VI SA/Wa 1819/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2006r. sprawy ze skargi "M." sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej "M." sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 715 (siedemset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...], Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...], działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], wydaną na podstawie m.in. art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 6, 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) oraz uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2004r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta [...], nałożono na firmę M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości 1.710,00 (jeden tysiąc siedemset dziesięć) zł za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi reklamy o powierzchni 0,72 m2 w terminie od dnia 13 marca 2005r. do dnia 15 czerwca 2005r. w pasie drogowym ulicy [...] w [...] (droga powiatowa). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14 kwietnia 2005r. w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż w pasie drogowym ulicy [...] umieszczono bez zezwolenia zarządcy drogi reklamę o treści: [...] przez P. Sp. z o.o. Ponowne kontrole zostały przeprowadzone w dniach 9 maja 2005r., 6 i 15 czerwca 2005r. Potwierdziły one obecność reklamy w pasie drogowym. W dniu 29 kwietnia 2005r. organ pierwszej instancji zawiadomił zainteresowaną Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po otrzymaniu zawiadomienia do Miejskiego Zarządu Dróg wpłynęło pismo zainteresowanej Spółki M., w którym wyjaśniła ona, iż reklama o treści: [...] ma wymiary 0,9 m x 0,4 m = 0,36 m2, wisi od 13 marca 2005r. i jest własnością G. S.A. (Miejski Zarząd Dróg stwierdził, że reklama jest dwustronna w związku z czym opłata karna zostanie naliczona za dwie strony reklamy, tj. za 0,72 m2). Zdaniem zainteresowanej Spółki plafon z napisem [...] nie jest reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, tylko znakiem firmowym, gdyż nie zawiera informacji reklamowych. Ponadto zainteresowany podniósł, że w ustawie brak definicji "zajęcia pasa drogowego", a w normalnym, słownikowym rozumieniu tego terminu nie można twierdzić, iż takie zajęcie miało miejsce, gdyż bezpośrednio obok plafonu z przedmiotowym napisem znajduje się balkon, który jest większy od zainstalowanego plafonu. W związku z podniesionymi zarzutami Miejski Zarząd Dróg przytoczył w uzasadnieniu decyzji ustawowe definicje pasa drogowego (art. 4 pkt 1 ustawy) oraz reklamy (art. 4 pkt 23 ustawy) nie rozwijając tych pojęć i nie odnosząc ich do rozpatrywanej sprawy i zgłoszonych zarzutów. Ponadto stwierdził, że strona otrzymała zawiadomienie o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i nie skorzystała z tego prawa. W tej sytuacji organ pierwszej instancji przyjął wskazane daty i naliczył kary pieniężne we wskazanej wyżej wysokości. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona podnosząc w nim zgłoszone już w toku postępowania dwa zarzuty, a mianowicie: że umieszczony plafon nie zawiera treści reklamowych, a jedynie napis [...] którego nie sposób uznać za informację reklamową, oraz że pojęcie pasa drogowego w odniesieniu do ulicy [...], mającej jezdnię, wydzielony pas zieleni wysokiej, parkingi i szeroki chodnik, jest niezrozumiałe, a część ściany budynku, na której wisiał przedmiotowy plafon, nie służy potrzebom związanym z zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także instalacji urządzeń technicznych związanych z potrzebami zarządzania drogą – tym bardziej że od góry plafon jest osłonięty balkonem, dłuższym i szerszym niż on sam, a od dołu jest teren ogródka kawiarnianego, na którego użytkowanie Spółka M. uzyskała prawomocną decyzję (Nr [...]) wydaną przez Miejski Zarząd Dróg. Ponadto, zdaniem odwołującego się, karę pieniężną wymierza się za zajęcie pasa progowego, a nie za umieszczenie w nim reklamy. Po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanej, domagającej się uchylenia powołanej wyżej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Zezwolenie, o którym mowa, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy). W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że strona nie posiadała zezwolenia zarządcy drogi na umieszczenie reklam w pasie drogowym. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ponownie przytoczyło ustawowe definicje pasa drogowego i reklamy, przywołując przy tym uchwałę NSA z dnia 19 czerwca 2000r., sygn. OPK 2/2000, stwierdzającą m.in., że pas drogowy obejmuje płaszczyznę gruntu tego pasa wraz z przestrzenia nad tym pasem i na tej podstawie stwierdzając, że pas drogowy biegnie po granicy budynku, obejmując wszelkie elementy konstrukcyjne i budowlane znajdujące się poza jego linią graniczną. Oznacza to, że umieszczenie wszelkich obiektów budowlanych, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub ruchem drogowym oraz umieszczanie reklam w pasie drogowym wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Zdaniem organu odwoławczego plafon z napisem [...] stanowił element reklamowy, zwłaszcza w kontekście otoczenia, tj. P. Natomiast argument, że plafon znajdował się pomiędzy balkonem od góry i ogródkiem kawiarnianym nie ma znaczenia, gdyż tablica nadal znajdowała się w przestrzeni pasa ruchu rogowego. Z istoty reklamy i możliwości jej umieszczenia wynika, iż chodzi o umieszczanie reklamy nie na płaszczyźnie pasa drogowego, ale w przestrzeni nad pasem. Reklama ma bowiem skierować uwagę użytkowników dróg na jej treść. Musi więc być tak zlokalizowana, by spełniała to zadanie. Jeżeli ma być widoczna, powinna znajdować się w przestrzeni nad płaszczyzną drogi. Tak jednak umieszczone reklamy mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Stąd też umieszczenie reklamy w pasie drogowym wymaga uzyskania uprzedniego zezwolenia, zaś przez pas drogowy należy rozumieć nie tylko powierzchnię drogi, ale także określoną przestrzeń nad ta powierzchnią (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Po 2849/2000). O umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogą pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma natomiast znaczenia metoda ekspozycji reklamy, np. przy wykorzystaniu urządzeń znajdujących się poza drogą, czy obiektów w pasie drogowym, stanowiących własność innych podmiotów. Z istoty samej reklamy i możliwości umieszczania jej w pasie drogowym wynika, iż chodzi o umieszczanie reklamy nad tą płaszczyzną, a nie na niej. Oznacza to, że ustawodawca przez pas drogowy rozumie nie tylko powierzchnię drogi, ale także przestrzeń nad tą powierzchnią (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2002r., sygn. akt II SA/Ka 194/2001). Ponadto należy wskazać, że nawet gdyby uznać, że sporna tablica nie stanowi reklamy, to bez wątpienia stanowiła "urządzenie" znajdujące się w pasie ruchu drogowego, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że z samowolnym zajęciem pasa drogowego mamy do czynienia, najogólniej rzecz ujmując, wówczas, gdy zajęcie nastąpiło bez zezwolenia zarządcy drogi, tak jak w rozpatrywanej sprawie. Nadto organ odwoławczy odrzucił odwołanie się strony do słownikowego pojęcia "zajęcia", jako nie mającego znaczenia normatywnego. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowana Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż fakt, że napis na plafonie [...] nie jest ani sygnałem, ani też znakiem drogowym, nie czyni jeszcze z niego reklamy. Aby tak było, musiałby zachęcać do kupna reklamowanego produktu, a za taką zachętę nie można uznać tylko tego, że został umieszczony na ścianie pubu [...]. Jeśliby przyjąć interpretację zaprezentowaną przez organ orzekający, to również wszelkie inne napisy, np. jadłospis, nazwa pubu, lampy zewnętrzne w kształcie piłki i inne podobne zamieszczone na ścianie i szybach lokalu powinny również zostać uznane za reklamę. Odnosząc się do powołanej przez SKO w [...] uchwały NSA z dnia 19 czerwca 2000r. wskazano na jej jednostronną interpretację, zwłaszcza co do skupiania uwagi kierowcy mogącego stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. Wskazano, że w rozpatrywanej sprawie budynek, na którym umieszczono sporny plafon znajduje się w znacznej odległości od jezdni i nie ma możliwości, by umieszczenie na nim jakiegokolwiek napisu wystającego poza granice budynku odwracało uwagę kierowców i powodowało utrudnienia w ruchu. Budynek od ulicy dzieli zatoka parkingowa i szeroki chodnik, na którym umieszczony jest ogródek kawiarniany użytkowany przez skarżącego. W ogródku znajdują się stoły i parasole również oznaczone napisami, ale nie budzą one żadnych wątpliwości co do ich reklamowego charakteru, chociaż od strony jezdni są bardziej widoczne niż przedmiotowy plafon. W tej sytuacji skarżący nie miał żadnych podstaw by przypuszczać, że zajął pas drogowy, na co wymagane było uzyskanie odpowiedniej zgody Zarządu Dróg. Skarżący zakwestionował również stwierdzenie SKO w [...], iż pas drogowy biegnie po granicy budynku, obejmując wszelkie elementy konstrukcyjne i budowlane znajdujące się poza jego linią graniczną. Zdaniem skarżącego, art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych nie daje podstaw do takiego twierdzenia, a organ nie wyjaśnił w decyzjach w sposób zrozumiały dla skarżących pojęcia pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tak co do pojęcia reklamy, jak i pojęcia pasa drogowego, dodatkowo przy tym wskazując, że definicja tego pasa powinna być rozpatrywana łącznie z ustawową definicją drogi i ulicy, zawartymi w art. 4 pkt 2 i 3 ustawy o drogach publicznych. Nadto organ II instancji podniósł, iż rozpatrując odwołanie oparł się na całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, rozpatrzył wszelkie okoliczności faktyczne i prawne spornej sprawy, jednak nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć w znacznej mierze z innych powodów niż w niej podniesione. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia z dnia [...] sierpnia 2005r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] czerwca 2005r., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi plafonu reklamowego w pasie drogowym ulicy [...] (droga powiatowa). Jak trafnie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych), a za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierza on, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z wcześniejszymi przepisami ustawy (art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy). W obu przypadkach zarządca drogi nie ma wyboru: jest on zobowiązany pobrać opłatę zarówno za zajęcie pasa drogowego, jak i za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia – przy czym ta druga opłata ma charakter kary administracyjnej. W obu natomiast przypadkach naliczenie opłaty lub kary następuje w sposób określony w ustawie, w drodze decyzji administracyjnej. Zarządca drogi ma zatem stwierdzić określony stan, tzn. wpłynięcie wniosku o zajęcie pasa drogowego w celach określonych w ustawie, a więc przez ustawę akceptowalnych, albo zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W obu przypadkach zarządca drogi jest obowiązany wydać decyzję, w której w pierwszym przypadku występują elementy uznania administracyjnego – ale tylko w odniesieniu do kwalifikacji ustawowo określonego celu, który uzasadnia wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w drugim zaś ma miejsce pełne związanie administracji. Stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje zatem ten organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie kary, nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji organ nie może nawet badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości. Działanie w warunkach uznania związanego nakłada na organ orzekający obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego, którego następstwem jest wydanie decyzji nakładającej karę. W takim postępowaniu nie ma już bowiem innych przesłanek, które strona mogłaby podnieść w swojej obronie, i które organ byłby zobowiązany ustalić; w tym przypadku wystarczy jedynie ustalić, że: a) nastąpiło bezprawne, tzn. bez wymaganej zgody, b) zajęcie, c) pasa drogowego. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone decyzje zostały wydane w złożonym stanie faktycznym i prawnym. Zawieszony plafon reklamowy, którego charakter strona zresztą kwestionuje, był bez wątpienia trwale umieszczony na ścianie budynku, ale nie wykraczał swoim zasięgiem poza obrys sąsiadującego z nim balkonu. Nie wyjaśniono również, czy był związany z pubem mieszczącym się w budynku, czy też z ogródkiem kawiarnianym na chodniku ulicy [...], na urządzenie którego strona miała stosowne zezwolenie i – ewentualnie – stanowił część wystroju tegoż ogródka. Nie ulega jednak wątpliwości, że strona – niezależnie od przyczyn - nie występowała o wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego, a zarządca drogi takiej zgody nie wydał. Jednakże również samo zajęcie pasa drogowego zostało przez stronę zakwestionowane. O ile przy tym można podzielić opinie organów orzekających w sprawie co do reklamowego charakteru plafonu, wynikającego z jego charakteru jako znaku towarowego słowno-graficznego popularnego piwa, wyraźnie związanego z lokalizacją pubu, o tyle trzeba stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wykazało w istocie, że sporna reklama znajduje się w pasie drogowym. Jak podniosła strona skarżąca, w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na tę okoliczność. Dowodu takiego nie stanowią bowiem ani notatki pracowników organu, w których taką lokalizację reklam uznaje się za oczywistą, ani też dokumentacja fotograficzna, z której może co najwyżej wynikać, że sporna reklama znajduje się nad chodnikiem, ale nie wykracza poza zewnętrzną granicę balkonu nadwieszonego nad ulicą. Zgodnie z przywołanym przez organ orzekający art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Jak wynika z pkt 2 i 3 tego artykułu, droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy, a zgodnie z pkt 6 chodnik stanowi część drogi przeznaczoną dla ruchu pieszych. W rozpatrywanym przypadku nie idzie przy tym o charakter przestrzeni nad drogą, o jej związek z pasem drogowym. W tym zakresie powołana definicja ustawowa pasa drogowego jest wystarczająco jasna i znajduje już od wielu lat zastosowanie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale z dnia 19 czerwca 2000r., sygn. U OPK 2/00 jednoznacznie stwierdził, że w sprawach dotyczących umieszczania reklam w pasie drogowym, pas drogowy (droga) jako wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, obejmuje płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem (ONSA 2001/1/11 oraz por. uchwałę z tej samej daty, sygn. U OPK 3/00, ONSA 2001/1/12). W rozpatrywanej sprawie nie idzie jednak o kwestie prawno-materialne związane z umieszczaniem reklam w pasie drogowym. W rozpatrywanym przypadku problemem podstawowym jest bowiem przede wszystkim o aspekt prawno-formalny, związany ze sposobem przeprowadzenia dowodu na okoliczność zamieszczenia reklam w pasie drogowym. Otóż, zdaniem Sądu, dowód ten nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy, z drugiej zaś – kolizje umieszczonych w pasie drogowym reklam z tymi liniami, pozwalające stwierdzić przypadki zajęcia tego pasa drogowego. Należy przy tym z góry pogodzić się z niemożnością przedstawienia wielu takich kolizji, jak choćby w rozpatrywanym przypadku, w ujęciu kartometrycznym, z zachowaniem skali. W takich przypadkach można zgodzić się na ideograficzne przedstawienie tych kolizji, ale zawsze w związku z wydzielonymi i formalnie ustanowionymi liniami granicznymi pasa drogowego, gdyż tylko wtedy można stwierdzić zajęcie pasa drogowego, naruszenie jego linii granicznych. Inny rodzaj dokumentacji, jak np. odpowiednie notatki służbowe czy dokumentacja fotograficzna, może mieć w tego rodzaju sprawach wyłącznie znaczenie pomocnicze. Dotyczy to w szczególności zabytkowych centrów starych miast, w których z zasady obecnie linie graniczne pasa drogowego pokrywają się z liniami zabudowy, co stwarza nieuzasadnione przekonanie, że tak było zawsze i narzuca jednostronną interpretację przepisów dotyczących umieszczania reklam na takich ulicach, nie zawsze z korzyścią dla tych miast. W tej sytuacji należało uznać, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7 k.p.a., nakazującego organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz przepisów rozdziału 4 k.p.a., regulujących postępowanie dowodowe, a w szczególności art. 76, 77 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście rozważanie kwestii własności przedmiotowych reklam czy samowolnego ich zawieszenia miało już mniejsze znaczenie, choć organy orzekające powinny również te kwestie wyjaśnić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.