I OSK 723/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec ( spr.), Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt II SA/Wa 1645/04 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe oraz dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Pożarnej na rzecz W. M. kwotę 195 złotych (słownie: sto dziewięćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1645/04 W. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...], w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], wydanym na podstawie art. 36 ust.1, art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.) w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej, w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz.U. Nr 91, poz. 814), z dniem 15 maja 2004 r. zwolnił funkcjonariusza mjr W. M. ze stanowiska starszego specjalisty Samodzielnej Sekcji Nadzoru i Kontroli, etat mjr 07 w grupie uposażenia zasadniczego, w I kategorii z mnożnikiem 1,24 kwoty bazowej i dodatkiem za stopień, z mnożnikiem 0,70 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kategorii XI z mnożnikiem 0,23 kwoty bazowej oraz jego zwiększeniem o mnożnik 0,30 kwoty bazowej i z dniem 16 maja 2004 r. mianował go na stanowisko równorzędne starszego specjalisty Samodzielnej Sekcji w Grupie Stanowisk Tymczasowych Wydziału Kadr i Szkolenia; etat mjr w 07 grupie uposażenia zasadniczego, w I kategorii z mnożnikiem 1,24 kwoty bazowej, z dodatkiem za stopień z mnożnikiem 0,70 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kategorii XI z mnożnikiem 0,23 kwoty bazowej. Na podstawie § 7 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 maja 2002 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. Nr 67, poz. 662 ze zm.), z dniem 16 maja 2004 r. cofnął mjr W. M. przyznane rozkazem personalnym KSO SG z dniem 28 czerwca 2002 r., zwiększenie dodatku służbowego o mnożnik 0,30 kwoty bazowej. Jednocześnie wskazał, że kwota bazowa została określona w art. 16 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 23 stycznia 2004 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 17, poz. 167) w wysokości 1396,38 zł. W uzasadnieniu rozkazu podał, iż na podstawie uchwały Nr 6/2004 r. przyjętej na Oddziałowej Konferencji Delegatów NSZZ FSG przy [...] Oddziale Straży Granicznej w [...] w dniu 23 kwietnia 2004 r., mjr W. M. został wybrany na stanowisko Przewodniczącego Zarządu Oddziałowego NSZZ FSG przy SO SG w [...]. Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2004 r. Zarząd Oddziałowy zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o zwolnienie mjr W. M. z obowiązku świadczenia pracy na okres kadencji (4 lata). W wyniku uwzględnienia tego wniosku, zaistniała konieczność mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe w Grupie Stanowisk Tymczasowych Wydział Kadr i Szkolenia i zwolnienia w ten sposób etatu w Samodzielnej Sekcji Nadzoru i Kontroli. Ponieważ na nowym stanowisku służbowym mjr W. M. nie będzie wykonywał czynności kontrolnych, nie uwzględniono na nim zwiększenia dodatku służbowego o mnożnik 0,30 kwoty bazowej za ich wykonywanie. Zgodnie z § 7 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia z dnia 21 maja 2002 r. dodatek służbowy można zwiększyć funkcjonariuszom, którzy pełnią służbę w jednostce lub komórce nadzoru i kontroli i wykonują czynności kontrolne. W związku ze złożonym przez mjr W. M. odwołaniem, sprawę rozpoznawał Komendant Główny Straży Granicznej, który decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty mianowania na nowe stanowisko służbowe, ustalił nową datę mianowania na dzień 1 lipca 2004 r., a w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż nie jest zasadny podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, której przepisy, stosownie do art. 72 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, stosuje się odpowiednio do jej funkcjonariuszy, gdyż skarżący został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Natomiast nieuwzględnienie na nowym stanowisku służbowym zwiększenia dodatku służbowego o mnożnik 0,30 kwoty bazowej za wykonywanie czynności kontrolnych było spowodowane tym, że obecnie takich czynności nie będzie on wykonywał. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie mjr W. M. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności: - art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych w zw. z art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz § 21 Statutu NSZZ FSG w zw. z art. 72 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, a także § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 1996 r. w sprawie trybu udzielania urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy, pracownikom pełniącym z wyboru funkcje w związkach zawodowych oraz zakresu uprawnień przysługujących pracownikom w czasie urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy (Dz.U. Nr 71, poz. 336) w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2002 r. w sprawie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przez funkcjonariuszy Straży Granicznej urlopy wypoczynkowe (Dz.U. Nr 55, poz. 492), przez dokonanie zmiany stosunku służbowego w zakresie stanowiska i wysokości uposażenia na niekorzyść członka zarządu NSZZ FSG przy SO SG, bez uzyskania zgody zarządu związku, - art. 25 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych oraz § 21 Statutu NSZZ FSG w zw. z art. 72 ust. 3 ustawy o Służbie Granicznej przez przeniesienie do jednostki organizacyjnej – Grupa Stanowisk Służbowych, z którą nie łączą go żadne związki organizacyjne ani służbowe, a w ślad za tym "uwolnienie" dotychczasowego etatu, co w konsekwencji prowadziło do obejścia przepisów gwarantujących powrót na stanowisko dotychczasowe. Ponadto, zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 7 i 77 k.p.a., art. 106 i 145 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych. Wskazując na powyższe, wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenie faktyczne i prawne. Podkreślił, iż zgodnie z art. 72 ust, 2 ustawy o Straży Granicznej, przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy Straży Granicznej. Oznacza to, że przepisy ustawy o związkach zawodowych mają zastosowanie w stosunku do funkcjonariuszy Straży Granicznej w zakresie tożsamości stosunku pracy ze stosunkiem służbowym. Natomiast w zakresie odmienności tych dwóch stosunków, przepisy ustawy o związkach zawodowych muszą doznać ograniczenia. Stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej cechuje dyspozycyjność. W związku z wyborem funkcjonariusza do pełnienia funkcji w organizacji związkowej i zwolnieniu z obowiązku pełnienia służby, zaszła konieczność przeniesienia go na inne stanowisko służbowe – w grupie stanowisk tymczasowych, gdzie fakt niewykonywania przez niego obowiązków służbowych, nie będzie zagrażał prawidłowej realizacji zadań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, iż przepisy ustawy o Straży Granicznej przewidują możliwość przeniesienia funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe bez jego zgody. W rozpoznawanej sprawie skarżącego mianowano na równorzędne stanowisko służbowe, zaś samo umieszczenie w Grupie Stanowisk Tymczasowych Wydziału Kadr i Szkolenia, było uzasadnione okolicznościami wskazanymi przez organy służbowe. Twierdzenie skarżącego, że z tą grupą stanowisk nie łączą go żadne związki organizacyjne, ani służbowe oraz, że Grupa Stanowisk Tymczasowych jest strukturą o szczególnym charakterze, gdyż nie wiąże się ona z żadnymi konkretnymi zadaniami Straży Granicznej, nie pozwala na uznanie, iż przeniesiono go na stanowisko nierównorzędne. Jako nietrafny oceniono pogląd skarżącego, że istniała możliwość pozostawienia jego stanowiska służbowego w Samodzielnej Sekcji Nadzoru i Kontroli i w efekcie "zdublowanie" etatu na okres zwolnienia go z zajęć służbowych do upływu kadencji tj. do dnia 23 kwietnia 2008 r. Sąd I instancji uznał, że w sytuacji, gdy funkcjonariusz został przeniesiony na stanowisko równorzędne, nie można mówić o naruszeniu art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) w związku z art. 72 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej. Taki pogląd wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2002 r. sygn. akt II SA 3504/01 i skład orzekający w tej sprawie pogląd ten podzielił. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny m.in. stwierdził, że dyspozycyjność funkcjonariusza Straży Granicznej nakazuje oceniać dopuszczalność jednostkowych zmian warunków służby funkcjonariusza – związkowca, dokonywanych bez zgody odpowiedniej instytucji związkowej, według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Straży Granicznej, a nie według indywidualnych, osobistych odczuć funkcjonariusza. Sąd I instancji wskazał, iż nieuzasadniony jest podnoszony przez skarżącego w skardze zarzut naruszenia prawa przez obniżenie mu dodatku służbowego. Skoro skarżącego zwolniono z obowiązku świadczenia służby, to brak było podstaw do przyznania mu zwiększonego dodatku służbowego za czynności kontrolne , których nie wykonywał. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył mjr W. M. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a)naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie w sprawie wskutek uznania, że dokonana przez organ zmiana stanowiska skarżącego nie była dla niego niekorzystna. WSA wadliwie przyjął, że przeniesienie skarżącego na inne stanowisko nie było zmianą dla niego niekorzystną, a zatem nie zachodziła w tym wypadku konieczność wyrażenia zgody na tę zmianę przez zakładową organizację związkową; b) naruszenie § 7 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 maja 2002 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. Nr 67, poz. 622 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do wniosku, że z uwagi na zwolnienie skarżącego z obowiązku świadczenia służby, nie mógł być mu wypłacany dodatek, co – zdaniem WSA - wynika wprost z przywołanego przepisu, choć przepis ten wcale nie stanowi wprost o tym, że zwyżka dodatku służbowego jest skarżącemu nienależna w przypadku zwolnienia od świadczenia służby na okres kadencji na stanowisku związkowym. 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) naruszenie art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez zamknięcie rozprawy pomimo, że nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, a w szczególności nie wyjaśniono wszystkich okoliczności, pozwalających na ocenę, czy poprzednie i nowe stanowiska służbowe skarżącego są tego rodzaju, że dokonana zmiana jest dla skarżącego niekorzystna. Następstwem tego było przedwczesne i wadliwe ustalenie, że stanowiska są równorzędne, a dokonana zmiana nie jest dla skarżącego niekorzystna, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, nie znajduje zastosowania w sprawie. Prawidłowe ustalenia poparte pełnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy prowadzą do wniosku, że dokonana zmiana jest dla skarżącego niekorzystna; b) naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem Sąd w ramach obowiązku rozpoznania wszystkich aspektów skargi powinien dokonać oceny prawidłowości kwestionowanego ustalenia o równorzędności stanowisk, a rozważań i analizy tego zagadnienia spełniającej wymogi prawa w zaskarżonym orzeczeniu brak. Prawidłowość ustaleń w zakresie oceny obu stanowisk warunkuje ocenę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, przez co naruszenie to miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. c) naruszenie art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako, że z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego, istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. W tej sprawie Sąd zaś nie orzekł według stanu faktycznego, istniejącego obiektywnie, albowiem stan ten wskazuje na niekorzystną zmianę stanowiska, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem prawidłowość ustaleń w zakresie oceny obu stanowisk warunkuje ocenę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. d) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi na skutek błędnego przyjęcia, że Organ w toku postępowania administracyjnego nie naruszył przepisów: - art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, - art. 106 i 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, - art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych w zw. z art. 72 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, - art. 25 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych oraz § 21 Statutu NSZZ FSG w zw. z art. 72 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, e) błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na wadliwym przyjęciu przez WSA równorzędności dotychczasowego i nowego stanowiska, co spowodowało naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem prawidłowość ustaleń w zakresie oceny obu stanowisk warunkuje ocenę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Wskazując na powyższe podstawy, wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż leżące u podstaw wyroku w tej sprawie ustalenie, że powierzono mu stanowisko równorzędne, jest wadliwe, gdyż brak jest równorzędności dotychczasowego i nowego stanowiska. Zatem wprowadzona jednostronnie zmiana była dla niego niekorzystna. Błędna jest także dokonana przez Sąd I instancji wykładnia § 7 ust. 5 pkt 2 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, gdyż przepis ten nie stanowi, że w związku ze zwolnieniem skarżącego od świadczenia służby na okres kadencji, na stanowisku Przewodniczącego Zarządu Oddziałowego NSZZ FSG przy SO SG w [...], nie przysługuje mu zwyżka dodatku służbowego. Skarżący zarzucił także, iż wadliwość wyroku polega na tym, że zabrakło oceny okoliczności, które mogłyby przemawiać za trafnością lub błędem w ocenie, że analizowane w sprawie stanowiska są równorzędne. Zgodność nazw stanowisk, ich równość w hierarchii nie jest decydującym kryterium. Sąd I instancji nie wyjaśnił natomiast znaczenia innych kryteriów takich, jak możliwość awansu i rozwoju kariery, aspekt psychiczny, brak możliwości powrotu na dotychczasowe stanowisko oraz to, jak skarżący tę zmianę stanowiska odczuwał. Te okoliczności nie zostały w sprawie wyjaśnione, czego następstwem było przedwczesne i wadliwe przyjęcie, że stanowiska są równorzędne. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji powinien dokonać analizy wszystkich aspektów, jakie mogą decydować o korzyściach wynikających dla świadczącego pracę na danym stanowisku. Oddalając skargę przyjęto, iż w toku postępowania administracyjnego, organ nie naruszył przepisów postępowania. Tymczasem skarżący uważa, iż organ naruszył art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie ustalił jakie niedogodności wiążą się z przeniesieniem skarżącego na inne stanowisko. Skoro decyzja o przeniesieniu mogła być wydana tylko po uprzednim wyrażeniu zgody przez zakładową organizację związkową, to naruszono art. 106 i 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 32 ust.1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych. Z tych samych przyczyn naruszono wskazane w podstawie skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływane dalej jako: Ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a bierze z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określa § 2 art. 183. Zasada ta oznacza, że o ile nie zachodzi nieważność postępowania, a taka sytuacja występuje w tej sprawie, to Sąd ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w ramach powołanych podstaw zaskarżenia. Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 powołanej ustawy. W związku z tym rozważania należy rozpocząć od zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie Sądu tylko w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. Jako nietrafny ocenić należy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sad I instancji art. 113 § 1 Ppsa. Istotą sądowej kontroli jest ocena zgodności lub niezgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną. W tym celu sąd administracyjny dokonuje wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Następnie dokonuje oceny prawidłowości zastosowania odpowiednio rozumianego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy i w ten sposób weryfikuje jego prawidłowość. Przepis art. 113 § 1 powołanej ustawy, który upoważnia przewodniczącego do zamknięcia rozprawy, po uznaniu przez Sąd, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, ma charakter "porządkowy". Reguluje on jedynie jedną z kompetencji przewodniczącego, która wynika z jego funkcji. Natomiast dla skuteczności skargi kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania art. 174 pkt 2 Ppsa, konieczne jest ustalenie, że to naruszenie dotyczyło istotnych przepisów postępowania, gdyż tylko naruszenie takich przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołany przepis nie ma istotnego charakteru. Pozostałe powołane w skardze kasacji jako naruszone przez Sąd I instancji przepisy postępowania, zmierzają do wykazania wadliwości ustaleń faktycznych, a zwłaszcza ich oceny. Skarga kasacyjna w tym zakresie jest uzasadniona. Zagadnieniem o podstawowym znaczeniu w tej spawie była kwestia, czy dokonane w związku z wyborem skarżącego na stanowisko Przewodniczącego Zarządu Oddziałowego NSZZ FSG przy SO SG w [...], zwolnienie go z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowanie na stanowisko równorzędne wraz z cofnięciem mu zwiększenia dodatku służbowego o mnożnik 0,30 kwoty bazowej, stanowi jednostronną zmianę warunków pracy lub płacy na jego niekorzyść, która w świetle art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) w związku z art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2000 r. Nr 171, poz. 1399) wymaga zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej. Sąd I instancji trafnie zauważył, iż zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio. Niewątpliwie oznacza to, iż konieczność uwzględnia specyfiki stosunku służbowego funkcjonariuszy. Ustawa o Straży Granicznej przewiduje możliwość przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza, w tym przeniesienia go bez jego zgody na stanowisko równorzędne. Ograniczenia w zakresie przeniesienia funkcjonariusza tej służby bez jego zgody na niższe stanowisko określa art. 42 ust. 1 i 2 powołanej ustawy.W sprawie jest niesporne, iż na nowym stanowisku służbowym skarżący zachował stopień mjr, nazwę stanowiska, etat mjr 07 w grupie uposażenia zasadniczego w I kategorii z mnożnikiem 1,24 kwoty bazowej i dodatkiem za stopień, z mnożnikiem 0,70 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kategorii XI z mnożnikiem 0,23 kwoty bazowej. Zmiana dotyczyła zatem wyłącznie miejsca pełnienia służby Samodzielna Sekcja w Grupie Stanowisk Tymczasowych Wydziału Kadr i Szkolenia oraz cofnięcia zwiększenia dodatku służbowego o mnożnik 0,30 kwoty bazowej. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, iż skoro zwolnienie skarżącego z dotychczasowego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko – w grupie stanowisk tymczasowych, było następstwem jego wyboru do pełnienia funkcji w organizacji związkowej, co w konsekwencji skutkowało zwolnieniem go z obowiązku pełnienia służby, to stwierdzenie skarżącego, że z tą grupą stanowisk nie łączą go związki organizacyjne, czy służbowe oraz wskazanie na charakter Grupy Stanowisk Tymczasowych nie dawało podstaw do uznania , iż z tych względów, nowe stanowisko nie jest stanowiskiem równorzędnym. Przede wszystkim zauważyć należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy nie była ocena zasadności cofnięcia skarżącemu zwiększenia dodatku służbowego w związku z faktycznym zaprzestaniem wykonywania czynności kontrolnych, lecz ocena, czy zmiana ta była dla skarżącego niekorzystna. W takim wypadku zachodziłaby bowiem konieczność wyrażenia zgody na taką zmianą przez zakładową organizację związkową ( art. 32 ust 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych). W szczególności Sąd I instancji nie rozważył, jaki był charakter prawny zwiększenia tego dodatku oraz czy byłby on uwzględniony przy obliczaniu skarżącemu uposażenia w okresie oddelegowania do pełnienia funkcji związkowej (§ 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11czerwca 1996 r. w sprawie trybu udzielania urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy pracownikom pełniącym z wyboru funkcje w związkach zawodowych oraz zakresu uprawnień przysługujących pracownikom w czasie urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy - Dz.U. Nr 71, poz. 336) w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2002 r. w sprawie ekwiwalentu za niewykorzystane przez funkcjonariusza Starzy Granicznej urlopy wypoczynkowe (Dz.U. Nr 55, poz. 492). Brak wystarczających ustaleń faktycznych czyni przedwczesnym rozpatrzenie zarzutu naruszenia prawa materialnego Z powyższych względów, na mocy art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 i art. 205 powołanej ustawy, a ich wysokość określono podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).