II SA/Ke 669/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 669/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant: Referent stażysta Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2marca 2006 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] numer [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. zasadza od Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata T. Ś. Kancelaria Adwokacka w K. ul. U. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Decyzją [...] z dnia [...] wydaną w oparciu o art. 15 ust 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 roku Nr.87 poz.960) Burmistrz Miasta z S. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego C. P. z lokalu przy ul.15-sierpnia w S. W uzasadnieniu organ podniósł, że C. P. opuścił miejsce stałego pobytu w dniu 1.X.2003 w wyniku dokonanej eksmisji. Jak podał organ C. P. nie zgadzając się z wykonaną egzekucją złożył skargę na czynność komornika do Sądu Rejonowego w S., który postanowieniem z dnia [...] oddalił skargę, a Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 10 marca 2004 roku oddalił zażalenie od tego postanowienia. W świetle powyższego organ przyjął, że eksmisja została wykonana prawidłowo, a tym samym uznał, że strona dobrowolnie i na trwałe opuściła przedmiotowy lokal. Ponadto organ poniósł, że obowiązek meldunkowy służy rejestracji faktów, a utrzymywanie zameldowania osoby faktycznie nie zamieszkującej w danym lokalu prowadzi do fikcji meldunkowej. Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez C. P., Wojewoda decyzją [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 1 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ewidencja ludności polega na rejestracji danych o pobycie osób, a zatem rejestruje stan faktyczny w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie okolicznością nie budzącą wątpliwości jest fakt iż C. P. od 1 października 2003 nie przebywa pod adresem 15-stycznia.Ponadto organ uznał, że skoro wykonana eksmisja była prawidłowa to opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego było dobrowolne albowiem nastąpiło pod przymusem, uprawnionego do tego organu. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w złożył C. P. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucając Wojewodzie, iż nie prawdą jest że dobrowolnie i na trwałe opuścił miejsce stałego zameldowania, zarzucił ponadto iż został wyrzucony na bruk bez zapewnienia lokalu socjalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu jej wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Trafnie organ wskazał jako podstawę prawną decyzji o wymeldowaniu strony art. 15 ust 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 roku Nr.87 poz.960) .Przepis ten wymaga dla wymeldowania określonej osoby z pobytu stałego zaistnienie przesłanki opuszczenia przez tą osobę lokalu. Wiążę się to z faktem, iż zameldowanie pełni wyłącznie funkcje ewidencji umożliwiającą określenie , gdzie kto mieszka. W przedmiotowej sprawie okolicznością nie budzącą wątpliwości jest fakt, iż skarżący na którym ciąży wyrok eksmisyjny Sądu Rejonowego w S. ze sprawy I C 71/02 został eksmitowany w dniu 1 października 2003 roku przez organ do tego uprawniony tj. Komornika Rewiru II Sądu Rejonowego w S. Odwołania skarżącego w toku tego postępowania zostały prawomocnie oddalone. Tak więc jak trafnie organ II instancji podał opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżącego należy uznać za dobrowolne, a tym samym została spełniona przesłanka art. 15 ust 2 cytowanej ustawy. Stanowisko to znajduje aprobatę w stanowisku jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku V SA 234/00 Lex nr.80641, która to teza jest w części aktualna , albowiem Sąd Administracyjny nie może uzależniać wymeldowania od okoliczności, które spowodowały wystąpieniem z powództwem o eksmisję, a wyrok eksmitujący wiąże na podstawie art. 365 par 1 KPC nie tylko sąd, który go wydał, ale także inne sądy. A powoływanie się skarżącego w skardze, że nie posiada on prawa do lokalu socjalnego nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu, o czym orzekł Sąd w sentencji wyroku.- Orzeczenie o kosztach zasądzonych na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego uzasadnia § 15, § 16 i § 14 ust. 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.IX.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).