VI SA/Wa 1270/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Piotr Bialik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi W. GmbH & Co.KG z siedzibą w V., Niemcy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz W. GmbH & Co.KG z siedzibą w V., Niemcy kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w oparciu o art. 28 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] marca 2004 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we [...] z dnia [...] marca 2004 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił brak stosownego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej pojazdu o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] marca 2004 r. na drodze krajowej nr [...]. Kierujący okazał fakturę (proforma) nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., z której wynika, że przedsiębiorca W.- Obróbka Metali Sp. z o. o, z siedzibą w C. wykonał obróbkę odlewów żeliwnych na rzecz S., z siedzibą w K., Niemcy. Jednocześnie kierowca okazał zezwolenie wydane przez Ministra Infrastruktury nr [...], które zostało wystawione dla W., w V., na jeden przewóz dla zespołu pojazdów KT-WQ 16 oraz DN - QN 500. Na tym dokumencie widnieją pieczęcie Oddziału Celnego w J. (z dnia [...], [...] lutego i [...] marca 2004 r.) oraz pieczęć Urzędu Celnego we [...]. Jednocześnie okazano pismo Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2004 r., gdzie potwierdzono, że ważność polskich zezwoleń z 2003 r. dla przewoźników niemieckich przedłuża się do dnia 30 kwietnia 2004 r. Na podstawie zebranego w sprawie materiału organy uznały, że w dniu [...] marca 2004 r. przedsiębiorca zagraniczny – W., Niemcy, wykonywał międzynarodowy transport drogowy pomiędzy Polską a Niemcami bez wymaganego zezwolenia. Od powyżej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze strona zarzuciła brak wnikliwego zbadania sprawy, lakoniczność uzasadnienia i wniosła o uchylenie wydanych decyzji i zwrot wpłaconej kary na konto Pana M. T., prokurenta firmy W. Obróbka Metali Spółka z o.o. w C.. Strona skarżąca powołując się na przepis art. 2 ustawy o transporcie drogowym podniosła, iż wykonywała niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy w rozumieniu art. 33 ust.1 ustawy, co winno skutkować jedynie nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100 zł za brak w pojeździe stosownego zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że współpracuje na zasadzie powiązania osobowego i kapitałowego z polskim oddziałem W. Obróbka Metali Spółka z o.o. z siedzibą C.. Obie firmy zajmują się obróbką metali i odlewów żeliwnych. Odlewy te są towarem powierzonym firmie W. z Niemiec przez firmę S. w Niemczech. Właścicielem tych odlewów jest firma S., zaś końcowa miesięczna faktura jest wystawiana firmie W. Niemcy. Środki transportu są własnością firmy W. Niemcy, kierowcy są pracownikami firmy W. Niemcy, firma ta przewozi towar pomiędzy swymi zakładami dla potrzeb własnych a zatem przewóz towaru jest czynnością uboczną w stosunku do podstawowej działalności firmy czyli obróbki metalu. Firma W. z Niemiec w żadnym przypadku nie świadczy usług transportowych oraz jest zgłoszona do ewidencji podmiotów wykorzystujących transport kołowy na potrzeby własne w Urzędzie Regionalnym ds. Transportu Towarów w Niemczech. Ponadto skarżący został błędnie pouczony przez Zrzeszenie Przewoźników Polsko-Niemieckich w H. o potrzebie posiadania przedmiotowego zezwolenia, mimo braku takiego obowiązku. Do skargi dołączono zaświadczenie Federalnego Urzędu do Spraw Tranportu Ładunków w M. z dnia [...] marca 2004 r., iż przedsiębiorstwo W. zgłosiło się do ruchu wewnątrzzakładowego i zostało ujęte w bazie danych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Zdaniem organu skarżący w żaden racjonalny sposób nie wyjaśnił dlaczego wykonując w jego mniemaniu przewozy zwolnione z obowiązku posiadania zezwolenia wydanego przez władze polskie takim zezwoleniem się posługiwał, jak również nie można mówić o transporcie wewnątrzzakładowym, gdy w sprawie występują trzy odrębne podmioty. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu wymagającym jej uchylenia. Jednakże nie wszystkie zarzuty skargi należy uznać za zasadne. W sprawie niniejszej organ przyjął, iż skarżący W. z Niemiec wykonywał międzynarodowy transport drogowy pomiędzy Polską a Niemcami. Ustaleń tych dokonano w oparciu o dokument SAD z dnia [...] marca 2004 r., w którym jako eksportera wskazano W. Obróbka Metali Sp. z o.o. zaś jako odbiorcę firmę S. z Niemiec oraz na podstawie faktury pro forma nr [...] wystawionej przez W. Obróbka Metali Spółkę z o.o. jako sprzedawcę dla S. GMBH jako nabywcy. Zdaniem organu przedsiębiorca nie wykonywał międzynarodowego przewozu na potrzeby własne gdyż przewożony przez niego towar czyli odlewy żeliwne nie stanowiły własności przedsiębiorcy, nie zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione, a ponadto celem przejazdu nie był przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa do przedsiębiorstwa na jego potrzeby. Natomiast zostały całkowicie pominięte przez organ dokumenty strony dołączone do odwołania, a mianowicie: faktura vat nr [...] wystawiona w dniu [... ] marca 2004 r. przez W. Obróbka Metali Sp. z o.o. (sprzedawcę) dla W. GMBH (nabywca) usługi obróbki metali żeliwnych oraz zaświadczenie (tłumaczeniem na język polski) z Federalnego Urzędu do Spraw Transportu Ładunków w M. z dnia [...] marca 2004 r. , z którego wynika, iż skarżący dokonał zgłoszenia do ruchu wewnątrzzakładowego stosownie do przepisu § 15 a ustawy o transporcie ładunków (GuKG) oraz dokument pod niemiecką nazwą [...] nr [...] (bez tłumaczenia). W stosunku do tych dokumentów przedstawionych przez stronę organ II instancji nie zajął żadnego stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu stanowi to o naruszeniu przez organ odwoławczy obowiązku ponownego rozpoznania sprawy, wynikającego z art. 140 k.p.a., który mówi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Ponadto należy zwrócić uwagę, że przewożony przez stronę skarżącą towar (odlewy żeliwne), co prawda był własnością firmy S. z Niemiec lecz został przetworzony (dokonano obróbki odlewu) przez W. Obróbka Metali Sp. z o.o. w C. i następnie przed wywiezieniem towaru z Polski usługa obróbki tych odlewów została sprzedana na rzecz skarżącego, co wynika z kolei z faktury nr [...]. Kwestia ta nie została poddana właściwej analizie przez organ rozpoznający sprawę ponownie, jak również zachodzą luki w materiale dowodowym zebranym w sprawie polegające na braku tłumaczenia z języka niemieckiego dokumentu pod nazwą [...]. Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się do poruszanych wyżej kwestii i pominięcie przez organ istotnych dla sprawy argumentów skarżącej spółki co do wykonywania przez nią przewozu na potrzeby własne nie pozwala na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienia do wszystkich zarzutów odwołania. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę ustaleń faktycznych i zagadnień prawnych dokonanych przez organ. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania organ winien - uwzględniając powyższe zastrzeżenia - szczegółowo ustosunkować się do zarzutów strony skarżącej. Organ musi także ocenić czy w sam fakt wpisania skarżącego do ewidencji podmiotów wykonujących przewozy na potrzeby własne prowadzonej w Niemczech zwalnia stronę od konieczności posiadania stosownego zezwolenia opisanego w art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie należy dokonać analizy wystawionej faktury nr [...] z punktu widzenia przepisu art. 4 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 tej ustawy. Od ustalenia czy istotnie miał miejsce transport drogowy czy też przewóz na potrzeby własne zależy zatem dalsza ocena podstaw ukarania. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Jednocześnie należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznaje jedynie skargi stron na decyzje administracyjne natomiast nie ma żadnych prawnych możliwości dokonania zwrotu kar pieniężnych faktycznie pobranych przez organ od osób nie będących stronami w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji Sąd oparł się na przepisie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 i art. 209 p.p.s.a.