I OSK 744/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Małgorzata Borowiec /spr./, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2005r. sygn. akt 4/II SA/Po 2973/02 w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i zwrotu nienależnie pobranego zasiłku postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt 4/II SA/Po 2973/02 oddalił skargę L. Z. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w [...], działającego z upoważnienia Starosty w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i zwrotu nienależnie pobranego zasiłku. W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organów stwierdzające, że pobierany przez skarżącą w okresie od 22 września 2000 r. do dnia 21 września 2001 r. zasiłek dla bezrobotnych był świadczeniem nienależnym w rozumieniu art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem, nienależnym świadczeniem jest świadczenie wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy, przez osobę pobierającą to świadczenie. W aktach administracyjnych skarżącej znajduje się jej karta rejestracyjna jako osoby bezrobotnej, w której odnotowano, iż w okresie od 1 czerwca 1997 r. do 31 sierpnia 2000 r. pobierała rentę, a podpisane przez nią oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 kodeksu karnego stwierdza, że nie podlega ona obowiązkowi ubezpieczenia lub zabezpieczenia emerytalnego oraz nie uzyskuje dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia oraz oświadczenie o pouczeniu jej o obowiązku składania co miesiąc pisemnego oświadczenia o dochodach oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień do świadczeń. Ze znajdujących się w tych aktach od września 2000 r. comiesięcznych oświadczeniach, skarżąca każdorazowo informowała organ, iż nie uzyskuje dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia z innego tytułu niż zatrudnienie lub inna praca zarobkowa. Podstawą wydania decyzji o przyznaniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, były wymienione oświadczenia. O tym, że skarżąca uzyskiwała dochody przekraczające wskazany próg powzięto informację w związku z ustaleniem jej prawa do zasiłku rodzinnego. Z treści przedłożonego zaświadczenia Urzędu Skarbowego wynikało, iż w 2001 r. skarżąca osiągnęła dochód w wysokości 25,827,07 zł. z tytułu najmu lokali oraz, że jest płatnikiem podatku dochodowego. Zatem składane przez skarżącą od września 2000 r. oświadczenia były niezgodne ze stanem faktycznym. Pobrany przez skarżąca za ten okres zasiłek dla bezrobotnych był świadczeniem nienależnym. Sąd wskazał także, iż fakt złożenia przez skarżącą na potrzeby ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oświadczeń zawierających informację o uzyskanych przez nią dochodach (powoływane w skardze oświadczenia z dnia 15 września 2000 r., 17 maja 2002 r. oraz 17 lipca 2002 r.) nie ma znaczenia w sprawie dotyczącej zasiłku dla bezrobotnych. Okoliczność, że zarówno ten zasiłek rodzinny wypłaca ten sam organ, nie zwalnia osób uprawnionych, z obowiązku wykazania w każdym z tych postępowań, wszystkich okoliczności mających wpływ na ustalenie prawa do każdego z tych świadczeń. Ponadto z akt administracyjnych wynika, iż w dniu rejestracji skarżąca została poinformowana o treści art. 2 pkt 2j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym statut osoby bezrobotnej przysługuje osobie, która nie uzyskuje miesięcznie dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia. Fakt ten potwierdziła własnoręcznym podpisem. Na przestrzeni kolejnych lat pobierania zasiłku dla bezrobotnych, skarżąca nie poinformowała organu o przekroczeniu ustawowego minimum uzyskiwanych dochodów. Sąd stwierdził również, iż powoływanie się na brak żądania przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy zaświadczeń z Urzędu Skarbowego o niefigurowaniu w rejestrze podatników podatku dochodowego, nie mogło być uwzględnione. Dokument zawierający wykaz informacji i dokumentów, które bezrobotny powinien przedłożyć w dniu rejestracji, w części dotyczącej obowiązku przedłożenia takiego oświadczenia, dotyczy osób, które prowadziły działalność gospodarczą. W konsekwencji Sąd uznał, iż pobrany przez skarżącą zasiłek dla bezrobotnych był świadczeniem nienależnym i na podstawie art. 28 wskazanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, organ był uprawniony do wystąpienia z żądaniem jego zwrotu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. Z., reprezentowana przez adwokata. W jej uzasadnieniu stwierdziła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. Nr 6 z 2001 r., poz. 86 ze zm.) orzekając o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 14 września 2000 r. i prawa do zasiłku od dnia 22 września 2000 r. jak i obowiązku zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 6. 567,70 zł. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie odwołania skarżącej od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i zwrotu nienależnie pobranego zasiłku oraz przysądzenie skarżącej od Wojewody Wielkopolskiego zwrotu kosztów wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącej, w chwili wydawania decyzji o przyznaniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Powiatowy Urząd Pracy w [...] był zorientowany co do wysokości zarobków skarżącej. Przyjęła ona ten zasiłek w dobrej wierze i wydała na utrzymanie swoje oraz dzieci, a to oznacza, że w chwili żądania jego zwrotu nie była już wzbogacona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesiona skarga kasacyjna nie odpowiada wymogom ustawowym. Zgodnie z art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądania uchylenia lub zmiany. Najistotniejszym wymaganiem formalnym skargi kasacyjnej jest wskazanie podstaw i wniosków zaskarżenia, które wyznaczają granice zaskarżenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga wskazania konkretnych przepisów, których naruszenie skarżąca zarzuca. W wypadku podstawy wymienionej w art. 174 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, konieczne jest wymienienie naruszonych norm prawa materialnego oraz postaci ich naruszenia, a w wypadku podstawy wymienionej w art. 174 pkt 2 należy wskazać konkretne przepisy postępowania, które zostały naruszone przez Sąd i ich istotny wpływ, jaki to mogło wywrzeć na wynik sprawy. Brak prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej stanowi jej nieusuwalną wadę i prowadzi do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej. W tej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera odpowiadającego wskazanym wymaganiom przytoczenia podstawy z art. 174 pkt 1 powołanej wyżej ustawy. Zarzuca ona bowiem naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bez wskazania konkretnych przepisów oraz postaci ich naruszenia. Brak istotnego elementu skargi kasacyjnej, który nie podlega usunięciu powoduje, iż jako niedopuszczalna podlega ona odrzuceniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 178 i art. 181 w zw. z art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę kasacyjną odrzucił.