ze zm.) ustawą z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 3, poz. 21), która weszła w życie w dniu 2 lutego 2001 r. Przez korytarz ekologiczny nakazywała ustawa rozumieć obszar pomiędzy dwoma lub wieloma obszarami chronionymi, niezabudowany, umożliwiający migracje roślin i zwierząt. Natomiast ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) przez korytarz ekologiczny rozumie obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt i grzybów (art. 5 pkt 2). Żadna z wymienionych ustaw nie różnicuje korytarzy ze względu na ich zasięg i znaczenie dla innych obszarów, a korytarze, o których mowa w skardze stanowią element sieci E., która nie została uregulowana w ustawie o ochronie przyrody i nie jest formą prawną ochrony przyrody. Decydujące znaczenie ma to, że działki skarżących leżą w dolinie rzeki Chodelki, co do której przewidziano zakaz zabudowy z uwagi na konieczność ochrony i zachowania cennych walorów środowiska przyrodniczego. Odnosząc się do zarzutu skarżących, że projekt planu narusza ich prawo własności Sąd podniósł, że art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty własności, a zgodnie z art. 140 kodeksu cywilnego, właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, z wyłączeniem innych osób, jednak tylko w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ograniczenie w zakresie sposobu wykonywania własności wynika między innymi z art. 33 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uregulowanie zawarte w przepisie w art. 33 ustawy stanowi przewidziane w art. 140 kodeksu cywilnego przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu nie można zarzucić Gminie naruszenia prawa i przekroczenia granic władztwa planistycznego, a zaskarżona uchwała zawiera dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne odrzucenia zarzutu, zaś wprowadzone w planie ograniczenia zostały uzasadnione koniecznością ochrony naturalnego środowiska i uzasadnienie to w okolicznościach sprawy nie może być uznane za dowolne lub naruszające zasadę proporcjonalności. Projekt planu nie narusza istotny praw własności skarżących, ogranicza tylko w sposób zgodny z prawem możliwość zagospodarowania działki nr [...] przez jej zabudowanie. Nie umożliwia natomiast innego korzystania z tej działki i nie uniemożliwia zabudowy drugiej działki skarżących, oznaczonej numerem [...], położonej również w obrębie Kazimierzowa, w stosunkowo niewielkiej odległości od działki nr [...]. Skarga kasacyjna wniesiona od tego wyroku przez M. K. zarzuca naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji co skutkowało błędne rozumienie art. 4 ust. 1 i art. 33 ustawy przez co doszło do wyrażenia nietrafnego poglądu prawnego, że organy jednostek samorządu terytorialnego mają uprawnienia do stanowienia norm zawierających zakazy ograniczające prawo własności, w sytuacji gdy zakazów takich nie zawierają ustawy. 2. niewłaściwe zastosowanie: a) zapisów Uchwały Miasta Opole Lubelskie nr XXIII/208/01 z dnia 24 kwietna 2001 r. "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Opole Lubelskie" zwanego dalej "Studium..." b) zapisów w pkt 6.1 Uchwały nr XLV 597/2 Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 29 lipca 2002 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Lubelskiego (Dz. Urzędowy Nr 107, poz. 2449) – poprzez przyjęcie ich za materialną podstawę prawną rozstrzygnięć w tej sprawie administracyjnej, w sytuacji gdy uchwały te nie są aktami prawa nawet miejscowego, co wynika - odpowiednio – z art. 6 ust. 7 i art. 54 c ustawy, c) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, pomimo że jej byt prawny w tej sprawie został wyłączony treścią normy intertemporalnej, a mianowicie art. 158 tego aktu prawnego. II. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1, art. 113 § 1 i art. 133 § 1 ppsa poprzez niezbadanie zgodności z prawem zaskarżonej Uchwały Rady Miasta Opole Lubelskie, a to: 1. z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627), a poprzez art. 81 ust. 1 tego aktu prawnego także z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne (Dz.U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229), ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004. Nr 121, poz. 1266), a w szczególności ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody w zakresie umożliwiającym ustalenie czy te akty prawne zawierają bądź nie zakazy uniemożliwiające zmianę charakteru gruntów rolnych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zgodnie z wnioskiem skarżącej, a przez co czy zaskarżona Uchwała odpowiada prawu powszechnie obowiązującemu i nieodniesienia się do treści wniosku skarżącej, w którym zawarty jest postulat dokonania zmian przeznaczenia gruntów rolnych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na taki ich charakter, który umożliwiłby lokalizację na nim budowy letniskowej. Konkluzja skargi zawiera wniosek - na podstawie art. 185 § 1 ppsa - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie tej sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Odpowiadając na skargę kasacyjną Gmina Miasta Opole Lubelskie wniosła o jej oddalenie, a na rozprawie pełnomocnik zgłosił wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie można podzielić stanowiska skargi kasacyjnej, że zaskarżony wyrok zapadł z obrazą art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji i w konsekwencji tego naruszenia doszło do "błędnego rozumienia art. 4 ust. 1 i 33 ustawy i wyrażenia przez Sąd nietrafnego poglądu, że organy jednostek samorządu terytorialnego mają uprawnienia do stosowania norm zawierających zakazy ograniczając prawo własności". Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 64 ust. 3 Konstytucji wyprowadzając z niego granice swobody w ustaleniu przeznaczenia i zagospodarowania terenu przez gminę przywołując równocześnie art. 140 kc, zgodnie z którym właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa z wyłączeniem innych osób, jednak tylko w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Obydwa wymienione przepisy art. 64 ust. 3 Konstytucji i 140 kc dopuszczają ograniczenie prawa własności, które nie jest prawem absolutnym. Takim ograniczeniem prawa własności jest przyznanie kompetencji organowi stanowiącemu gminy ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu przewidzianej w art. 4 ust. 1 ustawy. Podkreślić należy, że art. 33 ustawy powoduje, że ustalenia planu miejscowego na równi z innymi przepisami prawa kształtują sposób wykonywania własności, a zatem akt rangi ustawowej dopuszcza możliwość ingerencji w sposób wykonywania własności uregulowaniem prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, przyznając kompetencje w tej mierze organowi gminy. Nie można w związku z tym podzielić stanowiska skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji naruszył wymienione uprzednio przepisy przyjmując, iż organy samorządowe mają kompetencje do stanowienia przepisów ograniczających sposób wykonywania własności, bowiem uprzednio przywołane art. 4 ust. 1 i 33 ustawy takie ustawowe uprawnienia dają organom samorządowym w sposób jednoznaczny, a równocześnie art. 87 Konstytucji do źródeł prawa zalicza na równi z ustawami prawo miejscowe. Podkreślić też należy, że kwestionowane przez skarżących uregulowania projektu planu nie prowadzą do możliwości odjęcia skarżącym prawa własności ani też nie przewidują takiego przeznaczenia w planie miejscowym nieruchomości, do których skarżący mają tytuł prawny, ażeby można uznać, że zapisami planu zostanie naruszona istota własności. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, wywodzące w powołaniu na art. 3 pkt 1 ustawy, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawę i zasady współżycia społecznego i z przepisu tego nie można wyprowadzać obowiązku gminy przeznaczenia każdego terenu na cele inwestycyjne. Zwrócić przy tym należy uwagę, że art. 140 kc przewiduje wykorzystanie rzeczy zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i z uregulowania tego nie wpływa uprawnienie każdego właściciela do możliwości realizacji zabudowy danej działki. Kwestionowane, wniesionym zarzutem, uregulowania projektu planu przewidują przeznaczenie działek skarżących pod jej dotychczasowe przeznaczenie, jednej jako użytku rolnego, drugiej jako siedliska (działki zagrodowej) zgodnie z ich przeznaczeniem zapisanym w ewidencji gruntów i budynków. Nie można w związku z tym podzielić stanowiska wnoszącej skargą kasacyjną, że zaskarżony wyrok oddalający skargę na uchwałę odrzucającą zarzut wniesiony do projektu planu wydany został z obrazą art. 64 ust. 3 Konstytucji. Trafnie rozpoznając skargę Sąd I instancji badał czy odrzucając zarzut i tym samym nie uwzględniając żądania skarżących zmiany przeznaczenia terenu w planie, czyli innego niż dotychczasowe ukształtowanie sposobu wykonywania własności, Gmina działała w granicach przyznanych jej w art. 4 ust. 1 ustawy interpretacji w zakresie ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu i czy przysługującego na mocy tego przepisu uprawnienia nie przekroczyła. Z przepisu tego, przy równoczesnym braku innych uregulowań ustawowych nie wypływa obowiązek gminy uwzględnienia wszelkich wniosków właścicieli gruntów o zmianę sposobu ich wykorzystania, nawet wtedy, gdy brak jest ustawowych uregulowań wprowadzających reglamentację w zakresie sposobu wykorzystania terenu. Podnieść należy, że potencjalna możliwość uzyskania zgody od właściwych organów o zmianę wykorzystania gruntów rolnych na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie obliguje wprost gminy do podjęcia działań w tym kierunku. Również brak ograniczeń wypływający z treści przepisów ustawy o ochronie przyrody i nieobjęcie danego terenu ścisłą ochroną przez wprowadzenie zakazu zabudowy, nie stwarza po stronie gminy obowiązku przeznaczenia w planie miejscowym takiego terenu na cele inwestycyjnego zagospodarowania. Podnieść należy, czego wnosząca skargę kasacyjną nie dostrzega, że wymieniony przepis przyznaje organowi stanowiącemu gminy szerokie uprawnienie w zakresie ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, a wyznaczeniem granicy tego uprawnienia są obowiązujące ustawy. Wprawdzie podług art. 3 pkt 1 ustawy każdy na prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, ale tylko w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. W myśl art. 140 kc właściciel rzeczy winien skorzystać z niej zgodnie ze społeczno-gospodarczym jej przeznaczeniem, a zatem realizacją uprawnienia wynikającą z przywołanego art. 3 pkt 1 ustawy obejmuje prawo do zagospodarowania terenu zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Właściciel gruntu niemającego charakteru budowlanego ma wprawdzie prawo w postępowaniu planistycznym przedstawienia wniosków o zmianę dotychczasowego przeznaczenia przez wprowadzenie stosownych uregulowań w zapisach planu miejscowego, jednak z treści omawianego przepisu nie wypływa wprost dla organu stanowiącego gminy obowiązek uwzględnienia takiego wniosku nawet wówczas, gdy brak jest uregulowań, z których wynikałby zakaz przeznaczenia danego obszaru pod inwestycyjne zagospodarowanie. Obowiązku gminy w tej mierze nie można również wyprowadzić z innych przepisów i na gruncie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym mającej w rozpoznawanej sprawie zastosowanie, a odmowa uwzględnienia wniosku o wprowadzenie treścią zapisów planu miejscowego zmiany dotychczasowego użytkowania, przeznaczenia, wykorzystania nieruchomości, czyli sposobu wykonywania własności może być oceniona w aspekcie prawidłowości korzystania przez gminę z przyznanego jej prawa wypływającego z treści art. 4 ust. 1 ustawy. O czym już mowa uprzednio Sąd i instancji dokonał szczegółowej analizy zaskarżonej uchwały, pod tym kątem i doszedł do trafnych wniosków, że Gmina w rozpoznawanej sprawie nie przekroczyła granic wyznaczonych jej uprawnień wynikających z treści art. 4 ust. 1 ustawy. Ocena legalności uchwały dokonana przez Sąd w tym zakresie jest całkowicie prawidłowa i mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 134 § 1 ppsa. Na gruncie obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały prawa całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji, a prezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko o braku zakazów ustawowych ograniczających sposób wykonywania własności o tyle jest nie do zaaprobowania, iż pomija ono, iż działki, których dotyczył zarzut są użytkami rolnymi, a zatem sposób wykonywania własności względem tych gruntów podlegał rygorom wynikającym z uregulowań ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji uchwały Rady Miasta w Opolu Lubelskim nr XXII 208/01. Studium uwarunkowań i warunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i uchwały w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego Województwa Lubelskiego, bowiem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd nie przypisał tym aktom waloru prawa miejscowego, nie uczyniła tego również zaskarżona uchwała. Zaskarżona uchwała została podjęta po dacie wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i wobec tego prawidłowo zastosowano w niej uregulowania tego aktu, natomiast przywołany przez skarżącą art. 158 tej ustawy dotyczy wyłącznie postępowań administracyjnych opartych o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd zarzut naruszenia przepisów ustawy o ochronie przyrody jest całkowicie niezasadny. W rozpoznawanej sprawie Sąd działał w granicach wyznaczonych art. 134 § 1 ppsa i zarzut naruszenie tego przepisu, podniesiony w skardze kasacyjnej jest niezasadny. Podkreślić należy w kontekście tego zarzutu wiążącego naruszenia tego przepisu z brakiem powołania przez Sąd meriti szczegółowego odniesienia się do wskazanych w skardze kasacyjnej ustaw, że ani zaskarżona uchwała, ani też zaskarżony wyrok nie przyjmowały, że w odniesieniu do działek wskazanych w zarzucie istnieją ścisłe ustawowe rygory, które nie dozwalałyby na przeznaczenie terenu, w skład którego wchodzą te działki pod inwestycyjne zagospodarowanie, nie było w związku z tym potrzeby, aby Sąd I instancji dokonywał w tym względzie szerokiej analizy wskazanej w skardze kasacyjnej problematyki zawartej w przywołanych aktach normatywnych. Natomiast, o czym już była mowa, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny legalności wskazanej uchwały, przede wszystkim zaś dokonał wszechstronnej oceny legalności uchwały w zakresie motywacji, jaką przywołała gmina dla wskazania przyczyn nieuwzględnienia zarzutu skarżących wniesionego do projekty planu wskazując, iż odmowa uwzględnienia wniosków skarżących nie ma cech dowolności i nie stanowi nadużycia prawa. Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 113 i 133 ppsa, gdyż materiał sprawy nie wymagał uzupełnienia. Z przyczyn wymienionych na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.