II OSK 315/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "E." S.A. z siedzibą w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn. akt III SA/Gd 682/05 o odrzuceniu skargi "E." S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2005 r., nr [...] w przedmiocie przyznania statusu strony w postępowaniu restrukturyzacyjnym p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Spółki "E." na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2005 r., którym odmówiono dopuszczenia skarżącej Spółki do udziału w postępowaniu restrukturyzacyjnym wszczętym postanowieniem Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. i prowadzonym wobec Pomorskiego Centrum Chorób Zakaźnych i Gruźlicy w Gdańsku. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd odwołał się m. in. do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 1986 r. (sygn. akt III SA 97/86), w którym wskazano, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstawy do wydawania odrębnego aktu administracyjnego orzekającego o tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania. Z powyższego twierdzenia Sąd wyprowadził tezę, że zaskarżone postanowienie Wojewody Pomorskiego nie należy do katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku została złożona w dniu 16 lutego 2006 r. skarga kasacyjna. Pełnomocnik Spółki skarżącej, zarzucił orzeczeniu naruszenie przepisów art. 1, 2, 3 oraz 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga jest niedopuszczalna. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony przytoczył odmienne niż powołane w postanowieniu rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie dopuszczenia podmiotu do udziału we wszczętym już postępowaniu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2001 r., sygn. akt II S.A. 2645/01) oraz podniósł, że niezależnie od podejścia w kwestii dopuszczenia do udziału w postępowaniu, oba powołane wyroki nie wykluczają możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wyraźnie zaznaczyć, że żadne z przywołanych w skardze kasacyjnej orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 9 września 1998 r. i 20 grudnia 2001 r.), nie może mieć wprost odniesienia do niniejszej sprawy, bowiem w obu tych przypadkach wniesiono skargi do Sądu "po wyczerpaniu środków odwoławczych" w rozumieniu art. 34 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Nie uprawiony jest więc pogląd oparty na rozstrzygnięciach, jakie zapadły w powyższych sprawach, iż w niniejszej sprawie powinna być dopuszczalna skarga na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 14 września 2005 r. Różnica poglądów w kwestii możliwości wydania postanowienia o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia danego podmiotu do udziału w postępowaniu administracyjnym w powyższych wyrokach, nie ma istotnego znaczenia dla rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej, bowiem nie to decydowało o odrzuceniu skargi. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2005 r., zostało wydane z naruszeniem prawa i jako takie, powinno być usunięte z obrotu prawnego. Skarga na powyższe postanowienie, została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zgodnie z pouczeniem w nim zawartym, które było błędne. Jednak błędne pouczenie organu, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, nie może w tym przypadku przesądzać o kognicji sądu administracyjnego, która została określona w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu I instancji, zaskarżone postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 14 września 2005 r. mimo tego, że jest wadliwe, nie może być zaliczone do aktów objętych przepisem art. 3 § 2 lub 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co koresponduje z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a. Chociażby więc z tego punktu widzenia, skarga na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 14 września 2005 r. była niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie przewidują wydania odrębnego postanowienia o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze strony (wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1986 r. III SA 97/86, ONSA 1987, nr 2, poz. 48). Jednak, nie to decyduje o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie. Zaskarżone postanowienie Wojewody Pomorskiego, powinno być usunięte z obrotu prawnego (w trybie nadzoru) poprzez stwierdzenie jego nieważności przez organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 157 § 1 w zw. z art. 17 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.