II SA/Wr 256/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA Olga Białek, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji wydanej w postępowaniu wznowieniowym stwierdzającej wydanie decyzji z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie realizacji inwestycji pod nazwą "Budowa preizolowanej sieci ciepłowniczej na osiedlu [...]w J. L. wraz przyłączami w zakresie objętym zadaniem [...]" z naruszeniem prawa i odstępującej od jej uchylenia I. uchyla zaskarżoną decyzję II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana III. zasądza o D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego kwotę 455 zł (czterysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego Decyzją nr [...]z dnia [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie O. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie realizacji inwestycji A Sp. z o.o. we W., gdyż nastąpiła ona w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę i zgodnie z jego warunkami, zaś spór o zajęcie terenu nie należącego do inwestora podlega kompetencji sądu powszechnego. Postanowieniem z dnia [...]Nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie art.1 49 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w tej sprawie, gdyż egzemplarz decyzji nr [...]wysłany do strony nie został podpisany przez osobę wydającą decyzję i został uznany przez stronę jedynie za projekt decyzji. Wobec naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. należało wznowić postępowanie. Decyzją nr [...]z dnia [...] organ ten na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. stwierdził wydanie decyzji nr [...]z naruszeniem prawa i odstąpił od jej uchylenia na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. gdyż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. W odwołaniu od tej decyzji inwestor zarzucił rażące naruszenie art. 16 w związku z art. 145 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym pomimo braku podstaw wznowienia i wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wyraził pogląd prawny, że doręczenie odpisu decyzji bez podpisu organu było prawidłowe, zaś niepodpisanie tego odpisu nie należało do podstaw wznowieniowych. Mogło ono co najwyżej usprawiedliwiać uchybienie terminu do złożenia odwołania, jednak E. Z. nie złożyła tego wniosku. W odwołaniu złożonym przez E. Z. zaskarżono zarówno decyzję, jak i postanowienie o wznowieniu postępowania oraz zarzucono naruszenie art. 8, art. 107 i art. 151 k.p.a. a postanowieniu o naruszenie art. 6 k.p.a. przez wznowienie postępowania bez podstawy prawnej, co naruszało również art. 145 § 1 i art. 124 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu zarzucono decyzji rażące naruszenie prawa i wewnętrzną sprzeczność. Organ pominął, że do tej pory nie doręczono stronie decyzji nr [...]. Nie było możliwe prawnie łączne zastosowanie art. 151 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. oraz odstąpienie od uchylenia decyzji. Postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu powinno wskazywać podstawę wznowienia. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wyraził pogląd, że wśród określonych w art. 145 § 1 k.p.a. przesłanek wznowieniowych brak jest przesłanki w postaci niepodpisania decyzji doręczonej jednej ze stron, gdy w aktach sprawy znajduje się oryginał decyzji spełniający wszystkie wymagania z art. 107 § 1 k.p.a. Wobec niewskazania w postanowieniu podstawy wznowienia, należało sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia. Organ zwrócił ponadto uwagę, że przepisy art. 151 i art. 146 § 2 k.p.a. nie przewidują odstąpienia od uchylenia dotychczasowej decyzji, zaś rozstrzygnięcie było całkowicie chybione i sprzeczne ze sobą. W skardze do sądu administracyjnego inwestor zarzucił rażące naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez jego zastosowanie pomimo braku potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego oraz wniósł o stwierdzenie nieważności obu wydanych decyzji. Skoro organ odwoławczy stwierdził bezprzedmiotowość postępowania wznowieniowego, to powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienia postępowania (art. 147, art. 148 k.p.a.) wchodzi w rachubę rozważenie podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz możność odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W nin. sprawie strona nie wniosła podania o wznowienie, zatem nie byłoby dopuszczalne wznowienie postępowania w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wydanie rozstrzygnięcia w postaci odmowy wznowienia. Należało o tym wzmiankować na wstępie w szczególności z uwagi na to, że w stanie faktycznym polegającym na prawidłowym podpisaniu decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych i doręczonej prawidłowo jednej ze stron, oraz próbie doręczenia innej stronie jedynie odpisu decyzji, można by rozważać na tle określonej interpretacji art. 109 § 1 k.p.a., czy nie nastąpiło pominięcie tej innej strony ze skutkiem z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie miał zatem znaczenia w nin. sprawie brak jednolitości przy wykładni art. 109 § 1 k.p.a., bowiem niezależnie od oceny prawnej faktu doręczenia jednej ze stron odpisu decyzji bez oryginalnego podpisu osoby upoważnionej do tego, niewątpliwie nie wchodził on w zakres podstawy wznowienia w nin. sprawie, co wynika wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1-3 i 5-8 k.p.a. (na temat tej niejednolitości patrz Komentarze do KPA, R. Kędziora s. 296, Cz. Martysz tom II s. 106-109, B. Adamiak i J. Borkowski wyd. 6 Beck s. 515, M. Jaśkowska, A. Wróbel wyd. II s. 679-680, 935-936). Nie ulega natomiast wątpliwości, że w przypadku błędnego wszczęcia postępowania, należy je umorzyć (cyt. komentarze M. Jaśkowska s. 881, 900, B. Adamiak s. 661, 673, R, Kędziora s. 401) jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Stan bezprzedmiotowości toczącego się postępowania zobowiązywał organ odwoławczy, jak trafnie podniesiono w skardze, do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zaś art. 138 § 2 k.p.a., skoro brak podstaw do wznowienia postępowania był dla tego organu oczywisty. Stan ten znalazł potwierdzenie w toku postępowania sądowego. Wymaga podkreślenia, że decyzja organu I instancji posiadała pewne wady procesowe, nie związane z naruszeniem powinności należytego wyjaśnienia sprawy, zaś wadliwe zredagowanie rozstrzygnięcia nie oznaczało jeszcze jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Było natomiast istotne, że wadliwe postanowienie o wznowieniu postępowania zostało skutecznie zaskarżone przez strony w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.), co umożliwiało organowi odwoławczemu rozważenie tej kwestii (cyt. R. Kędziora s. 372, 394, 401). W tym stanie rzeczy nie było również podstaw, w ocenie Sądu, do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jako rażąco naruszającej art. 138 § 2 k.p.a., gdy jej uzasadnienie zawierało elementy ocen umożliwiających zastosowanie tego przepisu, o ile nawet był to wywód błędny. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 oraz art. 200 p.s.a., orzeczono jak na wstępie.