III SA/Gd 604/05

Dnia 1 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant - Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 9 sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę. III SA/Gd 604/05 U z a s a d n i e n i e Zaskarżoną decyzją z dnia 9 sierpnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych i art. 138 § 1 pkt 1 KPA utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 maja 2005 r. o odmowie uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 1996 r. dotyczącej rejestracji pojazdu marki [...]. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, postępowanie wszczęto na wniosek J.W., który wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. Jako przyczynę wznowienia zainteresowany wskazał nieprawidłowe ustalenie w dowodzie rejestracyjnym ładowności pojazdu na 400 kg i określeniu funkcji pojazdu jako ciężarowo-osobowy. Zdaniem wnioskującego dowody, na których oparł się Kierownik Urzędu Rejonowego w S. były fałszywe, co powinno skutkować wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 KPA, bowiem pojazd powinien być sklasyfikowany jako ciężarowy o ładowności 550 kg. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania organ I instancji odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z przyczyn, o których mowa w art. 146 KPA, albowiem – jak podał organ – od doręczenia decyzji z dnia 13 marca 1996 r. upłynęło ponad 5 lat. W odwołaniu od decyzji Starosty [...] J. W. podniósł, że jako podstawa wznowienia winien być stosowany przepis art. 145 § 1 pkt 1 KPA, bowiem pierwotną decyzję oparto na fałszywych dowodach, a mianowicie – opinii rzeczoznawcy z dnia 7 marca 1996 r., która potwierdziła funkcję i ładowność pojazdu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ odwoławczy, przytaczając orzeczenia NSA, wyjaśnił, że wznowienie postępowania z przyczyn, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 KPA możliwe jest w sytuacji, gdy na sfałszowanie dowodu wskazuje orzeczenie Sądu bądź innego organu, chyba, że sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Okoliczności takie w tej sprawie nie zachodzą, a wnioskujący nie przedstawił dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dowód był sfałszowany. Z uwagi na upływ ponad 5 lat od doręczenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 1996 r. nie można było uchylić tej decyzji z przyczyn o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA w zw. z art. 146 § 1 KPA. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.W. zarzucił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zapadła z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 KPA poprzez nieuwzględnienie faktu, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 1996 r. o rejestracji samochodu marki [...] nr rej. [...] wydana została na podstawie fałszywych dowodów. Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając zarzuty i wnioski, skarżący podniósł, że przedstawiając kolejną opinię rzeczoznawcy z dnia 22 marca 2005 r. dowiódł, że pierwsza opinia rzeczoznawcy fałszywie określiła ładowność pojazdu. Fałszywości dowodu w postaci opinii rzeczoznawcy z 7 marca 1996 roku organy obu instancji nie zakwestionowały. Przedstawienie kolejnej opinii – z 2005 r. świadczy, że fałszywość dowodu pierwszej opinii biegłego jest oczywista i nie wymaga potwierdzenia, zaś strona ma ważny interes we wznowieniu postępowania i uchyleniu błędnej decyzji (zobowiązania podatkowe). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie, wskazując na treść art. 145 § 1 pkt 1 KPA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga podlegała oddaleniu z przyczyn, które Sąd, nie będąc związany jej granicami, wziął pod uwagę z urzędu. Z akt sprawy wynika informacja, której organy orzekające nie przypisały szczególnego znaczenia, lecz która zobligowała Sąd do zbadania i oceny, czy J. W. miał przymiot strony postępowania sądowoadministracyjnego tj. – czy mógł wnieść skargę otwierającą skutecznie możliwość badania przez Sąd legalność skarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (publ. jw.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny /.../. W zrozumieniu interesu prawnego we wniesieniu skargi podkreślana jest konieczność istnienia – w legitymacji skargowej wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym – dwu elementów. Pierwsze to to, by skarżący miał interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu i ten przymiot J. W. w niniejszym postępowaniu posiada (ma). Drugie, to potrzeba wykazania własnego interesu prawnego, we własnej sprawie w tym znaczeniu, że dany (skarżony) akt prawny wywiera bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki skarżącego w znaczeniu materialnoprawnym. Między obu tymi kategoriami dla spełnienia przesłanki z art. 50 cyt. ustawy musi istnieć ścisły związek (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Lexis Nexis, W-wa 2005, str. 213, 214 i n.). Otóż z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że J. W. od 10 marca 2003 r. nie jest właścicielem samochodu, o zmianę rejestracji którego czynił starania (k-9 i akt adm.). Pierwszy wniosek w sprawie zmiany rejestracji, jak wynika z akt przedłożonych Sądowi, J. W. złożył w dniu 9 grudnia 2003 r. (k-4 akt adm.), czyli w czasie, gdy nie był już właścicielem pojazdu. Wnioski J. W. dotyczyły co prawda decyzji o zarejestrowaniu pojazdu w czasie, gdy wnioskodawcy przysługiwało prawo własności do samochodu (1996 rok), jednak ze względu na unormowania prawa o ruchu drogowym rejestracja pojazdu (a więc – i wszelkie zmiany dotyczące tej czynności) pozostaje w ścisłym związku z: własnością pojazdu albo – od powierzenia pojazdu, o czym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy. Skoro zatem zgodnie z at. 73 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, to zadaniem J. W. zmierzającego do zmiany rejestracji pojazdu już po jego zbyciu, było wykazanie interesu prawnego we wszczęciu postępowania administracyjnego. W skardze J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest, co prawda, mowa o "negatywnych konsekwencjach podatkowych" wynikających z rzekomo błędnej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 1996 roku, jednak twierdzenie to nie świadczy, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, o istnieniu interesu prawnego we wniesieniu skargi. Co więcej – skoro zgodnie z art. 73 ustawy – prawo o ruchu drogowym postępowanie o rejestrację pojazdu toczy się na wniosek jego właściciela, to, w ocenie Sądu, jedynie aktualny właściciel pojazdu jest uprawniony do występowania z wnioskiem o wszczęcie i kontynuację postępowania w sprawie dotyczącej zarejestrowania pojazdu stanowiącego jego własność. W sprawie niniejszej, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym, aktualny właściciel pojazdu nie występował. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.