II SA/Ke 294/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 294/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant: Ref. staż. Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. sprawy ze skargi L. S. na uchwałę Rady Gminy w Bliżynie z dnia 27 kwietnia 2004 r. numer XIII/103/04 w przedmiocie : odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach uchwałą Nr XIII/103/04 z dnia 27 kwietnia 2004 r. Rada Gminy w Bliżynie w § 1 odrzuciła zarzuty z dnia 19.08.2003 r. wniesione przez L. S., spadkobierczynię działek nr ew. 208 i 228 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. 1", na obszarze gminy Bliżyn "w części dotyczącej likwidacji ciągu pieszego na pograniczu działek 208 i 228 oraz wjazdu do działek 209/1 i 209/2", zaś w § 2 uchwały stwierdziła, że korzystając z uprawnień wynikających z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "odrzuca się zgłoszony zarzut w części dotyczącej lokalizacji ciągu pomiędzy działkami nr ew. 208 i 228 w W., gmina Bliżyn". W uzasadnieniu uchwały Rada Gminy podała, że opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. 1", na obszarze gminy Bliżyn zostało zainicjowane uchwałą Rady Gminy w Bliżynie z dnia 25 sierpnia 1999 r. Nr VIII/61/99 z zamiarem przeznaczenia terenu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i zagrodowe z usługami towarzyszącymi, w celu uporządkowania i uzupełnienia zabudowy oraz urządzenia terenu. W wyniku opracowania projektu planu podjęto próbę zapewnienia dla istniejących i projektowanych działek dojazdów nie stanowiących bezpośrednich wjazdów z drogi krajowej nr 41. Stwierdzono możliwość odstąpienia od wyznaczenia ciągu pieszego w części północnej działek nr ew. 207 i 208, pozostawiając dla tych działek oraz działek nr ew. 204 i 209/1 dotychczasowy sposób obsługi komunikacyjnej z drogi krajowej nr 42. Dojazd do działki nr 209/2 został zaprojektowany poprzez drogę dojazdową, oznaczoną na rys. planu symbolem KD2 i taki sposób obsługi komunikacyjnej działki został utrzymany. W uzasadnieniu stwierdzono także, że w wyniku zgłoszonego zarzutu "przewiduje się możliwość ograniczenia szerokości projektowanego ciągu pieszego do 3 m w liniach rozgraniczających". Odnośnie zarzutu wyznaczenia ciągu pieszego oznaczonego symbolem KX, pomiędzy działkami 208 i 228 stwierdzono, że "nie może być uwzględniony w całości", ponieważ pozostawiony fragment ciągu pieszego o szerokości wg. ewidencji gruntów ok. 3 m stanowi istotne uzupełnienie zaproponowanego układu komunikacyjnego, łączącego ul. P. (KD1) z drogą krajową nr 42 (01KDK), głównie dla ruchu pieszego, a zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie przystanku autobusowego. Przebieg ciągu pieszego jest "odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego, określonego w ewidencji gruntów i postanowieniu Sądu Rejonowego w S. K. z dnia 22 czerwca 1993 r. sygn. I Co 8/93". Stwierdzono, że "charakter użytkowy analizowanych działek nie uległ zmianie, zmierza jedynie do odtworzenia ich sytuacji prawnej". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę "w części nieuwzględnienia wniesionego zarzutu do projektu planu" wniosła L. S., domagając się "jej uchylenia" jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi podniosła, że działka nr 227 nie jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, nie figuruje w żadnej ewidencji dróg gminnych utworzonych w drodze uchwały Gminy, ma charakter drogi polnej lub gospodarczej wykorzystywanej przez okolicznych sąsiadów. Część tej działki jest przez skarżącą zagrodzona od ponad 10 lat i użytkowana jako sad i uprawa warzyw, a ciąg pieszy dzieliłby ogród na dwie części, co stanowi rażące pogorszenie zakresu wykorzystywania działek 208 i 228. Skarżąca stwierdziła, że jest jedynie współwłaścicielką działek nr 208 i 228. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w Bliżynie wniosła o jej oddalenie, podtrzymała argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, choć z innych względów niż podnosi to skarżąca. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 27 ust. 1 mającej zastosowanie w sprawie, a nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270) i bierze pod uwagę ujawnione naruszenia prawa niezależnie od treści zarzutów samej skargi. Działając zgodnie z powyższą zasadą Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała, wbrew regulacji art. 24 ust. 3 cyt. ustawy nie zawiera wystarczającego uzasadnienia faktycznego, stanowiącego wraz z uzasadnieniem prawnym integralną jego część. Brak ten oznacza, że rada gminy nie wskazała jaki stan faktyczny legł u podstaw podjętego aktu. Ustawowy obowiązek uzasadnienia uchwały jest szczególnie ważny wówczas, gdy rada odrzuca wniesiony zarzut. Chodzi bowiem o to, aby rada rozpatrując zarzut wyjaśniła wszystkie istotne okoliczności sprawy, tak aby można było jednoznacznie rozstrzygnąć, czy w danym przypadku został, czy nie został naruszony interes prawny skarżącej. Ustawodawca zobowiązując radę gminy do uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętej uchwały w przedmiocie zgłoszonego zarzutu miał na celu nie tylko nie budzące wątpliwości wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, ale także próbę przekonania skarżącej o zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Takie jest ratio legis przepisów o skarżeniu planu na etapie jego przygotowania, wynikające z wykładni systemowej przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu z treści zaskarżonej uchwały nie wynika przede wszystkim, jakie jest rozstrzygnięcie Rady Gminy w Bliżynie, czy zarzut L. S. został odrzucony w całości (co wynika z treści § 1), czy też w części (o czym mowa w końcowej części § 2). Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika także, czy zakwestionowane przez skarżącą ustalenie projektu planu (ustanowienie ciągu pieszego pomiędzy działkami 208 i 228) narusza jej interes prawny, skoro nie ustalono, czy na ciąg ten przeznaczono jakąś część z działek nr 208 i 228, czy zamiarem Rady było uwzględnienie zarzutu i zmniejszenie szerokości ciągu z 5 m (przewidzianej w projekcie planu) do 3 m, a jeżeli tak, to czy w takim przypadku ciąg KX będzie mieścił się jedynie na działce nr 227, nie będącej własnością skarżącej, a znajdującą się w posiadaniu Gminy Bliżyn. Z uzasadnienia nie wynika bowiem jaką szerokość ma działka nr 227, leżąca na wyrysie planu pomiędzy działkami skarżącej (208 i 228). Od tych ustaleń zależy uznanie, czy skarżąca ma interes prawny w zgłoszeniu zarzutu w tej części projektu planu. Stosownie bowiem do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonego do publicznego wglądu, co staje się przesłanką do jego merytorycznej oceny. Nadto zwrócić należy uwagę, iż Rada Gminy w Bliżynie rozpatrywała zarzut L. S. nie wyjaśniwszy, czy jest ona jedyną spadkobierczynią majątku M. B., co oznaczać może, iż inni spadkobiercy nie byli powiadomieni o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu i w konsekwencji mogli nie mieć możliwości ochrony swoich praw. Ze skargi wynika, że L. S. jest jedynie współwłaścicielką nieruchomości, oprócz niej jest jeszcze dwóch współwłaścicieli. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała nie może się ostać w obrocie prawnym, wymagając powtórnego rozpatrzenia zarzutu skarżącej i na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.