VII SA/Wa 956/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi R.Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2000r. wydaną w trybie art. 37 ust.l pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. utrzymaną w mocy decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...].03.2001r. nakazał R.Z. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu letniskowego znajdującego się na działce nr [...] w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 listopada 2004r. oddalił skargę R.Z. na decyzję organu II instancji. R.Z. wystąpiła z wnioskiem z dnia [...].02.2004r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...].01.2001r. z przesłanki określonej w art.145 § 1 pkt.5 KPA, twierdząc, że wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Strony wskazały decyzję Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] nr [...] z dnia [...].12.1987r. odmawiającą udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M.R., położonych we wsi B., w uzasadnieniu której zawarto stwierdzenie, że powierzchnia gruntów powinna pozostać trwale utrzymana jako las, przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...].04.2005r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...].03.2001r.. Organ stwierdził, że w/w decyzja z dnia [...].12.1987r. odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M.R. położonych we wsi B., nie może być uznana jako zgoda na czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez właściwy organ w sprawie pozwoleń na budowę. Nie rozstrzyga ona w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, lecz w oparciu o ustawę o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa z dnia 22 listopada 1973r. (Dz.U. nr 48 poz.283). Ponadto argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji można było traktować jedynie jako stanowisko organu ds. Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa. Po rozpatrzeniu odwołania R.Z. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].06.2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ w uzasadnieniu stwierdził, że powoływana przez skarżących decyzja z dnia [...].12.1987r., znak: [...], odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do Pana M.R., nie ma żadnego znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego, ponieważ nie może być uznana za zgodę na czasowe istnienie domków letniskowych na gruntach uprzednio do niego należących mimo, ze w uzasadnieniu tej decyzji znajduje się sformułowanie o tym , ze "powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu", Ponadto wydana została, przez organ niewłaściwy w sprawie udzielania pozwoleń na budowę zamierzeń inwestycyjnych, na podstawie ustawy z dnia 22.11.1973r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa (Dz.U. 1973r., Nr 48 poz. 283), a nie prawa budowlanego. W ocenie organu powyższy akt prawny można jedynie potraktować jako stanowisko organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ II instancji stwierdza, że przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), nakazują w art. 103 ust 2 do obiektów, w stosunku do których miałby zastosowanie art. 48, a których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z 1994r., lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, stosować przepisy dotychczasowe, czyli wyłącznie art. 37 lub 40 ustawy Prawo Budowlane z dnia 24 października 1974r., odnoszące się do nakazania rozbiórki lub możliwości jej legalizacji. Skargę na powyższą decyzję złożyła R.Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca ponownie podnosi, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa , a w szczególności art. 8 Kpa. Skarżąca uważa, że organy nadzoru budowlanego, przy rozpatrywaniu sprawy, naruszyły: 1. art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie, 2. art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie, 3. art. 47 ust. 4 ustawy o planowaniu przestrzennym z 12 lipca 1984 r. 4. art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwe zastosowanie. 5. art. 8 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymuje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd na podstawie art.13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej .p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 z póź. zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżących z dnia [...].02.2004r. wznowił postępowanie w sprawie, która została zakończona decyzją ostateczną organu administracji publicznej, co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19.08.2004r. oddalił skargę. Prawomocny wyrok oddalający skargę oznacza, iż kontrolowana przez Sąd decyzja nie była prawnie wadliwa, a zatem ograniczona jest możliwość zmiany lub uchylenia takiej decyzji w nadzwyczajnych trybach określonych w art.145 i 156 k.p.a., przewidzianych dla wzruszenia decyzji wadliwych. Dopuszczalne jest bowiem wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub pojawią się przesłanki wznowienia, o których mowa w art.145 § 1 k.p.a. Ponadto, w ocenie Sądu organy administracji publicznej trafnie uznały, że okoliczności, które skarżący podali w w/w wniosku o wznowienie postępowania nie miały istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Zdaniem Sądu, przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy bowiem rozumieć taką okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W ocenie Sądu, decyzja Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] nr [...] z dnia [...].12.1987r. odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M.R., położonych we wsi B. nie ma znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż zawarta w uzasadnieniu tej decyzji sugestia o możliwości pozostawienia istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu jest jedynie stanowiskiem Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Zdaniem Sądu, okoliczności przedstawione we wniosku skarżących z dnia [...].02.2004r, nie są więc okolicznościami istotnymi, które mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy co oznacza, że gdyby nawet w dniu wydania decyzji, okoliczności podnoszone we wniosku były znane organowi, który wydał decyzję w sprawie nie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie co do swej istoty odmienne od dotychczasowego. Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.