III SAB/Wa 1/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Burmistrza Miasta H. w rozpatrzeniu wniosku o wydanie zaświadczenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...] grudnia 2005r. S. M., zwany dalej Skarżącym, wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta H. w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] października 2005r. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że od 1998r. ziemia Skarżącego leży odłogiem i że od tego roku nie prowadzi on działalności rolniczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany wyżej przepis wyraża generalna zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 29 kwietnia 1998r., sygn. akt I SAB/Gd8/97, nie publ. Oraz postanowienie z dnia 21 września 2001r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz w doktrynie (zob. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2005r Nr 8, poz. 60 ze zm: dalej ord. pod.) Przepis ten stanowi, iż "Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia". Oznacza to, że w każdym przypadku, w tym również w sprawie wydania zaświadczenia (art. 306k ord. pod.), przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia. Z akt sprawy wynika, że Skarżący wymogu tego nie dopełnił. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb, o którym mowa w art. 141 ord. pod., to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga podlega więc odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych. Z tej przyczyny Sad, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3, orzekł jak w sentencji.