II SA/Ol 162/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Asesor WSA Katarzyna Matczak Asesor WSA Beata Jezielska (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego - oddala skargę. Rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 13 grudnia 2004r. przywrócono do służby w Policji A. B. Decyzja ta została wydana na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 października 2004r. "[...]", którym uchylono rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 lipca 2004r. oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 9 czerwca 2004r. w przedmiocie zwolnienia ze służby A. B. Rozkazem personalnym z dnia 14 grudnia 2004r. Komendant Powiatowy Policji w P. przyznał A. B. świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, składającemu się z uposażenia zasadniczego w kwocie 1310 zł oraz dodatku służbowego w kwocie 240 zł, za okres l miesiąca. W uzasadnieniu podano, iż wprawdzie policjant został przywrócony do służby, ale po dniu 30 lipca 2004r. zaistniały okoliczności powodujące niemożność pełnienia służby w Policji, nawet gdyby policjant został do niej przywrócony z uwagi na orzeczenie lekarskie stwierdzające całkowitą niezdolność do służby w Policji. Mając na uwadze art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za l miesiąc orzeczono o wysokości przyznanego świadczenia. Od decyzji tej odwołał się A. B., wnosząc o jej uchylenie i przyznanie mu świadczenia za okres od l lipca do 14 grudnia 2004r., gdyż w tym okresie pozostawał poza służbą. W ocenie skarżącego przywrócenie go do służby winno skutkować wypłaceniem świadczenia za cały okres pozostawania poza służbą. Zarzucił ponadto, iż w decyzji błędnie określono kwotę dodatku służbowego. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 18 stycznia 2005r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej dodatku służbowego i ustalił jego wysokość w kwocie 500 zł, a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu podano, iż przyznanie świadczenia za okres pozostawania poza służbą za l miesiąc jest zasadne. Wprawdzie policjant pozostawał poza służbą w okresie od l lica do 13 grudnia 2004r., ale w dniu 30 lipca 2004r. wydane zostało prawomocne orzeczenie Komisji Lekarskiej MSWiA o całkowitej jego niezdolności do służby w Policji. Zatem po dniu 30 lipca 2004r. zaistniały okoliczności powodujące niemożność pełnienia służby przez odwołującego się, nawet gdyby został do tej służby przywrócony. Zatem przyznane świadczenie pozostaje w granicach ustalonych przez przepis, jak i odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu sprawy. Natomiast odnosząc się do kwestii dodatku służbowego wskazano, iż winien być on ustalony w kwocie 500 zł, zgodnie z kwotą określoną w rozkazie personalnym o przywróceniu policjanta do służby. Skargę na powyższą decyzję złożył A. B., zarzucając iż jest ona dotknięta rażącą wadą prawną skutkującą jej uchyleniem. Podniósł, iż organ niewłaściwie zinterpretował przepisy prawa, gdyż art. 42 ust. 5 ustawy o Policji wyraźnie stwierdza, iż policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyjaśniono, iż przyznanie świadczenia w wysokości uposażenia za l miesiąc jest zasadne bowiem od zwolnienia ze służby do czasu orzeczenia komisji lekarskiej okres pozostawania skarżącego poza służbą wyniósł l miesiąc. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje zatem jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji orzeczenia pierwszej instancji Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7 poz. 58 ze zm.) stanowi, iż policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za l miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, którą przywrócono do służby lecz jej stosunek służbowy uległ rozwiązaniu. Zważyć należy, iż powołany przepis określa prawo do świadczenia za okres pozostawania poza służbą. Oznacza to, iż policjant przywrócony do służby nie otrzymuje uposażenia za cały okres pozostawania poza służbą, a jedynie świadczenie, które jest ustalane w granicach od l-miesięcznego do 6-miesięcznego uposażenia, jakie przysługiwało policjantowi przed zwolnieniem. Jest to zatem Jedynie forma rekompensaty za okres pozostawania poza służbą. Tak rozumiane świadczenie nie może zatem przekraczać wysokości uposażenia, jakie policjant otrzymywałby gdyby w tej służbie pozostawał. W przeciwnym wypadku fakt pozostawania poza służbą stawiałby go w uprzywilejowanej pozycji. Ustalając zatem wysokość świadczenia organ musi zatem uwzględnić okoliczności, które wprawdzie miały miejsce po zwolnieniu policjanta ze służby, lecz miałyby istotny wpływ na pełnienie przez niego obowiązków służbowych. W niniejszej sprawie poza sporem jest okoliczność, iż policjant pozostawał poza służbą w okresie od l lipca 2004r. do 13 grudnia 2004r. Jednakże w dniu 30 lipca 2004r. stało się prawomocne orzeczenie Komisji Lekarskiej MSWiA stwierdzające całkowitą niezdolność skarżącego do służby w Policji. Gdyby zatem skarżący nie został zwolniony z dniem 30 czerwca 2004r., to i tak po dniu 30 lipca 2004r. nie mógłby pozostawać w służbie, skoro w myśl art. 41 ust. l pkt. l ustawy o Policji nakazuje zwolnienie ze służby policjanta w przypadku orzeczenia trwałej jego niezdolności do służby przez komisję lekarską, Prawidłowo zatem organ ustalił wysokość świadczenia za okres pozostawania poza służbą w wysokości l-miesięcznego uposażenia, a więc tylko w wysokości odpowiadającej okresowi, przez jaki skarżący mógłby pełnić służbę w Policji. Skarżącemu należy jedynie wyjaśnić, iż wskazywana przez niego okoliczność (podnoszona zresztą w piśmie nadesłanym do akt innej sprawy, a mianowicie dotyczącej skargi na decyzję o zwolnieniu ze służby w Policji - sygn. akt "[...]") odnośnie decyzji organu rentowego o ustaniu prawa do policyjnej emerytury z dniem l lipca 2004r. nie może być uwzględniony. Sprawy tego rodzaju nie należą do właściwości sądów administracyjnych, a w związku z tym Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może oceniać trafności rozstrzygnięcia podjętego przez organ rentowy. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw uwzględnienia skargi. W związku z tym skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 póz. 1270).