IV SA/Gl 494/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), NSA Szczepan Prax, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pomocy na zakup leków i dojazdy na rehabilitację oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. działający z upoważnienia Rady Miejskiej w J. Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J., na podstawie art. 2 ust. 1 i 4 oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 64 poz. 414 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku W. R. odmówił przyznania mu pomocy na zakup leków i dojazdów na rehabilitacje. Organ wydający wskazane rozstrzygniecie wskazał, iż strona posiada własne środki na zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych, a odmowa zasiłku nie doprowadzi do pogorszenia sytuacji życiowej wnioskodawcy. Nie dojeżdża on obecnie na rehabilitację a wyłącznie na miesięczną wizytę kontrolną. Z posiadanych przez organ informacji przedstawionych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wynikało, iż W. R. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku w związku z utratą prawa do renty inwalidzkiej od [...] r. W [...] nie odebrał należnego świadczenia, z powodu hospitalizacji. Zasiłek za miesiące [...] r. i [...] r. w łącznej kwocie [...] zł został przez niego odebrany dopiero w dniu [...] r. Nadto wyrejestrował się on z Powiatowego Urzędu Pracy, gdyż przywrócono mu uprawnienia rentowe. W. R. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. zaprzeczając, by otrzymał wypłatę renty z wyrównaniem, ani też by otrzymał łączną kwotę zasiłku w wysokości [...] zł. Wskazał, iż w chwili obecnej nie ma żadnych świadczeń rentowych i wystąpił o pomoc na żywność i opał z czego węgla nie otrzymał a pomoc żywnościową otrzymał w postaci kartek na śniadanie, kolacje i obiad w miesiącu [...]r. Określając, iż w [...] i [...] posiada tylko [...] zł do swojej dyspozycji prosił o uwzględnienie jego wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach ustalono, iż odwołujący jest samotnie gospodarującym kawalerem zamieszkującym w prywatnym budynku, którego jest właścicielem. Posiada gospodarstwo rolne o powierzchni użytkowej [...] ha, maszyny rolnicze i samochód marki [...] z [...] r. Opłaca podatek rolny w wysokości [...] zł kwartalnie. Należność za energię elektryczną została opłacona przez odwołującego za pół roku z góry. Do dnia [...] r. pobierał on rentę inwalidzką w kwocie [...] zł z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Od [...] lat zarejestrowany był w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. jako osoba poszukująca pracy a w [...]r. zarejestrował się jako bezrobotny z prawem do zasiłku, który został mu przyznany od [...] r. Organ ustalił również na podstawie otrzymanej pisemnej informacji ZUSu, iż decyzją z dnia [...] r. od [...] r., przyznano W. R. prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Za okres od [...] r. do [...] r. świadczenie rentowe wynosiło kwotę [...] zł, a od [...] r. [...] zł brutto. ZUS wypłacił stronie wyrównanie w kwocie [...] zł brutto. Tak ustalony stan faktyczny zdaniem organu pozwalał na przyjęcie, iż odwołujący jest w stanie zaspokoić swoje niezbędne potrzeby bytowe, wykorzystując swoje własne środki i możliwości. W. R. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę nie godząc się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i polemizując z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż jest od [...] lat bez pracy i nie posiada żadnych oszczędności ani rzeczy potrzebnych do egzystencji a jako inwalida [...] grupy nie ma możliwości pracy. W uzupełnieniu skargi nadesłanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazał, iż nie miał żadnego źródła dochodu w [...] roku z powodu zimy a także z powodu pobytu w szpitalu. Jak stwierdził, klęska gradobicia uniemożliwiła mu również uzyskanie dochodów rolniczych w [...] r. a w [...] r. musiał dbać, by nie zamarznąć, gdyż nie otrzymał z pomocy społecznej opału. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne wykonują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję, o czym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a. określając, iż decyzje lub postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego ulegają uchyleniu w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego. które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z powyższym, rozpoznając skargę W. R., Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta wydana została z uwzględnieniem zasad procedury administracyjnej przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego. Jak stanowi przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 68 poz. 414 ) w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznana z pomocy społecznej. Może to być również, jak w przypadku skarżącego zasiłek na pokrycie kosztów zakupu leków czy dojazdu na rehabilitację. Jednocześnie art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy wskazuje, iż prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód na osobę nie przekracza wskazanej w tej normie prawnej wysokości. Ustawa o pomocy społecznej w jej art. 2 ust. 4 uzależnia możliwość świadczeń nie tylko od potrzeb wnioskodawcy, lecz także od możliwości finansowych posiadanych przez ośrodki pomocy społecznej. Zauważyć należy, że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona. Wymaga to umiejętnego gospodarowania w zakresie ilości i wysokości przyznawanej stronom pomocy finansowej. W tej sytuacji nie jest możliwe, by wszystkie, nawet niezbędne potrzeby osób spełniających kryteria opisane w art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej zostały w pełni zaspokojone. W sprawach świadczeń pomocy społecznej decyzje wydawane przez organy mają charakter uznaniowy, niemniej muszą uwzględniać zarówno potrzeby i możliwości osób zwracających się o pomoc, jak i cele i możliwości pomocy społecznej, a wskazane okoliczności muszą zostać logicznie i przekonywująco uzasadnione. Zdaniem Sądu w sposób nie uchybiający obowiązkom organu administracji wynikającym z treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadniono zarówno w decyzji I instancji, jak i w zaskarżonej decyzji, z jakich przyczyn nie przyznano skarżącemu całości żądanej przez niego pomocy finansowej. Wbrew zarzutom skargi w okresie [...] roku otrzymał on wsparcie finansowe w postaci zasiłku celowego w formie talonów na całodzienne wyżywienie i [...] zł z przeznaczeniem na koszty dojazdów do jadłodajni. Okoliczności te wskazują, iż nie jest on dyskryminowany i traktowany niesprawiedliwie, a wręcz przeciwnie organ pomocy społecznej w ramach posiadanych możliwości finansowych udzielał i udziela skarżącemu pomocy w momencie, gdy istotnie, w odczuciu obiektywnym potrzebował on jej. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w tym miejscu pogląd przedstawiony w zaskarżonej decyzji, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując środki własne i własne możliwości. Racjonalne gospodarowanie posiadanymi przez organy pomocy społecznej środkami finansowymi wymaga określenia, które z tych potrzeb muszą być zaspokajane niezbędnie i w jaki sposób ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 4332/01 publ. LEX 77665. Słusznie zatem, w aspekcie poczynionych ustaleń faktycznych organ zauważył, iż w przypadku skarżącego nie ma podstaw do udzielenia mu pomocy finansowej z środków pomocy społecznej. Z przytoczonych względów, stwierdzając, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.