II SA/Gd 3130/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski(spr.) Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. W., J. W., G. W. i B. W. na decyzję Wojewody z dnia 7 listopada 2002 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 30 grudnia 1994 r., nr [...], Prezydent Miasta uchylił decyzję z dnia 6 czerwca 1990 r., nr [...] w części dotyczącej architektury budynku na działce nr [...] w G. P. – M. w osiedlu domków jednorodzinnych realizowanym w ramach Międzyzakładowego Spółdzielczego Zrzeszenia oraz udzielił pozwolenia Międzyzakładowemu Spółdzielczemu Zrzeszeniu na dokończenie prac budowlanych na działce nr 254 w G. P.– M. Decyzją z dnia 9 września 2002 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku z dnia 10 lutego 2002 r. B. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 30 grudnia 1994 r. dotyczącej dokończenia budynku mieszkalnego na posesji przy ul [...] w G., Prezydent Miasta odmówił uchylenia wskazanej decyzji stwierdzając jednocześnie, że wydana została z naruszeniem prawa w postaci normy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ administracji wskazał, że wniosek o wznowienie z punktu widzenia wymogów formalnych był dopuszczalny, jednakże ze wznowionego postępowania wynika, że przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tzn. bez powiadomienia strony postępowania administracyjnego. Jednocześnie stwierdzono, że od dnia ogłoszeniaww. decyzji do dnia złożenia wniosku o wznowienie upłynął okres pięciu lat, co skutkuje zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. brakiem możliwości uchylenia decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. W., J. W., G. W. oraz B. W. wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 grudnia 1994 r., która została wydana z rażącym naruszeniem prawa w postaci art. 156 § 1 pkt 2, art. 146 § 1 ust. 6, art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że dla zachowaniu 5 – letniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a. istotna jest data otrzymania decyzji, a nie jej ogłoszenia, a w niniejszej sprawie doręczenie nigdy nie nastąpiło. Decyzję powyższą należało uchylić i wydać nową rozstrzygającą o istocie sprawy w sposób gwarantujący zachowanie interesów mieszkańców budynku przy ul. [...] wynikających z art. 145 § 1 k.p.a. W ocenie skarżących zarówno decyzja z dnia 30 grudnia 1994 r. oraz decyzja z dnia 15 marca 1999 r., nr [...], wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa art. 156 § 1 ust. 2 oraz art. 145 § 1 ust. 6 k.p.a. (brak uzgodnienia z ZUD oraz Saur-Neptun) oraz zawierają wady powodujące ich nieważność z mocy art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 7 listopada 2002 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że badana w postępowaniu wznowieniowym decyzja obarczona jest wadą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu nią zakończonym. Z akt sprawy wynika, że od doręczenia ww. decyzji do dnia złożenia wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania zakończonego wydaniem tejże decyzji upłynął okres pięciu lat. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wniosek o wznowienie złożony został w dniu 10 lutego 2000 r., co nie było przez skarżących kwestionowane do chwili wydania zaskarżonej decyzji. Skarżącym decyzji z dnia 30 grudnia 1994 r. nie doręczono ponieważ błędnie pozbawiono ich udziału w postępowaniu. Zatem termin z art. 146 k.p.a. biegnie od daty otrzymania decyzji przez osoby, które w postępowaniu nią zakończonym uczestniczyły. Skargę na wskazaną wyżej decyzję organu odwoławczego wywiedli H. W., J. W., G. W. oraz B. W. Wskazali, iż pisma z dnia 10 lutego 2000 r. nie można uznać za wniosek o wznowienie postępowania, gdyż za taki wniosek należy uznać pismo do Urzędu Miasta z dnia 10 marca 1998 r. i od tego momentu mamy do czynienia z bezczynnością, której konsekwencją jest odmowa uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Kodeks postępowania administracyjnego określa przesłanki wznowienia postępowania, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. K.p.a. uzależnia możliwość prawną od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych i braku w sprawie dwóch przesłanek negatywnych. Przesłanki negatywne to określony w art. 146 § 1 k.p.a. upływ terminu oraz treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiadająca treści decyzji ostatecznej (art. 146 § 2 k.p.a.). Zasada trwałości decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 kpa wymaga, aby możliwość ich wzruszenia była ograniczona prawnymi ramami czasowymi. W myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Termin ten liczy się od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, przy czym chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji wobec osób biorących udział w postępowaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1996r. sygn. akt IISA/Gd 766/96 – publ. LEX nr 44242 oraz z dnia 24 stycznia 2002r., sygn. akt I SA 1526/00- publ. LEX nr 82800 ). Zatem termin ten nie odnosi się do braku doręczenia decyzji skarżącym, którzy nie brali bez swej winy udziału w postępowaniu. Okoliczność ta była natomiast podstawą do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145§1 pkt 4 k.p.a. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że przyczyną wznowienia postępowania w sprawie było pozbawienie strony bez własnej jej winy udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), wobec czego w niniejszej sprawie okres, o jakim mowa w art. 146§1k.p.a., po upływie którego nie można było uchylić decyzji Prezydenta Miasta z dnia 30 grudnia 1994 r., nr [...] wynosił 5 lat. Decyzja udzielająca pozwolenia Międzyzakładowemu Spółdzielczemu Zrzeszeniu na dokończenie prac budowlanych na działce nr [...] w G. P. – M. wydana została w dniu 30 grudnia 1994 r. Od tej daty zatem do chwili orzekania w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji (9 września 2002r.) upłynęło sześć lat i dziewięć miesięcy, czyli okres, który uniemożliwił uchylenie decyzji. Zatem po wznowieniu postępowania, ze względu na upływ terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie można było uchylić przedmiotowej decyzji. Dla zastosowania dyspozycji przepisu art. 146 § 1 k.p.a. nie jest istotna data złożenia przez wnioskodawcę wniosku o wznowienie postępowania, ale upływ wskazanego wyżej okresu od dnia doręczenia bądź ogłoszenia przedmiotowej decyzji wobec osób, które brały udział w postępowaniu. Kwestia daty złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie ma zatem, wbrew twierdzeniom skarżących, żadnego znaczenia dla bytu przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 k.p.a. Organy administracji pomimo trafnych rozstrzygnięć podejmowanyc w niniejszej sprawie błędnie je uzasadniały. To jednak nie prowadzi do konieczności wzruszenia zaskarżonej decyzji, gdyż rozstrzygnięcie oparte na przepisach art. 151§2 k.p.a. w zw. z art. 146§1 k.p.a. jest zgodne z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.