VII SA/Wa 1190/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2006 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na dachu budynku położonego na działkach nr ewid. [...] przy ulicy [...] w W. Uzasadniając powyższe organ wskazał, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] uchwalonego w dniu [...] września 2002r.- Uchwała nr [...] (Dz. Urz.Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), teren, na którym planowano inwestycje położony jest w strefie I na obszarze objętym planem, na którym ustalono następujące zasady zagospodarowania: tereny zabudowy usługowej (z usługami nieuciążliwymi) i mieszkaniowo - usługowej oraz tereny mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej i usług oświaty. Zgodnie z § 12 ust. 1 na całym terenie objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji nowych obiektów oraz adaptacji obiektów mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla podstawowych funkcji mieszkalnictwa. Organ uznał zatem, że skoro plan nie przewiduje lokalizacji budowy wnioskowanej inwestycji to inwestycja jest niezgodna z ustaleniami tegoż planu. W odwołaniu od decyzji [...] Sp. z oo. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 7, 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.). Wskazała, iż planowana przez nią inwestycja jest inwestycją celu publicznego zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z § 12 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na całym terenie objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji nowych obiektów /.../ mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla podstawowych funkcji terenu mieszkalnictwa, natomiast w § 5 pkt 6 zdefiniowano pojęcie uciążliwości obiektu (lub funkcji zagospodarowania) wskazując, iż należy przez to rozumieć m.in. szkodliwe promieniowanie i działanie pól magnetycznych. Jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko , sporządzonego przez inwestora, anteny stacji bazowej będą źródłem promieniowania elektromagnetycznego. Stwierdzenie, iż obszary na których występują przekroczenia dopuszczalnej wartości gęstości mocy od anteny stacji znajdować się będą w miejscach niedostępnych dla ludzi nie zmienia faktu, iż planowana stacja spełnia kryteria inwestycji uciążliwej, co powoduje, iż nie może być lokalizowana na terenie objętym planem. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż w jego ocenie planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z oo. w W. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a., art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(Dz.U.Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm. Skarżąca podniosła, iż nie można uznać pojęcia inwestycji, zakwalifikowanej przez obowiązujące przepisy prawa za inwestycję mogącą znacząco oddziaływać na środowisko jako inwestycji uciążliwej, w znaczeniu szkodliwą dla mieszkańców zamieszkujących w jej pobliżu. Przepisy bowiem w stosunku do takich inwestycji nakładają obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko , zaś parametry tej inwestycji muszą spełniać wymagane i dopuszczalne dla środowiska normy tak, aby nie stanowiły zagrożenia na ludzi i środowisko. Jak wynika z zapisów raportu przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana tak, aby istniejący stan środowiska oraz zagospodarowania terenu wokół stacji bazowej pozostał niezmieniony. Ponadto w raporcie wyraźnie stwierdzono, iż przebywanie ludzi w otoczeniu stacji bazowej jest w pełni bezpieczne. W ocenie skarżącej brak jest jakichkolwiek zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, zakazujących jej realizacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie,. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.)przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; Z powyższego wynika, iż w przypadku obowiązywania planu miejscowego lokalizacja inwestycji następuje bezpośrednio w decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie musi być ona poprzedzona decyzją w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie również w poglądach doktryny [zob. Z. Niewiadomski, Nowe Prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2003, s. 100]. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie stanowi w art.50 ust. 1, że również inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - wymagane jest uprzednie uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazać należy, iż w świetle obowiązujących przepisów planowane zamierzenie jest inwestycją celu publicznego (zob. art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm. w związku z art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Sąd nie podziela w tym zakresie poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie organy architektoniczno - budowlane miały zatem prawo, przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, do oceny zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. Z § 12 Uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002r. z w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. z 2002r. Nr [...], poz. [...]) wynika, iż na całym terenie objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji nowych obiektów oraz adaptacji obiektów istniejących mogących powodować stale lub okresowe uciążliwości dla podstawowych funkcji terenu - mieszkalnictwa, zaś § 5 pkt 6 Planu stanowi, iż przez uciążliwość obiektu (lub funkcji zagospodarowania) należy rozumieć zanieczyszczenie gruntu, wód i powietrza, hałas, drgania i wibracje, szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól magnetycznych. Niewątpliwie planowana przez skarżącego inwestycja z uwagi na oddziaływanie pól magnetycznych należy do inwestycji uciążliwych w rozumieniu ww. § 5 pkt 6 Planu. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż bez znaczenia w tym względzie jest to, że szkodliwość tej inwestycji występuje na wysokościach niedostępnych ludziom. Z zapisów planu wynika, iż na tym terenie nie można lokalizować inwestycji uciążliwych, niezależnie od tego czy są one szkodliwe czy też nie. Sam fakt emisji promieniowania elektromagnetycznego oznacza, iż w rozumieniu zapisów Planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu jest to inwestycja uciążliwa, a zatem budowa takiego obiektu nie jest na tym terenie dopuszczalna. Uciążliwość planowanego przedsięwzięcia potwierdza to również konieczność sporządzenia przez inwestora Raportu oddziaływania na środowisko dla tej inwestycji. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, prawidłowo organy architektoniczno - budowlane uznały, iż planowana inwestycja nie pozostaje w zgodności z planem miejscowym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.