II OZ 101/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. J. i M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1632/04 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1632/04 o oddaleniu skargi I. J. i M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 września 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a oddalić zażalenie Wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. J. i M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 września 2004 r. W dniu 24 listopada 2005 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że nieobecność na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. nie wynikała z zaniedbania, lecz z braku świadomości skutków, jakie niesie za sobą fakt upoważnienia J. K. (ojca obojga) do reprezentowania ich przed sądem. Skarżący podkreślili, że pełnomocnictwo udzielone ojcu nie obejmowało upoważnienia do odbioru pism, wobec czego wszelka korespondencja powinna być kierowana do skarżących osobiście. Skarżący podkreślili, że ich pełnomocnik J. K. przebywał od dnia 25 lipca do dnia 29 sierpnia 2005 r. poza miejscem zamieszkania i wezwanie na rozprawę mogło być skierowane do J. K. ponownie, a po bezskutecznej próbie doręczenia zawiadomienia pełnomocnikowi, powinno zostać doręczone stronie. Na potwierdzenie nieobecności pełnomocnika w miejscu zamieszkania w czasie awizowania zawiadomienia o rozprawie, skarżący przedstawili rachunki potwierdzające dokonane wypłaty z rachunku J. K. w dniach 25, 26, 29 lipca 2005 r. oraz w dniach 6, 13, 17 i 27 sierpnia 2005 r. w Krokowej oraz w Gdyni w dniu 29 sierpnia 2005 r. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, iż skarżący nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło bez ich winy, skarżący ponoszą bowiem odpowiedzialność za działania ustanowionego przez siebie pełnomocnika, który ma obowiązek działać w imieniu i na rzecz Sygn. akt II OZ 101/06 mocodawców z równą starannością, jakby działał we własnym imieniu. Sąd I instancji podkreślił również, że J. K. został właściwie umocowany, co wynika z pełnomocnictwa znajdującego się na karcie 7 akt sądowych sprawy i nie zachodzą podstawy do uznania nieskuteczności dokonywanych na ręce pełnomocnika doręczeń. W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2005 r. skarżący podnieśli, że nie ponoszą winy za uchybienie terminu, ponieważ zawiadomienie o rozprawie powinno zostać skierowane także do strony, a nie wyłącznie do pełnomocnika. Dodatkowo skarżący podkreślili, że skarga nie miała być rozpoznawana przed listopadem 2005 r. i nie spodziewali się, że sprawa może zostać rozpoznana wcześniej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Okoliczności podnoszone w zażaleniu a wcześniej we wniosku z dnia 24 listopada 2005 r. nie są bezpośrednio związane z kwestią przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 września 2005 r. Obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa a Sąd przyjmuje, że uczestnicy postępowania, którym skutecznie doręczono zawiadomienia o terminie rozprawy, będą na rozprawie obecni. W takiej sytuacji,nie można więc oczekiwać, iż Sąd przyjmie, że prawidłowo powiadomieni o terminie rozprawy uczestnicy postępowania, nie będą na niej obecni w związku z czym, o skutkach tego należy ich powiadomić wcześniej, w zawiadomieniu o terminie rozprawy. Nie można tak szeroko rozumieć obowiązku Sądu, wyrażonego w art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powołanej dalej jako p.p.s.a. Postępowanie przed sądami administracyjnymi ma charakter skargowy i kontradyktoryjny z istoty czego już, wynika obowiązek aktywności i zaangażowania stron we własnej sprawie. Sygn. akt II OZ 101/06 Nie ulega również wątpliwości, iż skarżący pismem z dnia 14 grudnia 2004 r. udzielili pełnomocnictwa w sprawie J. K. w pełnym zakresie - bez ograniczeń, zgodnie z art. 36 pkt 2, art. 39 i art. 40 p.p.s.a. Tym samym, stosownie do art. 67 § 5 p.p.s.a., pisma w sprawie należało doręczać (wyłącznie) pełnomocnikowi, który planując dłuższy wyjazd poza miejsce zamieszkania, mógł uprzedzić Sąd pisemnie, że w okresie przez siebie wskazanym, będzie przebywał pod innym adresem i wskazać ten adres. Zawiadomienie o terminie rozprawy, wobec niemożności doręczenia go osobiście, zostało pełnomocnikowi doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a., co uważa się za skutecznie doręczone. Wybór pełnomocnika należy do skarżących, na co Sąd nie ma wpływu, nie może więc Sąd ponosić konsekwencji tego wyboru. Argumentacja podnoszona przez skarżących w zażaleniu, wyjaśnia okoliczności w jakich doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jednak nie stanowi to uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. Nie można bowiem wykazywać braku własnej winy w uchybieniu terminu, poprzez kwestionowanie innych czynności, działań własnych i sądu, które zostały dokonane wcześniej zgodnie z prawem, wywołując skutki przewidziane w prawie (ustanowienie pełnomocnika, doręczenie pełnomocnikowi zawiadomienia o terminie rozprawy w trybie art. 73 p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.