II SA/Go 595/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.),, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2006 r. sprawy ze skargi P.M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 7, art. 59f i art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nałożył na P.M. karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w wysokości 75.000 zł (siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych) za użytkowanie lokalu gastronomicznego "[...]" w budynku na działce nr ewidencyjny [...] bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie lub zawiadomienia o zakończeniu budowy. W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku przeprowadzonych po wszczęciu postępowania czynności kontrolnych ustalono, że lokal "[...]" jest użytkowany bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie lub zawiadomienia o zakończeniu budowy. Obowiązek takiego zawiadomienia został nałożony w decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]. W związku z powyższym na podstawie przepisu art. 57 ust. 1 pkt 7 organ nadzoru budowlanego zobowiązany był ukarać inwestora karą z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w wysokości określonej przepisami ww. ustawy (dziesięciokrotność iloczynu stawki opłaty wg art. 59f ust. 2, współczynnika kategorii obiektu budowlanego i współczynnika wielkości tego obiektu dla kategorii XVII) . W zażaleniu na powyższe postanowienie P.M., reprezentowany przez radcę prawnego L.I., zgłosił zarzuty naruszenia prawa materialnego, a w szczególności ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane: 1. poprzez wskazanie nieistniejącej podstawy prawnej tj. art. 57 ust. 1 pkt 7, 2. art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności, że norma ta odnosi się do "wzniesienia" obiektu budowlanego, a niemego "przebudowy" w rozumieniu art. 3 pkt 7, 3. art. 59 f poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie do ustalenia rodzaju i wysokości nałożonej na inwestora kary, mimo braku podstaw, 4. art. 93 pkt 7 poprzez nieuwzględnienie jego regulacji, w sytuacji gdy odpowiedzialność inwestora za użytkowanie obiektu bez zawiadomienia o zakończeniu budowy, powinna opierać się na treści tej właśnie normy. Ponadto inwestor zarzucił także postanowieniu naruszenie norm postępowania - Kodeksu postępowania administracyjnego tj: art. 6 w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 7, art. 9, art.10, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kpa, Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującymi przepisami, wskazując jednocześnie uzasadnienie faktyczne i prawne swego stanowiska (oparte na przepisach art. 54, art. 55, art. 57 ust. 7 i art. 59 f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane). Organ zauważył także, że przedmiotowy lokal gastronomiczny należy do kategorii XVII obiektów budowlanych, zatem zgodnie z przepisem art. 55 pkt 1, przed przystąpieniem do jego użytkowania należało uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Jednakże w jego ocenie uchybienie to pozostało bez wpływu na ocenę zasadności zaskarżonego postanowienia, ponieważ przystąpienie do użytkowania obiektu zarówno z naruszeniem art. 54, jak też art. 55, zostało objęte tą samą regulacją prawną. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ drugiej instancji stwierdził, że fakt powołania się przez PINB na nieistniejący przepis art. 57 ust. 1 pkt 7, zamiast art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania organu, nie stanowi jednakże przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, ponieważ z okoliczności sprawy wynika, że organ pierwszej instancji mógł wydać zaskarżone postanowienie mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Organ nie podzielił także poglądu skarżącego, iż "przebudowa obiektu budowlanego" nie stanowi jego "wznoszenia od podstaw", a tym samym przebudowa podlega wyłączeniu z działania przepisu art. 54 oraz 55 Prawa budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z treścią decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, inwestor dokonał roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania sklepu tekstylnego na lokal gastronomiczny (w wyniku przebudowy wykonany został de facto nowy lokal). W ocenie organu odwoławczego zakres zastosowania przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego rozciąga się nie tylko na obiekty wzniesione wyłącznie poprzez ich budowę, lecz również obejmuje obiekty budowlane powstałe w wyniku wykonania robót budowlanych nie będących budową (art. 3 pkt 6 ww. ustawy.). Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że możliwość zastosowania określonej przepisem art. 93 pkt 7 Prawa budowlanego kary grzywny z powodu użytkowania obiektu budowlanego bez zawiadomienia o zakończeniu budowy lub bez wymaganego pozwolenie na użytkowanie, nie skutkuje odstąpieniem organu nadzoru budowlanego od nałożenia kary, o której mowa w art. 57 ust. 7 ustawy. P.M., reprezentowany przez radcę prawnego L.I., zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji z jednoczesnym umorzeniem postępowania w sprawie. Ewentualnie skarżący wniósł, aby po uchyleniu zaskarżonych postanowień organów administracji publicznej obu instancji, Sąd zobowiązał Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania nowego ostatecznego postanowienia, przyjmującego jako podstawę odpowiedzialności skarżącego art. 93 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie w razie nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wniosku o wstrzymanie wykonania postanowień, skarżący wnioskował także o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji z dnia [...] stycznia 2005 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a w szczególności: 1. art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że norma ta znajduje zastosowania tak do wzniesienia obiektu budowlanego, jak i do jego przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7, 2. art. 59 f w zw. z art. 59a poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na nałożeniu na inwestora kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w wysokości 75.000 zł, podczas gdy wymierzeni kary na tej podstawie następuje w przypadku naruszenia przez inwestora warunków technicznych prowadzenia robót budowlanych, określonych w pozwoleniu na budowę, którego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono, podczas gdy z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych, powinna zostać nałożona kara na podstawie art. 93 pkt 7 Prawa budowlanego oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 6 w zw. z art. 8 Kpa polegające na oparciu zaskarżonego rozstrzygnięcia na dowolnych ustalenia faktycznych, w szczególności na przyjęciu, iż norma art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 ustawy Prawo budowlane miała zastosowanie do przebudowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7 ww. ustawy mimo, iż przepisy nie zawierają definicji legalnej pojęcia "wznoszenia obiektu budowlanego. Odpowiadając na skargę Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 roku – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej podniesione nie mogą być uznane za skuteczne. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji (postanowień) pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji (postanowienia) z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne bądź przepisy postępowania w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz.U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692). Sąd nie może zatem oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie może także zastąpić organu administracji publicznej w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Oceniając zasadność zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić stwierdzić należy, iż postanowienie to nie uchybia prawu w stopniu skutkującym jego uchylenie. Bezsporna między stronami pozostaje okoliczność, iż P.M. użytkował przebudowany obiekt budowlany – lokal gastronomiczny "[...]" w budynku przy ul. [...] bez zgłoszenia organowi nadzoru budowlanego faktu zakończenia robót budowlanych, prowadzonych na podstawie ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na roboty budowlane oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu. Podkreślenia wymaga fakt, iż w decyzji tej szczegółowo określono obowiązki inwestora związane z prowadzeniem robót budowlanych, jak też warunki przystąpienia do użytkowania obiektu po zakończeniu tych robót. W punkcie 6 wskazano, że inwestor zobowiązany jest zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego, co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania, o zakończeniu robót budowlanych. Nadto w pkt 4 pouczenia sprecyzowano, że do użytkowania obiektu można przystąpić pod warunkiem, że we wskazanym wyżej okresie organ nadzoru budowlanego nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Bezsporny jest także fakt, iż w trakcie kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2005 r., organ nadzoru budowlanego stwierdził istotne nieprawidłowości i odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę tj.: brak zgłoszenia rozpoczęcia robót, kierownika budowy, dziennika budowy a ponadto nielegalne użytkowaniu obiektu gastronomicznego bez zawiadomienia o zakończeniu budowy. W tym miejscu należy podkreślić, iż Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym przedmiotowy lokal gastronomiczny (kategorii XVII obiektów budowlanych wg załącznika do ustawy), zgodnie z przepisem art. 55 pkt 1, przed przystąpieniem do jego użytkowania wymagał uzyskania ostateczną decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jednakże mając na uwadze fakt, iż wydając decyzję o udzieleniu pozwolenia na roboty budowlane i zmianę sposobu użytkowania obiektu, Starosta błędnie wskazał stronie, iż taka decyzja nie jest wymagana, lecz wystarczające jest zgłoszenie zakończenia robót, ocenę nielegalnego użytkowania należało przeprowadzić w kontekście zaniechania chociażby zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego. Dlatego też, należy zgodzić się z oceną organu drugiej instancji, że uchybienie to pozostało bez wpływu na ocenę zasadności zaskarżonego postanowienia, ponieważ przystąpienie do użytkowania obiektu zarówno z naruszeniem art. 54, jak też art. 55, zostało objęte tą samą regulacją prawną. Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż materialnoprawną podstawę nałożenia na inwestora w przedmiotowej sprawie kary w wysokości 75.000 zł (sposób wyliczenia kwoty nie był kwestionowany), z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego (części), stanowił przepis art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54, art. 59f i art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.). Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 7 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Należy zatem wskazać, iż powyższa norma prawna zawiera samodzielną dyspozycję do nałożenia na inwestora odrębnej kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, odsyłając do odpowiedniego stosowania jedynie przepisów dotyczących nakładania i wymiaru kar, o których mowa w art. 59f ust. 1- czyli regulujących kwestie proceduralne wymiaru kary. Nieprawidłowa natomiast jest przedstawiona w skardze wykładnia, iż przepis art. 57 ust. 7, poprzez odesłanie do art. 59f ust. 1, pośrednio uzależnia nałożenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu od stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie prowadzenia robót budowlanych (art. 59a ust. 2). Przepis art. 59a ust. 2 ww. ustawy nie miał w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Odrębnie bowiem ustawodawca uregulował kwestie związane z kontrolą w zakresie zgodności prowadzenia budowy (robót budowlanych) z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz przystąpienie przez inwestora, po zakończeniu robót budowlanych do użytkowania obiektu, odrębne są także kary wymierzane w każdym z tych przypadków. Za prawidłowością wskazanego wyżej stanowiska przemawia wykładnia językowa i systemowa, jak również celowościowa przyjętych rozwiązań prawnych, a zwłaszcza porównanie przepisów art. 57 oraz art. 59 i nast. ustawy Prawo budowlane. Należy podkreślić, iż ustawodawca uznał, iż nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, bez uprzedniego umożliwienia właściwym organom dokonania kontroli jego stanu technicznego oraz spełnienia wymogów prawa budowlanego, jest nader istotnym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, z tego powodu przewidziano w art. 57 ust. 7 obligatoryjne podwyższenie kary przewidzianej w przypadku innych odstępstw od warunków i ustaleń określonych w pozwoleniu na budowę, poprzez jej dziesięciokrotne podwyższenie. Jednocześnie decyzja w tym zakresie nie została pozostawiona swobodnemu uznaniu, czy jakiemukolwiek miarkowaniu organu nadzoru budowlanego. Sankcja ta ma na celu wyeliminowanie patologicznej sytuacji, gdy wiele obiektów budowlanych jest od dawna użytkowanych, podczas gdy w sensie prawnym nadal są one w trakcie budowy (vide Komentarz do art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005.). Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż fakt powołania się przez PINB na nieistniejący przepis art. 57 ust. 1 pkt 7, zamiast art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, jakkolwiek (jako uchybienie formalnoprawne) wskazuje na wadliwość działania organu, nie stanowi jednakże przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, ponieważ z okoliczności sprawy wynika, że organ pierwszej instancji mógł wydać zaskarżone postanowienie mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Pogląd taki jest także zgodny z utrwalona linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2003 r., sygn. akt I SA 371/03, LEX nr 149553). Należy także uznać brak zasadności zarzutu skargi, obejmującego naruszenie prawa materialnego (art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 Prawa budowlanego) oraz przepisów art. 6 w zw. z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ błędnie przyjął, iż ww. norma ustawy Prawa budowlanego znajduje zastosowanie tak do "wzniesienia" obiektu budowlanego, jak też do jego "przebudowy" w rozumieniu art. 3 pkt 7 ww. ustawy. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane reguluje działalność związaną nie tylko z budową nowych tzn. nieistniejących dotąd obiektów budowlanych, lecz także ich rozbudową, nadbudową, przebudową czy też remontem. Definicje legalne niektórych pojęć ustawowych zawiera art. 3 ww. ustawy, zgodnie z pkt 7 pod określeniem "roboty budowlane" ustawodawca nakazuje rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Remont zdefiniowano jako wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji (art. 3 pkt 8). W dacie orzekania przez organy ustawa nie definiował wprawdzie pojęcia przebudowy, jednakże obecnie w art. 3 pkt 7a nakazuje się rozumieć pod tym pojęciem wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Należy zatem zgodzić się z wywodem skargi w zakresie w jakim podnosi ona, że roboty budowlane wykonane w związku ze zmiana użytkowania obiektu handlowego na lokal gastronomiczny miały charakter przebudowy. Jednakże wykładnia przepisów art. 54 i 55 ustawy Prawo budowlane, nie prowadzi do wniosku, iż przepis art. 54 w zw. z art. 57 ust. 7 ma zastosowanie jedynie do nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu nowowznoszonego, na którego wykonanie od podstaw jest wymagane pozwolenie na budowę. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, iż w sytuacji, gdy zamierzone roboty budowlane w obiekcie budowlanym dla którego wzniesienia było wymagane pozwolenia na budowę (także związane z przebudową i zmianą użytkowania obiektu) wymagały uzyskania właściwego pozwolenia na ich przeprowadzenie (czego skarżący nie negował), przystąpienie do użytkowania obiektu wymaga zgłoszenia zakończenia robót w tym zakresie (obowiązek taki wskazano w decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r., której legalności skarżący także nie negował). Jednocześnie każdorazowe przystąpienie do nielegalnego użytkowania tak wybudowanego lub przebudowanego obiektu, związane jest z sankcją określoną w art. 57 ust. 7. W kontekście powyższych rozważań Sąd nie podzielił także poglądu strony skarżącej, zgodnie z którym organy w przedmiotowej sprawie za nielegalne użytkowanie lokalu gastronomicznego – pizzerii położonej w [...], zastosowały niewłaściwą normę prawną tj.: art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 ustawy Prawo budowlane, zamiast sankcji wynikającej z art. 93 pkt 7 tej ustawy. Zawarcie bowiem w rozdziale 9 ustawy Prawo budowlane przepisów karnych przewidujących, iż naruszenie wskazanych tam obowiązków określonych przepisami ustawy rodzi odpowiedzialności za wykroczenia, zagrożoną karą grzywny (w trybie postępowania w sprawach o wykroczenia), nie wyłącza niejako automatycznie stosowania przepisów tej ustawy w zakresie obowiązków o charakterze administracyjnoprawnym. Jednakowoż, w ocenie Sądu, niedopuszczalnym byłoby w rozpoznawanej sprawie pociągnięcie skarżącego do odpowiedzialności z tytułu jednego czynu (zachowania wypełniającego dyspozycję dwóch przepisów) równocześnie na podstawie przepisu art. 57 ust. 7 oraz art. 93 pkt 7 ustawy. Należy podkreślić, iż dostrzegając takie niebezpieczeństwo oraz błąd legislacyjny polegający na możliwości orzekania w dwóch odrębnych trybach postępowania i wymierzenia innej sankcji za jedno zachowanie, ustawodawca uchylił z dniem 26 września 2005 r. przepis art. 93 pkt 7 (art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz.U. Nr 163, poz. 1364). Wskazana nowelizacja ustawy potwierdza zasadność twierdzenia, iż obie omawiane wyżej normy prawne, miały zastosowanie do tożsamego stanu faktycznego. Nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącego, jakoby przepisy prawa budowlanego były nader nieprecyzyjne i stwarzały liczne okazje do nadużyć. Nawet najbardziej kazuistyczne i precyzyjne regulacje ustawowe nie zapewnią bowiem ich przestrzegania, wobec braku takiej woli podmiotu do tego zobowiązanego. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dostrzegł nadużyć ze strony organów nadzoru budowlanego. Jako naganne należy jednakże ocenić postępowanie inwestora, który z naruszeniem podstawowych warunków pozwolenia na roboty budowlane oraz przepisów prawa budowlanego, prowadził roboty budowlane bez zawiadomienia o ich rozpoczęciu i zakończeniu a także zaniechał powołania kierownika budowy i prowadzenia dziennika budowy. W ocenie Sądu, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organy administracji publicznej obydwu instancji działały w oparciu o prawidłowo dokonaną subsumcję normy prawnej obowiązującej w dacie orzekania. Prawidłowo także ustalono następstwa prawne zastosowanej normy. Z tych powodów uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na zasadzie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), orzekł jak sentencji. Wobec oddalenia skargi, zgodnie z przepisem art. 200 a contrario ww. ustawy, skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.