II SA/Rz 832/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. i M. Ż. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 832/05 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. i M. Ż. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2005r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego – chlewni w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego o łącznej obsadzie zwierząt poniżej 50 DJP wraz z płytą gnojową, szczelnym zbiornikiem na ścieki oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr ewid. 402/5 obręb [...] dla inwestorów – A. i T. B. W odwołaniu M. i M. Ż. wnieśli o unieważnienie decyzji bowiem duża kubatura obiektu wzbudza wątpliwości zachowania deklarowanej obsady DJP. Zabudowania odwołujących zostały zlokalizowane po stronie zawietrznej planowanej inwestycji, co sprawi, że przez większość dni w roku będą narażeni na uciążliwości związane z funkcjonowaniem chlewni i dlatego wnieśli o przesunięcie linii zabudowy o 20m w kierunku północnym oraz linii lokalizacji płyty gnojowej i zbiornika na ścieki, co zmniejszyłoby niekorzystne oddziaływania inwestycji. Skarżący wnieśli też o zmianę zapisu w decyzji organu I instancji poprzez stwierdzenie, że dojazd do działki i obiektów inwestora odbywać się będzie wyłącznie przez działkę nr 405/2 bez możliwości korzystania z dojazdu drogą nr 404. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło argumentów odwołania i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy na podstawie materiału dowodowego stwierdził, że projektowana zabudowa zagrodowa na działce nr 402/5 związana jest z prowadzeniem na terenie gminy gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 16 ha, (średnia pow. gosp. rolnego w gminie wynosi 3,31 ha), dlatego też w analizie uwzględniono przepis art. 61 ust. 1 pkt 2,3,4,5 i ustalono, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i nie jest wymagana zgoda na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573) nie wymaga sporządzenia raportu oraz uzyskania uzgodnienia na etapie decyzji ustalającej warunki zabudowy w trybie art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa ochrony środowiska, bo planowana obsada zwierząt nie przekroczy 50 DJP. Organ stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 54 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, została opracowana przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów, uzgodniona na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z Wojewodą w zakresie ochrony gruntów rolnych, Zarządem Dróg Wojewódzkich ze względu na przyleganie terenu do pasa drogi wojewódzkiej i Marszałkiem Województwa w zakresie melioracji wodnych. W decyzji zawarto też rozstrzygnięcia wynikające z § 3 – 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Organ odnosząc się do wniosków odwołania wyjaśnił, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Rolą decyzji o warunkach zabudowy jest przesadzenie o dopuszczalności realizacji inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora w świetle obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich na tym etapie nie przybiera takiej szczegółowej formy jak w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W skardze do Sądu skarżący M. i M. Ż. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego tj. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. nr Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (Dz. U. nr 257, poz. 2573) poprzez uznanie, że inwestycja planowana na działce nr 402/5 nie wymaga opracowania raportu oddziaływania na środowisko na etapie ustalenia warunków zabudowy, podczas, gdy inwestycja spowoduje wzrost emisji do powietrza nieprzyjemnych i szkodliwych substancji zapachowych znacznie ponad 20 %, co będzie bezpośrednio oddziaływać na ludzi, wzrost emisji hałasu i już na tym etapie winno skutkować opracowaniem raportu dla planowanej inwestycji; na ruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w spawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) i rozporządzeniem tego Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy poprzez uznanie, że lokalizacja jest prawidłowa jedynie przez ogólne określenie warunków zabudowy i lokalizacji inwestycji, co do ochrony interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich i błędne przyjęcie, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie można wymagać szczegółowej ochrony ich interesów, podczas, gdy pozwolenie na budowę nie może odbiegać od ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 lipca 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, jednakże z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której tryb i zasady wydawania uregulowano ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwana dalej ustawą. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 (inwestycje celu publicznego, do których stosuje się inne regulacje prawne). Na podstawie art. 60 ust.1 ustawy decyzje o warunkach zabudowy wydaje z zastrzeżeniem ust. 3 (odrębna regulacja dla terenów zamkniętych) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Na mocy art. 64 ust. 1 ustawy do decyzji o warunkach zabudowy mają również zastosowanie przepisy zawarte w art.53 ust. 3-5a ustawy. W przepisie ust. 4 art. 53 wymieniono organy, z którymi w zależności od rodzaju i terenu prowadzonej inwestycji wymagane jest uzgodnienie, które następuje w trybie art. 106 k.p.a. Stosownie do art. 106 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie ) decyzje wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Organ załatwiający sprawę, zwraca się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2), a zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30.12.1999r. sygn. akt IV SA1695/97 stwierdził, że akty prawne wydawane na podstawie art. 106 k.p.a. niezależnie od tego, czy przepis prawa wymaga opinii, zgody, czy też uzgodnienia lub stanowiska stanowią rozstrzygnięcie o charakterze decyzyjnym. Postanowienie wydane na podstawie art. 106 k.p.a. stanowi element głównego rozstrzygnięcia sprawy następującego już w formie decyzji. Ponieważ postępowanie prowadzone na podstawie art. 106 k.p.a. jest elementem postępowania administracyjnego prowadzonego w danej sprawie, mają do niego zastosowanie w szczególności takie przepisy jak art. 7 wymagający, aby sprawa była szczegółowo wyjaśniona i art. 10 k.p.a. zapewniający stronom możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W postępowaniu tym ma również zastosowanie przepis art. 81 k.p.a. (patrz: Komputerowy System Informacji Prawnej LEX nr 45131) W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy w trybie art. 106 k.p.a. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, Zarządem Dróg Wojewódzkich, Wojewodą. Informację o wystąpieniu o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy Wójt Gminy przekazał jedynie inwestorom – T. i A. B. Pozostałe strony postępowania nie zostały powiadomione o tym, że będzie prowadzone takie postępowanie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] Wojewoda pozytywnie uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego inwentarskiego – chlewni w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr ewid. 402/5 w obrębie [...]. Postanowienie Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] oraz postanowienie Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] doręczono inwestorom oraz wójtowi gminy. Pozostałym stronom postępowania wymienionym w rozdzielniku decyzji I i II instancji postanowienia uzgadniające nie zostały doręczone, zaistniały więc przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bo strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu Stronami postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy są podmioty, które odpowiadające definicji zawartej w art. 28 k.p.a., bowiem ustawa w tym zakresie nie zawiera własnej regulacji strony. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem stronami postępowania będą co najmniej właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczącej z nieruchomością, odnośnie której prowadzone jest postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Za aktualną również na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy ponadto uznać tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1998r. (II SA/Gd 1095/98, LEX – komputerowy System Informacji Prawnej nr 44159), podług której stronami postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy będą – zainteresowany inwestor, właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana oraz inne podmioty, które – powołując się na konkretny przepis prawa – wykażą interes prawny do udziału w tym postępowaniu. Krąg stron postępowania głównego jest tożsamy z kręgiem stron postępowania prowadzonego przez inny organ w ramach współdziałania organów. Stanowisko innego organu, które zostało wyrażone w formie postanowienia, staje się podstawowym materiałem dowodowym w sprawie administracyjnej, czasem przesądzającym lub wręcz determinującym jej końcowe rozstrzygnięcie, będąc - gdy jest to stanowisko wiążące - elementem podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organ prowadzący postępowanie główne może skorzystać z tego materiału dowodowego dopiero wtedy, gdy nie ma wątpliwości dotyczących treści, ani wątpliwości co do tego, czy treść ta nie ulegnie zmianie (wyrok NSA z 02.04.2003r. sygn. akt II SA 2823/01, LEX – komputerowy System Informacji Prawnej nr 160489). Obowiązek współdziałania z innym organem powoduje, że w sprawie kolejno wydawane są dwa akty administracyjne zewnętrzne, pierwszy w formie postanowienia zawierający stanowisko organu współdziałającego oraz drugi decyzja administracyjna załatwiającej sprawę co do istoty. Obydwa te akty są wydawane w postępowaniu administracyjnym obligującym organy do zapewnienia stronom czynnego udziału. W doktrynie ten rodzaj decyzji nazywany jest decyzjami zależnymi, których konstrukcja jest łączona z jedną przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., nakazującym wszczęcie tego nadzwyczajnego postępowania, gdy decyzja ostateczna została wydana w oparciu o inną decyzję (lub orzeczenie sadu), która została następnie uchylona lub zmieniona. Przedstawioną podstawą wznowione zostały objęte sytuacje, w których organ prowadzący postępowanie opiera się na innych decyzjach lub orzeczeniach sądu, które z kolei po wydaniu decyzji ostatecznej zostają wyeliminowane z obrotu. Jest to tak zwana decyzja pochodna (zależna), gdyż organ podejmując rozstrzygnięcie był związany inną decyzją, względnie orzeczeniem sądu. Po uchyleniu lub zmianie tej innej decyzji lub orzeczenia sądu decyzja ostateczna zawisa niejako w próżni (tracąc oparcie lub inaczej rzecz nazywając pozbawiona zostaje rozstrzygnięcia). Usunięcie tej niespójności, a niejednokrotnie i sprzeczności, następuje w drodze wznowienia postępowania właśnie na tej podstawie (patrz: E. Mzyk "Wznowienie postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawa – Zielona Góra 1994r. str. 81). Zgodnie z art.60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy. Użycie przez ustawodawcę dla współdziałania organów formy uzgodnienia przesądza o tym, że treść uzgodnienia będzie wiązała organ wydający decyzję. W niniejszej sprawie zachodzą wątpliwości, co do ostateczności wydanych w trybie art. 106 k.p.a. postanowień uzgadniających, gdyż organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zwrócił się do organów współdziałających o stwierdzenie ich ostateczności. Na tle opisanego wyżej stanu faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istnieją uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że strony postępowania bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniach prowadzonych przez organy w ramach współdziałania, gdyż nie zostały powiadomione o tym w ramach art. 106 § 2 k.p.a. przez organ prowadzący postępowanie główne oraz z tzw. rozdzielnika, w którym wymieniono strony, którym doręczono postanowienia zawierające uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony na każdym etapie prowadzonego postępowania wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a.. Sanować tego naruszenia nie może wezwanie. do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie wszystkich stron postępowania dokonane również w trybie art. 10 k.p.a bowiem zawiadomienie z dnia 12 maja 2005r. nr [...] nie wymienia tych postanowień, ani nie poucza o ewentualnych skutkach i możliwościach ich kwestionowania. W ponownie prowadzonym postępowaniu przy ocenie wyboru możliwego do zastosowania trybu kontroli postanowień uzgadniających trzeba mieć na uwadze również przepis art. 110 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzje, czy postanowienie jest związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia o ile kodeks nie stanowi inaczej. Wszystkie wyżej wymienione postanowienia zostały doręczone co najmniej inwestorowi – stronie postępowania. Zatem stały się one ostateczne i nie mogą być skarżone w zwykłym trybie instancyjnym. Istnieje jednak możliwość wzruszenia tych postanowień w trybie art. 145 § 1 k.p.a., co może mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji. Zauważyć też trzeba, że na gruncie nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmianie uległa funkcja informacyjna, jaką do tej pory pełniła decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydawana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 199r o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Pod rządami poprzedniej ustawy potencjalny inwestor, składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uzyskiwał w formie decyzji administracyjnej kategoryczną odpowiedź na pytanie, czy zamierzenie inwestycyjne określone we wniosku może zostać zrealizowane na wskazanym terenie. Obecnie podmioty zainteresowane uruchomieniem procesu inwestycyjno-budowlanego konfrontują swoje zamierzenia z odpowiednimi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tylko w braku planu wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy (art. 4 ustawy). Tak więc w odniesieniu do terenów, dla których nie sporządzono planu zagospodarowania terenu decyzja o warunkach zabudowy kreuje na przyszłość możliwości zabudowy terenu dla inwestycji wynikającej z wniosku, a ponadto są one uwzględniane przez organy przy sporządzaniu oceny aktualności studium i planów miejscowych, co wynika z art. 32 ust. 1 ustawy. Właśnie te elementy przesadzają o tym, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może być wydana dopiero, gdy postanowienia uzgadniające staną się ostateczne, gdyż to właśnie od nich zależy końcowa treść decyzji o warunkach zabudowy, która w tym przypadku jest decyzją kreującą na przyszłość funkcję, jaką będzie spełniał ten teren. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja są przedwczesne, bowiem zachodzą wątpliwości, co do ostateczności postanowień wydanych przez organy w ramach współdziałania. W ponownie prowadzonym postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ zbada, czy postanowienia uzgadniające zostały doręczone wszystkim stronom postępowania, czy postanowienia stały się one ostateczne. W przypadku ustalenia, że postanowienia stały się ostateczne, a strony nie brały udziału bez własnej winy w postępowaniu uzgadniającym, wezwie strony do zapoznania się z tymi postanowieniami i pouczy o terminie i trybie składania wniosków o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem. Dopiero po wykonaniu tych czynności i w zależności od tego, czy podjęte zostaną postępowania o wznowienie, zaistnieje możliwość wydania decyzji odpowiadającej treści zapadłych uzgodnień. Rzeczą organu będzie też ustalenie wszystkich stron postępowania i zapewnienie im czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. W znajdujących się w aktach sprawy wypisach z ewidencji gruntów brakuje informacji odnośnie działki nr 873/2. Natomiast Sąd nie podzielił argumentów skargi odnośnie wzrostu hałasu i szkodliwych substancji zapachowych o 20 %, bowiem nie zostały twierdzenia te poparte żadnymi dowodami, co do ich powstania oraz wielkości szkodliwego oddziaływania.. Na tym etapie postępowania nie mogą być objęte kontrolą działania przyszłe, które nie muszą w ogóle zaistnieć, jak na przykład zwiększenie w nieuprawniony sposób hodowli. Podobnie rzecz przedstawia się z drogą dojazdową do nieruchomości, która została określona w zaskarżonej decyzji. Sprawy o ochronę posiadania nieruchomości, przez które jest wykonywany dojazd przez podmioty nie posiadające tytułu prawnego do tej nieruchomości mogą być dochodzone tylko przed sądem powszechnym. Przedstawiony stan faktyczny jak i stan prawny sprawy wskazuje, że skarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji naruszyły art. 10, art. 106 § 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. w związku ze zgłoszonym wnioskiem w piśmie z dnia 2 lutego 2006r.