II SA/Go 743/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.),, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu w dniu 08 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego Oddala skargę W dniu [...] maja 2005r. decyzją nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że w punkcie położonym w [...] nie zostały spełnione wymagania koniecznie do zapewnienia higieny przy sprzedaży lodów. Decyzja została wydana na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1 pkt 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. z 2005r. Nr 31 poz. 265), § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenie Ministra Zdrowia z 26 kwietnia 2004r. w sprawie wymagań higieniczni-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz. U. Nr 104 poz. 1096) zwane dalej rozporządzeniem. W uzasadnieniu decyzji podano, że przeprowadzona w dniu [...] maja 2005r. kontrola w punkcie sprzedaży lodów w [...] wykazała brak bieżącej cieplej i zimnej wody, co jest niezgodne z § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Od decyzji tej złożono odwołanie, w którym wskazano że punkt spełnia wszystkie wymagania sanitarne, a jedynym brakiem jest brak podłączenia wody z wodociągów miejskich. Woda potrzebna jest tylko do mycia pomieszczeń i higieny pracowników zatrudnionych w punkcie. Woda przywożona jest z punktu gastronomicznego prowadzonego przez skarżącego w szczelnie zamkniętym pojemniku. Ponadto skarżący wskazał, że w kranie znajdującym się w punkcie znajduje się bieżąca woda, gdyż poprzez pompę jest podawana na bieżąco. W dniu [...] lipca 2005r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu podano, że podstawą nakładanych obowiązków w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych dla warunków produkcji żywności, zapewnienia jej właściwej jakości zdrowotnej oraz obrotu artykułami żywnościowymi stanowią przepisy ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz rozporządzenie. Zgodnie § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w zakładzie instaluje się odpowiednią ilość umywalek, przeznaczonych do mycia rąk oraz każdą umywalkę wyposaża się w armaturę z bieżącą zimną i ciepłą wodą oraz środki do mycia rąk i ich higienicznego suszenia oraz zgodnie z § 17 ust. 1 ust. 2 w zakładzie instaluje się odpowiednie urządzenie do czyszczenia i dezynfekowania sprzętu roboczego i wyposażenia, które muszą być odpowiednio zasilane w gorącą i zimną wodę. Zakład musi posiadać odpowiednie zaopatrzenie w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, odpowiadającą wymogom określonym w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Organ wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że woda ze zbiornika jest wodą bieżącą, gdyż woda bieżąca to woda płynąca z wodociągu, a nie dostarczana w butelkach i podawana do kranu. Zdaniem organu prowadzenie działalności związanej z produkcją i sprzedażą lodów przy braku bieżącej wody utrudnia mycie sprzętu i wyposażenia, uniemożliwia utrzymanie rąk w należytej czystości i higienie, zagrażając w ten sposób zdrowotnej jakości sprzedawanych środków spożywczych. Organ wskazał również, że woda donoszona do zakładu może ulec - w trakcie transportu, przechowania i jej użytkowania - zanieczyszczeniu drobnoustrojami chorobotwórczymi w wyniku czego użytkowanie takiej wody może powodować wtórne zanieczyszczenie sprzętu i maszyn wykorzystywanych przy produkcji lodów, co w konsekwencji może doprowadzić do zanieczyszczenia produktu końcowego. Zwrócono również uwagę na specyfikę produktu, sezonowość co nawet przy niewielkim zanieczyszczeniu drobnoustrojami może stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia człowieka. Od decyzji złożona została skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i ją poprzedzającą oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podano, że przywołany w decyzji przepis § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie nakłada obowiązku zapewnienia wody z wodociągu, a jedynie obowiązek zapewnienia wody bieżącej. Wymóg wody bieżącej został spełniony przez stronę poprzez zastosowanie pompy łączącej wodę ze zbiornika do umywalki. Wodą bieżącą jest bowiem nie tylko woda z wodociągu ale także woda pompowana ze studni bądź zbiornika. Wskazano również, że przepis § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie powinien mieć zastosowania, gdyż warunki sanitarne obiektów ruchomych i tymczasowych w tym automatów do sprzedaży, określone zostały w art. 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia, a te warunki spełnia posiadany przez stronę automat do sprzedaży lodów. Z tego tez względu zdaniem skarżącego decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności § 5 ust. 1 i 2 oraz § 19 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podano, że woda bieżąca to woda płynąca z wodociągu, a nie dostarczana w butelkach i podawana do kranu. Ponownie podkreślono, że woda dostarczana w sposób jak w przedmiotowej sprawie może w konsekwencji doprowadzić do zanieczyszczenia produktu końcowego. Wskazano, że w sprawie nie ma zastosowania § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia gdyż przyczepa gastronomiczna, w której umieszczony jest automat do lodów nie spełnia wymagań obiektu ruchomego i tymczasowego o podobnym charakterze jak wymieniono w tym przepisie. Wymienione obiekty tymczasowe nie wskazują na tożsamość obiektów tymczasowych z przepisów Prawa budowlanego. Ponadto wymieniony przepis dotyczy m.in. automatów do sprzedaży. Posadowiony zaś w przyczepie automat jest przede wszystkim urządzeniem do produkcji lodów, a nie bezpośrednio i wyłącznie do sprzedaży. Wskazano, że przy produkcji lodów jako specyficznego produktu, stosuje się przepisy dotyczące wymogów sanitarno-higienicznych w zakładach produkujących środki spożywcze. W dniu [...] grudnia 2005r. skarżący przesłał pismo, w którym ustosunkował się do złożonej odpowiedzi na skargę. Ponowienie wskazano, że przepis §5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie nakłada obowiązku zapewnienia wody z wodociągu, a jedynie obowiązek zapewnienia wody bieżącej - a skoro ustawodawca nie dokonał takiego rozróżnienia, to nie należy takiego rozróżnienia stosować. Skarżący natomiast wymóg wody bieżącej spełnił poprzez zastosowanie pompy tłoczącej wodę ze zbiornika do umywalki. Zgodnie ze znaczeniem słowa "bieżącej" określonym w słowniku języka polskiego - oznacza ono "płynący, posuwający się naprzód". Zdaniem skarżącego woda bieżąca nie jest tylko wodą z wodociągu, ale również wodą bieżącą jest woda pompowana ze studni bądź zbiornika. Zarzut możliwości zanieczyszczenia wody w trakcie transportu i przechowywania wskazano jako dowolny. Woda z obiektu nie została przebadana laboratoryjnie, a w czasie kontroli jak i podczas zapoznania się z aktami sprawy nie żądano przedstawienia dokumentów dotyczących spełnienia wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz wymagań określonych w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Ponadto skarżący wskazał, że wyliczenie w § 19 ust. 1 rozporządzenia obiektów nie ma charakteru wyczerpującego, enumeratywnego. Posiadana przez skarżącego przyczepa z automatem do produkcji i sprzedaży lodów wyprodukowana w USA, tylko i wyłącznie do tego celu, jest obiektem o którym mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia tj. obiektem ruchomym i tymczasowym, takim jak środki transportu do sprzedaży obwoźnej, obiekty używane okazjonalnie w celach cateringowych oraz automaty do sprzedaży. Wskazano, że brzmienie przepisów § 5 i §19 rozporządzenia jest jasne i jednoznaczne, więc niczym nieuprawnione jest zawężenie w wyniku wykładni celowościowej zakresu nazw: "woda bieżąca" - do wody wodociągowej oraz "obiekt ruchomy i tymczasowy" przez odmówienie takich cech w przyczepie z automatem do produkcji i sprzedaży lodów. Prowadzi to do naruszenia zasady praworządności nakazującej organom administracji działanie na podstawie przepisów prawa oraz powszechnie stosowanych reguł których wynika, iż jasne, wyraźne teksty przepisów nie podlegają wykładni oraz jeżeli ustawa nie rozróżnia, to nie należy doszukiwać się rozróżnień w procesie stosowania prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w prowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja zaskarżona nie uchybia prawu. Sąd sprawując kontrolę bada w pierwszej kolejności czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta obejmuje zarówno ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym jak również dochowaniem prawem procedury. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego, jak również w prowadzonym postępowaniu Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik postępowania. Podstawę działania organów w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z J998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.), zgodnie z którym Państwowa Inspekcja Sanitarna powołana jest do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Wymagania w zakresie jakości zdrowotnej żywności, produkcji i obrotu oraz wymagania dotyczące przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji i w obrocie środkami spożywczymi oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością w celu zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej żywności oraz zasady przeprowadzania urzędowej kontroli żywności uregulował ustawodawca w przepisach ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji publicznej) produkcję żywności, dozwolonych substancji dodatkowych lub innych składników żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością lub obrót nimi wolno prowadzić, jeżeli zostaną spełnione wymagania w zakresie właściwej jakości zdrowotnej żywności, w tym wymagania dotyczące pomieszczeń, urządzeń oraz ich lokalizacji, a stan zdrowia osób biorących udział w produkcji lub obrocie żywnością będzie odpowiadał wymaganiom określonym w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach. Zgodnie z definicją ustanowioną przez ustawodawcę w art. 3 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy "zakład" to miejsce wykonywania działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością, na wszystkich lub wybranych etapach tej działalności, począwszy od przygotowania do wprowadzenia do obrotu gotowych produktów pierwotnych aż do oferowania do sprzedaży lub dostarczania żywności końcowemu konsumentowi, odpłatnie lub nieodpłatnie. Szczegółowe wymagania higieniczno-sanitarne dotyczące zakładów i ich wyposażenia a także warunki sanitarne oraz wymagania w zakresie przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji i w obrocie środkami spożywczymi zostały ustalone w rozporządzeniu, które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 33 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. Wymagania te ustalono mając na względzie obowiązujące w Unii Europejskiej wymagania zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz bezpieczeństwa sprzedaży artykułów niebędących środkami spożywczymi w zakładach sprzedających żywność. Wymagania te dotyczą w szczególności: 1) stanu technicznego budynków, pomieszczeń i instalacji, 2) jakości wody, pary wodnej, lodu i powietrza. 3) gromadzenia i przechowywania odpadów z żywności, 4) narzędzi, urządzeń i wyposażenia zakładu, 5) osób wykonujących prace przy produkcji i w obrocie żywnością. Organy nadzoru sanitarnego zobowiązane są do kontrolowania spełniania określonych w przepisach powszechnie obowiązujących wymogów przez zakłady, w tym między innymi wymogów w zakresie zapewnienia odpowiedniego stanu technicznego i wymagań sanitarnych (§2 rozporządzenia). W niniejszej sprawę w pierwszej kolejności należy wyjaśnić czy obiekt należący do skarżącego można zaliczyć do obiektów określonych w § 19 rozporządzenia. To z kolej pozwoli na określenie jakie wymogi higieniczne i sanitarne winien spełniać. Podnoszony przez skarżącego argument dotyczący błędnego zastosowania § 5 zamiast § 19 rozporządzenia w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych (..) należy uznać za nietrafny. Przepis § 19 ust. 1 wskazuje, że: "Obiekty ruchome i tymczasowe, takie jak: namioty, stoiska handlowe, środki transportu do sprzedaży obwoźnej, obiekty używane okazjonalnie w celach cateringowych oraz automaty do sprzedaży muszą być tak usytuowane, zaprojektowane, wykonane i utrzymane w czystości oraz sprawności, aby uniknąć ryzyka zanieczyszczania żywności oraz uniemożliwić dostęp szkodnikom". Cytowany przepis o charakterze wyjątku, który nie może być interpretowany rozszerzające, ustanowił dla pewnego rodzaju obiektów, z uwagi na ich specyfikę (tj. tymczasowość, mobilność, ułatwioną częstą zmianę miejsca położenia), a przez to utrudnione dostosowanie ich do ogólnych wymagań ustanowionych ww. aktem prawnym, złagodzone wymagania sanitarno-higieniczne (§19 ust. 2), które jednakże muszą zapewnić uniknięcie ryzyka zanieczyszczenia żywności. Przywołany przepis rozporządzenia wskazuje co należy rozumieć jako obiekt ruchomy i tymczasowy. Skarżący wskazuje, że posiadana przez niego przyczepa z automatem do produkcji i sprzedaży lodów wyprodukowana została wyłącznie do tego celu i jest obiektem ruchomym i tymczasowym takim jak środek transportu do sprzedaży obwoźnej, obiekty używane okazjonalnie w celach cateringowych oraz automaty do sprzedaży. Zdaniem Sądu przyczepy tej nie można zaliczyć jako środka transportu do sprzedaży obwoźnej chociażby z tego względu, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 grudnia 2002r. w sprawie wymagań higienicznych i sanitarnych obowiązujących w handlu obwoźnym środkami spożywczymi oraz wykazu artykułów które nie mogą być wprowadzone do obrotu w handlu obwoźnym (Dz. U. z 2003r. Nr 21 poz. 182) - lody bez opakowań jednostkowych nie mogą być wprowadzane do obrotu w handlu obwoźnym (pkt 2 ppkt 1 załącznika do rozporządzenia). Z tego też względu w przypadku gdyby obiekt skarżącego został uznany za środek transportu do sprzedaży obwoźnej to niedopuszczalna byłaby sprzedaż lodów takiego typu jak chciał produkować i sprzedawać skarżący. Przyczepy skarżącego nie można uznać również jako obiektu używanego okazjonalnie do celów cateringowych, gdyż produkcji i sprzedaży lodów w ciągu kilku miesięcy w roku nie można uznać za używanie okazjonalne, a do tego w celach cateringowych. Również nie jest to automat do sprzedaży lodów ale automat do ich produkcji. Wykorzystywanie czasowo (przez kilka miesięcy w roku) przyczepy - z uwagi na produkowany asortyment, nie czyni tego zakładu gastronomicznego obiektem tymczasowym i ruchomym, w rozumieniu rozporządzenia. Przedmiotowy zakład nie jest obiektem o takim charakterze jak: namioty, stoiska handlowe, środki transportu do sprzedaży obwoźnej, obiekty używane okazjonalnie w celach cateringowych oraz automaty do sprzedaży, które ze swej istoty zmieniają miejsca sprzedaży, czy też są składane i rozkładane okresowo. Z uwagi na powyższe nie można zgodzić się z zarzutem, że organ w przedmiotowym postępowaniu dokonał zawężenia nazwy "obiekt tymczasowy'* poprzez odmówienie takich cech przyczepie z automatem do produkcji lodów. Z tego też względu obiekt skarżącego nie miał charakteru obiektów określonych w przepisie § 19 rozporządzenia. Obiekt skarżącego stanowi zakład w rozumieniu ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, musi więc spełniać wymogi określone w § 5 rozporządzenia. W zakładzie należy zainstalować odpowiednią ilość umywalek, przeznaczonych do mycia rąk w miejscach, gdzie jest to konieczne ze względu na proces produkcji lub obrotu, z których każdą wyposaża się w armaturę z bieżącą zimną i ciepłą wodą oraz środki do mycia rąk i ich higienicznego suszenia (§ 5 rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie na podstawie przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy nadzoru sanitarnego prawidłowo stwierdziły, że w obiekcie w którym miały być produkowane a następnie sprzedawane lody nie zapewniono umywalki z bieżącą ciepłą i zimną wodą. Zakład wyposażono jedynie w wodę donoszoną w pojemnikach z lokalu prowadzonego przez skarżącego, która jest podgrzewana w podgrzewaczu elektrycznym. Sąd podziela stanowisko organów administracji publicznej wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu nadzoru sanitarnego pierwszej instancji w zakresie w którym organy ustaliły, że nie został spełniony wymóg wyposażenia obiektu w wodę bieżącą. Zgodzić się należy ze skarżącym, że wodą bieżącą nie jest tylko woda z wodociągu. Za taką wodę należy również uznać wodę dostarczaną za pomocą pomp z innych ujęć wody (pod warunkiem, że spełnia wymagania dotyczące jakości wody przeznaczonej do spożycia). Nie sposób się jednak zgodzić z twierdzeniem, że walor wody bieżącej będzie spełniony gdy woda jest donoszona z innego miejsca i podawana jest do kranu z pięciolitrowego zbiornika za pomocą pompy. Zbiornik taki nie może zostać uznany jako ujęcie wody czy punkt czerpalny wody, a zdaniem Sądu taka woda dostarczana do kranu ma walor wody bieżącej. Ustawodawca nie wskazał definicji ustawowej pojęcia "woda bieżąca"- z tego też względu należy dokonać wykładni tego pojęcia. Pojęcie "woda bieżąca" jako woda płynąca z kranu w niniejszej sprawie nie można uznać za wystarczającą wykładnię. Nie ma racji skarżący, że przepis § 5 rozporządzenia jest jasny i jednoznaczny wobec czego nie wymaga interpretacji. Przy przyjęciu, że iż wodą bieżącą jest woda płynąca z kranu ustawodawca nie posłużyłby się zwrotem "wyposaża się w armaturę z bieżącą zimną i ciepłą wodą". Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "armatura" oznacza zespół pomocniczych elementów urządzenia umożliwiający ich eksploatację. W odniesieniu do niniejszej sprawy należy stwierdzić iż będzie to urządzenie służące do zamykania i otwierania dopływu wody. Skoro zdaniem skarżącego woda bieżąca jest wodą płynącą z kranu - zbędnym było użycie rozporządzeniu ..armaturę z bieżącą wodą (...)", skoro woda z kranu miałaby być uznawana za wodę bieżącą. Wystarczyłoby użycie zwrotu "armaturę z wodą". Z tego właśnie względu wykładnia językowa, której dokonał skarżący jest niewystarczająca do wyjaśnienia użytego w rozporządzeniu zwrotu "woda bieżąca". Dokonania interpretacji wyrażenia "woda bieżąca" nie należy ograniczać li tylko do wykładni językowej tego pojęcia, ale również zastosować wykładnię celowościową. Jednym z głównych zadań inspekcji sanitarnej jest nadzór mający na celu zapobieganie powstawaniu chorób. Celem w jakim wprowadzono wymagania higieniczne i sanitarne dotyczące zakładów produkujących żywność jest ochrona zdrowia, a nawet życia konsumentów. Z uwagi na to przy produkcji żywności która następnie sprzedawana jest dla konsumenta, wszelkiego rodzaju wątpliwości co do warunków higienicznych winny być wyjaśnione na korzyść konsumenta. W odniesieniu do produkcji żywności należy w pierwszej kolejności mieć na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego ludzi i w tym kierunku należy dokonać wykładni obowiązków nałożonych na zakłady produkujące żywność. Jednym z takich wymagań jest zapewnienie odpowiedniej ilości umywalek z doprowadzoną do armatury ciepłą i zimną wodą bieżącą. Tych warunków nie spełnia punkt w którym miały być produkowane i sprzedawane lody. Woda dostarczana z pojemników nie ma waloru bieżącej, a taki walor ma woda z ujęć które zapewniają nieprzerwaną dostawę wody takie jak wodociąg, studnia. Nie budzi wątpliwości Sądu. że kilkulitrowy zbiornik nie zapewnia nieprzerwanej dostawy wody i z tego względu woda z kranu podawana za pomocą pompy z kilkulitrowego zbiornika nie jest wodą bieżącą. Sąd podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko zakażenia wody drobnoustrojami, które następnie mogą zostać przeniesione produkowany produkt z uwagi na fakt, że woda wykorzystywana jest do higieny pracowników oraz mycia pomieszczenia. Należy zwrócić uwagę na bezpośredni kontakt osób z produkowaną żywnością (w niniejszej sprawie z lodami) która w żaden sposób nie jest zabezpieczona przed narażeniem na zanieczyszczenia przenoszone przez ręce pracowników. Z tego też względu nie może budzić zastrzeżeń wymóg posiadania w pomieszczeniu bieżącej wody spełniającej określone przepisami wymagania jakościowe. Z uwagi na powyższe nie ma znaczenia w sprawie, że organ w toku prowadzonego postępowania nie zażądał od skarżącego przeprowadzenia badań laboratoryjnych wody będącej w zbiornikach. Przeprowadzenie takich badań miałoby znaczenie tylko w przypadku gdyby w obiekcie była woda bieżąca z innego źródła niż z wodociągu. Powszechnie znany jest fakt, jak ważnym jest zapewnienie właściwych środków higienicznych przy produkcji żywności, zwłaszcza tak specyficznego produktu jakim są lody. Dlatego też ustawodawca szczegółowo uregulował podstawowe wymagania higieniczno-sanitarne mające na celu ochronę konsumentów przed nadmiernym ryzykiem zanieczyszczenia żywności, które może doprowadzić do zagrożenia zdrowia, a nawet życia wielu osób. Nie budzi także wątpliwości, iż szczególnie istotne jest zapewnienie, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, umywalki z bieżącą ciepłą i zimną wodą oraz z odprowadzeniem do kanalizacji, gdyż jest to konieczne do wyeliminowania zagrożenia zanieczyszczenia wprowadzanej do obrotu żywności. Skoro skarżący chce prowadzić w przedmiotowym obiekcie, działalność gospodarczą w zakresie związanym z obróbką i wprowadzaniem do obrotu środków spożywczych, nie może powołując się na zminimalizowane wymogi higieniczno-sanitarne przewidziane dla obiektów tymczasowych i ruchomych, zaniechać dostosowania prowadzonego zakładu do wymagań higieniczno-sanitarnych niezbędnych dla właściwego zabezpieczenia wprowadzanej do obrotu żywności od ryzyka jej zanieczyszczenia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, skarga podlega oddaleniu, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692). Zgodnie z treścią art. 199 wyżej wymienionej ustawy strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Zwrot kosztów przysługuje tylko w sytuacji uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 ustawy). Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do przyznania poniesionych przez skarżącego kosztów.