II SA/Rz 1047/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] października 2004 r., [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w R. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. W. z dnia [...] lipca 2004 r., SP [...] odmawiającą stwierdzenia u A. A. choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia oskrzeli. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że odmowa ustalenia choroby zawodowej u odwołującego się wynika z orzeczeń placówek medycznych uprawnionych do opiniowania stanu zdrowia osób ubiegających się o stwierdzenie istnienia choroby zawodowej. Przedkładana w tym postępowaniu opinia /orzeczenie lekarskie/ jest dla organu dowodem ciążącym w sprawie w zakresie ustaleń dotyczących stanu zdrowia. Ponad zawarte w nim stwierdzenia organ nie może prowadzić postępowania, kontrolując tylko czy wydane zostało w sprawie prawem określony. Ponieważ w sprawie A. A. orzeczenia lekarskie wydane zostały w sposób prawem nakazanym, a w treści są identyczne stojąc na stanowisku braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, to organy były zmuszone odmówić stwierdzenia istnienia u A. A. choroby zawodowej przewlekłego zapalenia oskrzeli. Z decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R.nie zgodził się A. A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 z 1983 r., ze zm.) oraz naruszenie art. 7 art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. W. z dnia [...] lipca 2004 r., [...]. Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w R. wniósł o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji stosując prawem przewidziane środki. Sprawując kontrolą sądy zgodnie z art. 134 § 1 prawa o p.s.a. nie są związane zarzutami skargi, jej podstawami, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargę w granicach danej sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja narusza przepisy prawa i dlatego skarga podlega uwzględnieniu, a to oznacza, że zaskarżona decyzja musi być uchylona. Ocena merytorycznej poprawności zastosowanych przez organy przepisów prawa wymaga wcześniejszego ustalenia, że w rozpatrywanej sprawie poprawnie zostały zastosowane przepisy formalne. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] października 2004 r. wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten wskazuje, że jednym z istotnych elementów decyzji administracyjnej jest podpis decyzji z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Treść przepisu wyraźnie wskazuje na konieczność zawarcia w podpisie decyzji informacji, że osoba która działa za organ wykonuje swoją kompetencję z upoważnienia organu. Zatem podpisanie decyzji przez osobę bez wyraźnego wskazania, że działa ona z upoważnienia piastuna organu skutkować musi zeznaniem, że decyzja dotknięta jest istotną wadą. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko przyjęte w judykaturze wskazujące na istotność wady w przypadku podpisania decyzji bez wskazania, że osoba podpisująca działa z upoważnienia organu /tak: wyrok NSA z dnia 13.03.1985 r., SA/Wr 837/84, OSPiKA nr 5/1998,. poz. 123/. Tylko tak rozumiany nakaz podpisywania decyzji administracyjnej spełnia funkcję gwarancyjną, co oznacza, że strona postępowania administracyjnego ma pewność co do poprawności wydania decyzji w określonym momencie przez właściwą osobę. Brak w zakresie upoważnienia jest niekonwalidowalny, czyli nie może być usunięty przez późniejsze umocowanie do wydania decyzji. W rozpoznawanej sprawie decyzja będąca przedmiotem skargi podpisana została przez Z-cę Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. Osoba ta nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a., o ile nie była upoważniona do wydania zaskarżonej decyzji. Akta sprawy nie zawierają dowodu wskazującego na takie upoważnienie. Stan ten prowadzi do niemożności oceny czy podpisujący decyzję był upoważniony do jej wydania. Mając na uwadze powyższe i treść art. 145 § 1 pkt 1 lit.c Sąd orzekł jak na wstępie.