IV SA/Po 533/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie: sędzia WSA Bożena Popowska sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2006r. w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. nr [...] z dnia [...]października 2003 r. w przedmiocie kary pieniężnej o d d a l a s k a r g ę /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/B.Popowska mb IV/ SA/Po 533/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 III 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.), w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 VI 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 VI 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), Naczelnik Urzędu Celnego w O. obciążył P. Spółka Akcyjna karą pieniężną w wysokości 720 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2003 r. o godz. 13:26 i potwierdzonej zapisem protokołu nr [...]. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu decyzji zarzuciła : 1. naruszenie przepisu art. 61§ 4 kpa poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego; 2. naruszenie przepisu art. 10 kpa poprzez niezapewnienia stronie czynnego udziału postępowania; 3. naruszeniem art. 79 kpa poprzez niezawiadomienie strony o miejscu i terminie kontroli pojazdu; Skarżąca wskazała, że uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy, bowiem w protokole nr [...] niezgodnie z prawdą skarżąca została wpisana jako przewoźnik, podczas gdy kierowca K.M.nie jest pracownikiem spółki. Decyzją z dnia [...]października 2003 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 kpa. oraz na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 3,art.13 ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 III 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz.838 ze zm.), § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262), Dyrektor Izby Celnej w R. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ szczegółowo uzasadnił swoją decyzję. Wskazał m.in., że kara pieniężna w kwocie 720 zł została nałożona w dniu 7 VIII 2003 r. na przejściu granicznym w O., po przeprowadzeniu pomiaru nacisków osi, masy całkowitej i wymiarów ciągnika typu Renault, o nr rejestracyjnym [...] oraz naczepy typu Kogel, nr rejestracyjny [...], i stwierdzeniu przekroczenia dopuszczalnych norm nacisku na drugiej osi pojazdu o 1,71 kN. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pomiarów dokonano wagą stacjonarną posiadającą, ważną do dnia [...]X 2004 r. legalizację, nr [...]z dnia [...] X 2002 r. wydaną przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. oraz przymiarem wstęgowym stalowym posiadającym świadectwo legalizacji z dnia [...]II 2003 r., nr [...]ważne do dnia[...]II 2006 r., wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z., a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją z dnia [...] IV 1997 r. nr [...]Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Nałożenie kary pieniężnej odbyło się zgodnie z art. 40b ust. 2 i art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych, a jej wysokość jest automatycznie obliczana przez oprogramowanie, które jest integralnym elementem systemu ważenia i przetwarzania danych. Organ II instancji szczegółowo wskazał techniczne etapy procesu ważenia oraz system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg a także stwierdził, że brak reakcji aparatury kontrolnej podważa zasadność jakiegokolwiek kwestionowania wyniku ważenia. Nie ma zatem podstaw do jego powtarzania. W uzasadnieniu podkreślono też, że z procesu ważenia sporządzono protokół, w którym zawarto wszystkie niezbędne dane, potrzebne do ustalenia czy i jaka kara powinna być wymierzona. Stan faktyczny ustalono dokładnie i wyczerpująco. Zdaniem organu wykonujący transport miał możliwość zgłoszenia zastrzeżeń zarówno do procesu ważenia jak i mierzenia rozstawu osi czego dowodem jest zapis w protokole ważenia nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 61 kpa organ II instancji wskazał, że przepisy kpa nie określają daty wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Za tę datę należy uznać datę pierwszej czynności wobec strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że za tę datę można uznać pierwszą czynność w postępowaniu (postanowienia NSA z dnia 22.04.1981 r., sygn. akt S.A. 1089/81 i dnia 04.03.1981 r., sygn. akt 654/81). W niniejszej sprawie taką czynnością było rozpoczęcie i przeprowadzenie procesu mierzenia i ważenia. Kierowca pojazdu wiedział o tych czynnościach i w nich uczestniczył. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art.79 kpa organ wskazał, iż wskazany przepis nie może być w pełni stosowany przy wydawaniu decyzji przez organ celny I instancji w przedmiotowej sprawie, gdyż wynika to ze specyfiki postępowania w tych sprawach na przejściu granicznym. Nie ma bowiem możliwości, aby zawiadomić stronę o zamiarze dokonania pomiarów z ustawowo określonym wyprzedzeniem czasowym, gdyż zarówno proces ważenia, jak i sporządzenia protokołu następują automatycznie przy wyjeździe pojazdu z terytorium RP. Decyzja wydana jest bezpośrednio po przeprowadzeniu kontroli i uzyskaniu raportu z dokonanego ważenia. Organ II instancji wskazał także, że w aktach sprawy znajduje się wpis z licencji Nr [...] z dnia [...].11.2002 r., który został wystawiany dla P. S. A. z W. Stanowi on podstawę wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Zgodnie z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r., o transporcie drogowym, licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w R., P. S.A. z W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniósł te same argumenty co w złożonym odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja jest wolna od uchybień, które pociągałyby za sobą konieczność jej uchylenia. Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy poprzednio obowiązujące a mianowicie odpowiednie postanowienia ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją- zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Sąd dokonał w niniejszej sprawie całościowej kontroli wydanych w sprawie decyzji i nie dopatrzył się żadnego przekroczenia przepisów prawa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 III 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji korzystanie z dróg publicznych mogło być uzależnione od wniesienia opłat drogowych, które zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 3 mogły być pobierane m.in. za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Z kolei art. 13 ust. 2a stanowił, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się kary pieniężne, których wysokość - w myśl ust. 2b powołanego artykułu - określał załącznik do ustawy. Przy pomiarze nacisku dla pojedynczej osi napędowej w rozumieniu § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262), stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm określonych w § 5 ust. 4 cytowanego rozporządzenia, w związku z czym prawidłowo organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 720 zł. Kierowca pojazdu nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zasadniczy nurt argumentacji Skarżącej sprowadza się do kwestionowania poprawności ważenia i sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej. Ważenia pojazdu dokonano przy pomocy urządzeń przystosowanych do ważenia pojazdów. Pomiarów dokonano wagą stacjonarną posiadającą, ważną do dnia [...] X 2004 r., legalizację nr [...]z dnia [...] X 2002 r. wydaną przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.oraz przymiarem wstęgowym stalowym posiadającym świadectwo legalizacji z dnia [...] II 2003 r., nr [...]ważne do dnia [...] II 2006 r., wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z., a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją z dnia [...] IV 1997 r. nr [...]Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Wydając to świadectwo Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w Z. powołał zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 XII 2000 r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa nr 6, poz. 40), które m.in. określa konstrukcję, wykonanie i zainstalowanie wagi, a także jej właściwe stosowanie. Z akt sprawy nie wynika, jakoby przebieg ważenia nie odpowiadał warunkom określonym w cytowanym zarządzeniu. Sąd stwierdza, że opisany szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opis przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w cytowanym zarządzeniu. Dotyczy to w szczególności sygnalizacji o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości pojazdu, a także sposobu poinformowania kierowcy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę. Należy jeszcze raz podkreślić, że zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu przez kierowcę prędkości w granicach od 2 do 6 km/h, a każde przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Z kolei każdorazowe pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających z nieznacznego przyspieszania w granicach prędkości od 2 do 6 km/h. Na marginesie należy zauważyć, że samochody poruszają się po drogach publicznych z nieporównywalnie większą prędkością i większym przyspieszeniem, w związku z czym związane z przyspieszaniem przeciążenia osi przekraczające dopuszczalne normy są znacznie większe i muszą się niekorzystnie odbijać na jakości dróg. Nie można zatem przyjąć, że tak niewielkie wahania prędkości, jakie mogą zaistnieć w trakcie ważenia prowadzą do zafałszowania prawdziwych danych dotyczących nacisków na osie. Ponadto trzeba pamiętać, że legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi (por. wyrok NSA z dnia 12 II 1998r., sygn. akt II SA 1409/97).. Mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia a także wskazane wyżej świadectwa legalizacji trzeba stwierdzić, że protokół kontroli słusznie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że nie zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i nie zapewniono mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jako trafne należy uznać stanowisko organu II instancji, w którym wskazuje, że przepisy kpa nie określają daty wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu i że za tę datę należy uznać datę pierwszej czynności wobec strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 1999 r. (sygn. akt I SA/Lu 1262/98, LEX nr 40366). "Za datę wszczęcia postępowania z urzędu należy uznać dzień pierwszej czynności procesowej, jaką podjął organ wobec strony, jeżeli brak było zawiadomienia o wszczęciu postępowania w myśl art. 61 § 4 kpa. " (podobnie : wyrok NSA, 1999.10.13, sygn. akt IV SA 1364/97, LEX 47892) W niniejszej sprawie taką czynnością było rozpoczęcie i przeprowadzenie procesu mierzenia i ważenia. Kierowca pojazdu wiedział o tych czynnościach i w nich uczestniczył . Wskazać także należy, że dopełnienie wymogu doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, przy uwzględnieniu kilkudniowego obrotu pocztowego, wiązałoby się z praktycznym paraliżem ruchu pojazdów na przejściu granicznym a to wywołałoby całkowity paraliż w ruchu pojazdów i w konsekwencji uderzyłoby w samych przewoźników. Sąd stwierdza także, że podczas ważenia istotnie brak było osoby prawidłowo umocowanej do reprezentowania skarżącego, jednak brak ten nie stał się uchybieniem formalnym, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Skarżąca jest spółką prawa handlowego i jako podmiot gospodarczy profesjonalistą wiedziała zatem o procedurze ważenia, jakiej poddawane są samochody ciężarowe przekraczające granicę. Nie było zatem żadnych przeszkód, aby udzielił kierowcy pojazdu bądź osobie mu towarzyszącej stosownego pełnomocnictwa przed wyruszeniem pojazdu w trasę. Udzielenie takiego pełnomocnictwa pozwoliłoby na pełna realizację art. 61 § 4, art. 10 § 1, art. 45 w zw. z art. 40 § 2 kpa. już w postępowaniu pierwszo-instancyjnym. Pomimo tego należy jednak zauważyć, że wszelkie zarzuty strona mogła podnieść w odwołaniu (co też uczyniła) i zostały one rozpatrzone przez organ II instancji. Ponadto w niniejszej sprawie organy mogły odstąpić od bezwzględnego przestrzegania zasady wysłuchania stron zgodnie z art. 10 § 2 kpa. Wymaganie prawidłowej reprezentacji strony, które w zaistniałym kontekście sytuacyjnym nie byłoby racjonalne, pociągnęłoby za sobą dodatkowo niezwykle dotkliwe zakłócenia funkcjonowania organów celnych, co bez wątpienia groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 § 2 kpa. Jako nietrafny także należy uznać zarzut strony, że kara pieniężna winna być wymierzona innej osobie, gdyż skarżąca nie była przewoźnikiem. Na wstępie należy wskazać, że skarżąca poza twierdzeniem, że kierowca samochodu K. M. nie był pracownikiem skarżącej, zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i w skardze nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność wykorzystania jej przyznanej licencji przez osobę trzecią. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, że nie jest przewoźnikiem ani żadnych dowodów na okoliczność wskazania kto tym przewoźnikiem jest. .Przepis ustawy z dnia 6.09.2001 r., o transporcie drogowym ( Dz. U. 125, poz. 1371 ze zm.) stanowi w art. 4 pkt 2, że transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W art. 5. 1.wskazano, iż podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r., o transporcie drogowym, licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią poza wyjątkami, które nie dotyczą niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie w aktach sprawy znajduje się wypis z licencji Nr [...]z dnia [...].11.2002 r., który został wystawiany dla P. S.A. z W.. W myśl art. 4 pkt 15 w zw. z art. 4 pkt 17 ustawy z dnia 6.09.2001 r., o transporcie drogowym, przedsiębiorca, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, uznawany jest za przewoźnika drogowego. Dlatego to skarżąca jest adresatem decyzji administracyjnych I i II instancji. Na marginesie należy wskazać, że zawarte w Konwencji unormowania dotyczące listu przewozowego, odnoszą się do warunków umowy międzynarodowego przewozu towarów, zaś uprawnienia i obowiązki publicznoprawne związane z tym przewozem, w świetle powyższego regulują przepisy krajowe stron Konwencji. Sąd wziął pod uwagę treść pisma strony procesowego z dnia [...] marca 2006 r. i dołączonego listu przewozowego na dowód, że przewoźnikiem jest spółka P. T. S.A. w B.. Po pierwsze skarżący winien ten dowód przedstawić na etapie postępowania odwoławczego, a nie dopiero przed sadem. Po drugie jego treść nie wpływa na prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy administracji. Należy dodać, że z obowiązku przestrzegania prawa nie zwalnia przedsiębiorcy wykonującego usługi transportowe, wykonywanie transportu przez pracowników lub osoby, które w jego zastępstwie wykonują te usługi. Brzmienie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu (por. wyrok NSA z 23 IV 1999 r., sygn. akt II SA 1838/98, wyrok NSA z 13 V 1998 r., sygn. akt II SA 358/98, wyrok NSA z 15 I 1998 r., sygn. akt II SA 1189/97, wyrok NSA z 23 I 1998 r., sygn. akt II SA 1327/97). Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma też znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku (por. wyrok NSA z 22 IV 1998 r., sygn. akt II SA 1421/97). W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonego orzeczenia było zasadne. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), orzeczono jak w sentencji. /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/B. Popowska MB