II SA/Op 80/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Sachanbińska - spr. sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r., sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. na rzecz M. S. kwotę 700 (siedemset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 11 grudnia 2004 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w O. poinformował Komendanta Miejskiego Policji w O. o przedstawieniu zarzutów funkcjonariuszowi policji Komisariatu II Policji w O. – M. S., podejrzanemu o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 kk i art. 278 § 1 kk. Jednocześnie w piśmie poinformowano, że podejrzany skorzystał z możliwości jaką daje art. 335 kpk, czyli wydania wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, i przyjął zaproponowaną mu karę. Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], Komendant Miejski Policji w O., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z póź. zm.), zwolnił sierż. sztab. M. S. ze służby stałej w Policji z dniem 11 grudnia 2004 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał, że podczas wykonywania obowiązków służbowych polegających na przeszukaniu pomieszczeń mieszalnych, funkcjonariusz M. S. dokonał zaboru i przywłaszczenia mienia w postaci tunera satelitarnego wraz z kartą aktywacyjną, działając tym samym na szkodę osoby fizycznej. Dalej, powołał się na fakt przedstawienia funkcjonariuszowi przez prokuratora zarzutu popełnienia przestępstwa. W tym stanie rzeczy, Komendant Miejski Policji stwierdził, że popełnienie przestępstwa jest oczywiste, co uniemożliwia pozostawienie M. S. w służbie. W dniu wydania rozstrzygnięcia, tj. [...], Komendant Miejski Policji uzyskał opinię Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów przy KMP w O., w której nie wniesiono zastrzeżeń co do podjętej decyzji. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji M. S. zarzucił, iż odwołanie go ze służby nie opiera się o rzeczywisty układ faktów, a ponadto został pobawiony prawa do obrony. W wyniku rozpatrzenia odwołania [...] Komendant Wojewódzki Policji w O., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej podstawy prawnej zwolnienia i nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdzając, że podstawę tę stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 i art. 114 ust. 3 ustawy o Policji, natomiast rygor natychmiastowej wykonalności nadano decyzji na zasadzie art. 108 § 1 kpa, co podyktowane było "interesem społecznym wyrażającym się w szczególnym statucie i zadaniach Policji mających bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowanych wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami o Policji". W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny został utrzymany w mocy. Podtrzymując ustalenia stanu faktycznego sprawy dokonane przez Komendanta Miejskiego Policji w O., organ odwoławczy stwierdził, że argumenty podane przez M. S. nie znajdują odbicia w rzeczywistości, gdyż przeciwko niemu toczy się określone śledztwo a ponadto miał możliwość złożenia wyjaśnień dotyczących okoliczności zdarzenia i udowodnienia swej niewinności, bowiem był słuchany w charakterze podejrzanego. Nadto organ powołał się na fakt, iż funkcjonariusz przyjął zaproponowaną przez Prokuraturę karę dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym okresem jej zawieszenia na okres próby wynoszący pięć lat, grzywny oraz zakaz wykonywania zawodu policjanta na okres pięciu lat, czym w pełni potwierdził popełnienie zarzucanego mu czynu. W tej sytuacji należało – zdaniem organu - wydać rozkaz o zwolnieniu. W skardze na powyższą decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji, pełnomocnik M. S. zarzucił, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, gdyż nie wyjaśniono i nie rozważono ważnych okoliczności przedmiotowej sprawy; art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, ponieważ nie zasięgnięto opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów przed zwolnieniem skarżącego ze służby; oraz art. 134i ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, wobec braku wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Nadto, pełnomocnik skarżącego wskazał na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji braku oczywistości popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Dodatkowo podniósł, że nie wskazano przyczyn, dla których nie było możliwym pozostanie M. S. w służbie. W wywodach skargi podniesiono, że na etapie złożenia odwołania skarżący wyraźnie stwierdził, iż okoliczności sprawy są odmienne od tych, które podał Komendant Miejski Policji, lecz organ odwoławczy - łamiąc zasadę prawdy obiektywnej – nie podjął kroków w celu wyjaśnienia nowych okoliczności faktycznych sprawy, nie rozważył tym samym całokształtu materiału dowodowego. Już sam fakt zgłoszenia takiego zarzutu powodował – zdaniem skarżącego - brak "oczywistości" popełnienia przestępstwa, w rozumieniu przepisów ustawy o Policji. Z kolei, zarzut pozbawienia prawa do obrony znajduje potwierdzenie w aktach karnego postępowania przygotowawczego. W ocenie skarżącego, przy budzącym wątpliwości stanie dowodowym sprawy, sprawiającym że powstał stan uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przestępstwa, należało przeprowadzić postępowanie dyscyplinarne. Tymczasem, wskutek wadliwych działań organów, przekształcono zasadę domniemania niewinności w nieznaną polskiej procedurze zasadę domniemania winy. Ponadto postępowanie prowadzono z naruszeniem zasad obiektywizmu i bezstronności, nie odczekano nawet na prawomocne skazanie. Nie wykazano także, by została spełniona druga przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, czyli brak możliwości pozostania policjanta w służbie, a jest to przesłanka konieczna do zastosowania tej normy prawnej. Na koniec wywodów podkreślono, że nie dochowano wymogu z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, uznając zarzuty skarżącego za bezzasadne. W ocenie organu nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej a materiał dowodowy został w całości rozpatrzony. Okoliczności sprawy nie budziły wątpliwości, natomiast skarżący nie wyjaśnił na czym polegała zmiana "rzeczywistego układu faktów", na którą się powołuje. Dalej organ wyjaśnił, że Komendant Miejski Policji spełnił obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż zasięgnął opinii NSZZP – Zarządu Terenowego KMP w O., a ponadto nie w każdym przypadku przełożony ma obowiązek przed zwolnieniem funkcjonariusza przeprowadzić wobec niego postępowanie dyscyplinarne. Na koniec podkreślono, że okoliczności sprawy, tj. zatrzymanie M. S. z przywłaszczonymi rzeczami, przyznanie się skarżącego do winy i jego dobrowolne poddanie się karze, świadczą o oczywistości popełnienia przestępstwa. Z kolei fakt ten uniemożliwia dalsze pozostanie skarżącego w służbie, zważywszy na wymogi stawiane policjantom, określone w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W piśmie procesowym z dnia 20 października 2005 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dwóch dokumentów: protokołu rozprawy głównej w sprawie o sygn. akt [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. Wydział VII Karny, na okoliczność wymuszenia w postępowaniu przed prokuratorem wyjaśnień skutkujących wyrażeniem zgody na zastosowanie wobec niego instytucji z art. 355 kpk oraz pozbawienia skarżącego prawa do obrony, oraz pisma z dnia 20 października 2005 r. na okoliczność przynależności skarżącego do NSZZP w II Komisariacie Policji w O., a nie w Komendzie Miejskiej Policji. W kolejnym piśmie M. S. wyjaśnił, że wnioski dowodowe zmierzają do ustalenia stanu faktycznego istniejącego w chwili wydawania decyzji przez organ drugiej instancji, a przede wszystkim uzasadniają zarzut naruszenia norm wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., brak oczywistości popełnienia przestępstwa oraz nieuzyskania opinii właściwej organizacji związkowej. Odnosząc się do złożonych wniosków, organ wniósł o ich oddalenie i wskazał, że postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby zakończyło się decyzją opartą o stan faktyczny z dnia jej wydania na podstawie materiału zgromadzonego w aktach, bez związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym. Natomiast zasięgnięcie opinii organizacji związku zawodowego ZT NSZZP przy KMP w O. wypełniało obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem błędy organizacji związkowych i nieznajomość własnych zasad działania nie mogą obciążać organów Policji. Nadto statut NSZZP w § 10 pkt 6 stanowi, że związek realizuje swoje cele m.in. przez wydawanie opinii (...) na zasadach przewidzianych ustawami oraz innymi aktami prawnymi i porozumieniami, zatem zdaniem organu, gdy w zadaniach Zarządu Wojewódzkiego i Zarządów Terenowych nie wyszczególniono tego uprawnienia, przy założeniu działania w Policji tylko jednego związku zawodowego, przemawia to za przyjęciem, że uzyskanie opinii Zarządu Terenowego przy KMP w O. jest zgodne z przepisami. Ponadto organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko procesowe w sprawie, powielił wcześniejszą argumentację wyrażoną w sprawie a także wskazał, że strona czynnie uczestniczyła w postępowaniu odwoławczym, gdyż sama przyznaje, iż przeglądała akta. W trakcie rozprawy sądowej pełnomocnik M. S. podtrzymał żądanie skargi oraz wywody w niej zawarte. Powołał się również na stanowisko zaprezentowane w pismach procesowych i poparł złożone wnioski dowodowe. Sąd dopuścił wnioskowany dowód z pisma Organizacji Terenowej NSZZP w II Komisariacie Policji w O., gdzie zawarto informację o przynależności skarżącego do tejże organizacji do czasu zwolnienia ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: skargę należało uwzględnić, choć nie z wszystkimi jej zarzutami można się zgodzić. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne dokonują oceny aktów administracji wyłącznie w aspekcie ich zgodności z prawem. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji oraz objętej kontrolą Sądu – na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. – decyzji organu pierwszej instancji wykazała, iż przy ich wydaniu dopuszczono się naruszenia prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dla uporządkowania czynionych rozważań celowym jest przypomnienie, iż skutkiem pisma prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. z dnia 11 grudnia 2004 r., informującego o skorzystaniu przez M. S. z możliwości jaką daje art. 335 kpk, czyli wydania wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, i przyjęcia przez podejrzanego zaproponowanej mu kary za popełnienie przestępstwa, było wydanie przez Komendanta Miejskiego Policji w O. w dniu powzięcia powyższej informacji, po uzyskaniu - również w tym samym dniu - pozytywnej opinii Zarządu Terenowego NSZZP przy KMP w O., decyzji zwalniającej M. S. ze służby w Policji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, powołując się na ustalenia Prokuratury, stwierdzono oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa. Podobna motywacja znalazła się również w uzasadnieniu decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., który za bezzasadne uznał zarówno argumenty odwołania zmierzające do zakwestionowania prawdziwości stanowiska o popełnieniu przestępstwa, jak i zarzuty dotyczące pozbawienia strony postępowania administracyjnego prawa do obrony. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć podjętych w przedmiotowej sprawie stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Brzmienie przytoczonego przepisu potwierdza słuszność argumentacji skargi, że dla skutecznego jego zastosowania koniecznym jest wykazanie przez właściwy organ, iż zostały spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie: oczywistość popełnienia określonego tym przepisem czynu oraz brak możliwości pozostania policjanta w służbie. Z użycia w omawianej regulacji spójnika "i" wynika, że zwolnienie funkcjonariusza Policji nie może być podyktowane jedynie oczywistością popełnienia przez niego przestępstwa, a tak właśnie postąpiły organy administracji obu instancji, pomijając rozpoznanie sprawy w świetle drugiej, ustawowej przesłanki. Skoncentrowanie się tylko na jednej przesłance i zaniechanie zbadania sprawy pod względem możliwości pozostania M. S. w służbie stanowiło naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy i oceny tej nie może zmienić okoliczność, że w sporządzonej odpowiedzi na skargę oraz w pismach procesowych składanych w toku postępowania sądowego organ odwoławczy wskazywał na powody, dla których pozostawienie skarżącego w służbie było niemożliwe. Argumentacja prawna w tym zakresie winna była znaleźć odzwierciedlenie w treści podjętych decyzji - stosownie do wymogów art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. – by strona miała możliwość obrony swych praw na każdym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego. Opisane działanie organu odwoławczego należy uznać za niedopuszczalne, jako że jest niezgodne ze wskazanymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Omówione powyżej naruszenia stanowią wystarczającą przesłankę do uchylenia wydanych w niniejszej sprawie decyzji, jednak odnotować też trzeba, że Sąd nie podzielił stanowiska organów w kwestii oczywistości popełnienia przez M. S. przestępstwa. W dacie podejmowania decyzji, sąd karny nie przesądził jeszcze o popełnieniu przestępstwa, natomiast w prowadzonym postępowaniu administracyjnym skarżący wyraźnie oświadczył, iż przebieg zdarzeń związanych z popełnieniem zarzucanego mu czynu był inny. Tak więc, już sam fakt zakwestionowania ustaleń stanu faktycznego sprawy przesądzał o braku oczywistości, o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Co prawda twierdzenie skarżącego, iż zwolnienie go ze służby "nie opiera się o rzeczywisty układ faktów" należy ocenić jako bardzo ogólnikowe, niemniej jednak w takiej sytuacji rzeczą organu odwoławczego było podjęcie niezbędnych kroków - przy zastosowaniu przewidzianych procedurą administracyjną środków dowodowych, w tym np. przesłuchania strony – zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadą dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Jeszcze raz podkreślić trzeba, że w realiach niniejszej sprawy organ odwoławczy nie miał dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż ma do czynienia z bezspornym stanem faktycznym, skoro skarżący zaprzeczył jakoby popełnił zarzucane mu przestępstwo. Błędem organu było natomiast zupełne zignorowanie zarzutów odwołania i uznanie, że o oczywistości zdarzenia przesądziły ustalenia poczynione przez Prokuraturę Rejonową w O. Informacja o przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego, w którym podejrzany przyznał się do zarzucanego czynu nie może jeszcze świadczyć o tym, że podejrzany rzeczywiście dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa. Wynika to nie tylko z jednej z naczelnych dyrektyw postępowania karnego, tj. zasady domniemania niewinności, ale także z treści art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Z lektury akt nie wynika, by organy administracji podjęły próbę samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co było konieczne zwłaszcza w postępowaniu przed [...] Komendantem Wojewódzkim Policji w O., gdyż M. S. dopiero w odwołaniu nie zgodził się z treścią pisma prokuratora. Zresztą, nie miał nawet okazji uczynić tego wcześniej, bowiem nie wiedział o toczącym się postępowaniu. W tym miejscu zauważyć trzeba, że wszelkie niejasności występujące w sprawie mogłyby zostać rozwiane już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, pod warunkiem wszakże, iż Komendant Miejski Policji w O. dochowałby wymogów procesowych i zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania oraz pouczył ją o prawie składania wyjaśnień. Takie działanie zapewniłoby poszanowanie zasady uwzględniania w postępowaniu słusznego interesu obywatela, a ponadto pozwoliłoby skarżącemu wziąć udział we wszczętym w jego sprawie postępowaniu (art. 7 i art. 10 k.p.a. ). Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż organy Policji przeprowadziły postępowanie w niewłaściwym trybie (zdaniem skarżącego do zaistniałego stanu faktycznego należało zastosować przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego), podnieść należy, że Sąd nie był kompetentny do badania samej potrzeby wszczęcia niniejszego postępowania. Z brzmienia art. 41 ust. 2 ustawy wynika bowiem, iż zwolnienie policjanta w oparciu o przesłanki wymienione w punktach od 1 do 8 tej regulacji pozostawiono uznaniu właściwych organów Policji, o czym przesądza użycie sformułowania: "można zwolnić". Z kolei konsekwencją stwierdzenia, że badane decyzje mają charakter uznaniowy była konieczność ograniczenia kontroli sądowej, która w takim przypadku sprowadza się głównie do oceny, czy organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy w sprawie, przestrzegając zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej oraz, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym są logiczne i poprawne. Przy tak rozumianej kontroli legalności, szczególnie ważne znaczenie ma obowiązek organu rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a. W orzecznictwie sądowym odnoszącym się zwłaszcza do uznaniowych decyzji administracyjnych akcentuje się, że każde rozstrzygnięcie administracyjne podejmowane w ramach uznania administracyjnego powinno być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, żeby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją, nie zaś efektem choćby ograniczonego woluntaryzmu (patrz wyrok SN z dnia 20 grudnia 1994 r., III ARN 79/94, POP 1999 r., nr 2, poz. 31). Jak wskazano wcześniej, organy Policji nie przeprowadziły własnego postępowania dowodowego i nie dokonały ustaleń w niezbędnym zakresie, zatem decyzje dotyczące zwolnienia M. S. podjęto z naruszeniem także wyżej opisanych reguł procedury administracyjnej. Badając dalej wydane w przedmiotowej sprawie decyzje, Sąd podzielił stanowisko skarżącego o wadliwym zastosowaniu art. 43 ust. 3 ustawy, w myśl którego zwolnienie policjanta ze służby na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z akt sprawy wynika, że Komendant Miejski w O. zasięgnął opinii Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Zarządu Terenowego przy KMP w O., zaś M. S. pełnił służbę w Komisariacie II Policji w O. Pismo Organizacji Terenowej NSZZP w II Komisariacie w O. z dnia 20 października 2005 r., dopuszczone przez Sąd jako dowód w niniejszej sprawie, potwierdza fakt działania przy tym Komisariacie organizacji terenowej związku zawodowego policjantów, której członkiem był skarżący. Tak więc do zarządu tej zakładowej organizacji związkowej winien był zwrócić się organ pierwszej instancji o wydanie opinii w sprawie zwolnienia ze służby M. S., bowiem w myśl cyt. wcześniej przepisu art. 43 ust. 3 ustawy powinna to być opinia pochodząca od uprawnionego statutowego organu związku zawodowego, szczebla zakładowego. Poglądu o braku wymaganej opinii nie może zmienić argumentacja organu zmierzająca do wykazania, że poprzez zwrócenie się do Zarządu Terenowego NSZZP przy KMP w O. - który wystawił żądany dokument, i na którym spoczywał obowiązek przesłania wniosku według właściwości - spełniony został wymóg uzyskania stosownej opinii. Również zaprezentowana przez organ interpretacja § 10 pkt 6 statutu NSZZP nie zasługuje na uwzględnienie. Fakt, iż w Policji działa jeden związek nie pozbawia jednostek organizacyjnych tego związku prawa do wyrażania opinii w sprawach przekazanych do właściwości związku. Wskazanie kompetencji organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów jako właściwej do zaopiniowania przedmiotowej decyzji wynika wprost z art. 43 ust. 3 ustawy. Niezależnie od powiedzianego dotychczas Sąd stwierdził również, iż podjęte przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. rozstrzygnięcie narusza art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji (...) w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (...). Decyzja organu odwoławczego wydana w trybie tej regulacji powinna określać, jaka część decyzji podlega uchyleniu, zaś orzeczenie reformatoryjne w tym zakresie powinno zastąpić wadliwą część decyzji organu I instancji. Z osnowy badanej przez Sąd decyzji wynika, że organ nie orzekł w sprawie a jedynie sprostował rozstrzygnięcie, posługując się zwrotem "winno być", oraz powielił błąd organu pierwszej instancji i w rozstrzygnięciu decyzji uzasadnił nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności. W tym stanie rzeczy, z uwagi na liczne, opisane powyżej naruszenia prawa, które niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy, podjęte w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji należało uchylić, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie o niewykonywaniu decyzji oraz o kosztach postępowania uzasadnia art. 152 i art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów będzie przeprowadzenie postępowania zgodnego ze standardami procedury administracyjnej i wykazanie, w oparciu o zgromadzony w sposób prawidłowy materiał dowodowy, czy zaistniały obie ustawowe przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy.