VI SA/Wa 2481/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2006r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Podaniem z dnia [...] 06.2005 r. K. J. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o wydanie pozwolenia na cztery egzemplarze broni palnej sportowej. Do wniosku dołączył, m.in., zaświadczenie potwierdzające jego członkostwo w Klubie Strzeleckim [...], decyzję PZSS dotyczącą przyznania licencji B, kserokopie licencji oraz patentu strzeleckiego, komunikaty o udziale w zawodach strzeleckich oraz osiąganych na nich wynikach, a także wymagane orzeczenia – lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że może dysponować bronią. Strona wniosek swój uzasadniła ogólnie zamiarem uprawiania strzelectwa sportowego, a w jego późniejszym uzasadnieniu (k. 32) wskazała, iż prywatna broń sportowa jest jej niezbędna do osiągania dobrych wyników w zawodach strzeleckich. Organ I instancji, w toku prowadzonego postępowania dowodowego, uzyskał ponadto od strony zaświadczenie potwierdzające złożenie przez nią z wynikiem pozytywnym wymaganego egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posługiwania się bronią palną, a także zbadał czy okoliczności, na które powołuje się strona we wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną sportową, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Kończąc postępowanie wskazał, iż w przypadku K. J. nie zachodzą okoliczności, od których przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji uzależnia wydanie pozwolenia na broń palną sportową, czemu dał wyraz w odmownej decyzji z dnia [...] 09.2005 r. Nie dopatrzył się bowiem w powoływanych przez stronę okolicznościach jej ponadprzeciętnej potrzeby posiadania indywidualnej broni palnej, wykazania czego, na mocy powołanego przepisu, organy Policji wymagają od osób ubiegających się o posiadanie broni. Strona w ustawowym terminie wniosła od tej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wskazując, iż należy do klubu strzeleckiego od 2003 r., czynnie uprawiając strzelectwo w grupie powszechnej i – mimo krótkiego stażu – osiąga coraz lepsze wyniki w zawodach strzeleckich. Nie zgadzając się z dokonaną przez organ I instancji oceną przedstawionych przez nią okoliczności, z których wywodzi potrzebę posiadania indywidualnej broni podniosła ponadto, że tylko taka (indywidualna) broń pozwoli podnosić umiejętności i osiągnięcia w sporcie strzeleckim. Sport ten odwołujący się traktuje jako swą życiową pasję, a o jej zaangażowaniu w niego mają świadczyć: złota odznaka dla zasłużonego działacza LOK, brązowa odznaka honorowa PZSS, sponsorowanie przez nią imprez organizowanych przez macierzysty klub strzelecki, a także przesłane wraz z odwołaniem kolejne komunikaty z zawodów. Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że: art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, stanowi, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okolicznosci, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Redakcja tego przepisu jest wobec powyższego bardzo ogólna i nie zawiera szczegółowych kryteriów, od spełnienia których zależałoby uzyskanie pozwolenia na broń. Zatem osoba, która chce uzyskać pozwolenie, przedstawia okoliczności, z których wywodzi swą potrzebę posiadania indywidualnej broni, zaś właściwy organ Policji dokonuje ich oceny, przy zachowaniu oczywiście przepisów kpa, a także uwzględniając reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach podobnego rodzaju. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazuje, że samo spełnianie wymogów formalnych, określonych w ustawie o broni i amunicji oraz w przepisach wykonawczych do niej (np. brak karalności, zdolność zdrowotna i psychiczna do dysponowania bronią, potwierdzona odpowiednimi orzeczeniami) – w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy jest niewystarczające dla uzyskania pozwolenia na broń. Wspomniany sposób, w jaki została przez ustawodawcę zredagowana treść art. 10 ust. 1, wskazuje jednoznacznie, iż określenie kryteriów, o których mowa, pozostawił on w gestii organów Policji. Wskazać zatem należy, iż w policyjnej praktyce stosowania przepisów ustawy o obroni i amunicji ugruntowało się stanowisko (znajdujące potwierdzenie w orzecznictwie), zgodnie z którym pozwolenie na broń należy wydać, jeżeli powołane przez wnioskodawcę okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają oczywistą potrzebę przyznania mu tego prawa. W przypadku osób ubiegających się o pozwolenie na broń sportową ustalił się pogląd, iż taka potrzeba istnieje, m.in., w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich, osób wykazujących duże zaangażowanie w uprawianie strzelectwa, czy też instruktorów sportów strzeleckich (przy czym poszczególne te okoliczności rozpatruje się przez pryzmat całości materiału dowodowego). Żadnego z tych kryteriów K. J. nie spełnia i – w ocenie tak organu I instancji, jak i organu odwoławczego – nie przedstawił okoliczności przemawiających za wyposażeniem go w indywidualną broń sportową. Jego staż w klubie wynosi zaledwie dwa lata, uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego posiada dopiero od 2005 r. (licencja), a wyniki osiągane w zawodach strzeleckich międzyklubowych trudno uznać za wybitne czy też świadczące o wysokim poziomie wyszkolenia strzeleckiego (miejsca w drugiej dziesiątce i dalsze), ilość startów nie wskazuje na duże zaangażowanie (komunikaty z marca, kwietnia, lipca, sierpnia i października 2005 r.), przy czym część z nich (k. 11-12, 15-17) dotyczy starów w konkurencji broni pneumatycznej, na posiadanie której pozwolenie nie jest wymagane (art. 11 pkt 10 ustawy). Powyższe świadczy o tym, iż jest on osobą początkującą w strzelectwie. Zauważyć bowiem należy, że strona ubiega się o 4 egzemplarze broni – pistolet i rewolwer centralnego zapłonu, pistolet bocznego zapłonu i broń śrutową. Tymczasem z załączonych przez stronę dokumentów (komunikaty) wynika, iż w zawodach sportowych z użyciem broni śrutowej brała udział jeden raz (w dniu [...] 03.2005 r.), zajmując 17 miejsce na 20 zawodników; pistoletu centralnego zapłonu – dwukrotnie ([...]04 i [...] 08.2005 r.), zajmując odpowiednio – 30 lokatę na 53 zawodników i 22 – na 30 zawodników, a z użyciem pistoletu sportowego – trzykrotnie (w dniu [...] 03. i [...] 08.2005 r.) uzyskując miejsca, odpowiednio: 5 na 15, 20 na 48 i 17 na 30 zawodników. Z materiałów postępowania nie wynika też, aby strona jako uprawiająca sport w grupie strzelań powszechnych została objęta indywidualnym tokiem treningów strzeleckich, zapewniających jej dostęp do wyższej klasy broni klubowej. Macierzysty klub sportowy strony posiada bowiem własną broń, w tym także broń, o jaką ubiega się strona i planuje zakupić większą jej ilość (k.33) Biorąc zatem pod uwagę, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, wyróżniającym osobę, która je uzyskała, spośród ogółu innych obywateli oraz fakt, iż w sytuacji reglamentowanego dostępu do broni interes społeczny zawiera się w tym, aby prawo do dysponowania nią otrzymywały tylko osoby, które wykażą, iż rzeczywiście mają szczególną potrzebę jej posiadania, Komendant Główny Policji stwierdza, iż strona na tym etapie zaangażowania w sport strzelecki może podnosić swoje kwalifikacje na dotychczasowych zasadach, tj. przy wykorzystaniu broni dostępnej w ramach klubu. W świetle powyższego argumentem mającym przemawiać za wydaniem wnioskowanego pozwolenia nie może bowiem być chęć strony posiadania broni lepszej, sprawniejszej, o wyższej klasie jakości. Podobnie uzyskane przez stronę odznaczenia, jak i charytatywna działalność nie mogą wpłynać na zmianę stanowiska organów Policji w kwestii wydania pozwolenia na broń palna sportową, bowiem nie są to samoistne przesłanki, które mogłyby decydować o konieczności przyznania przedmiotowego prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. J. zwany dalej skarżącym, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł między innymi, że: pozbawienie go posiadania własnej broni do celów sportowych godzi w jego wolność osobistą i jest to niedemokratyczne, gdyż posiadając odpowiednie środki finansowe może sobie pozwolić na bardzo częste przebywanie na strzelnicy i spędzanie tam wolnego czasu, oraz uczestniczenia w zawodach odbywających się w różnych regionach kraju, a broni bez pozwolenia przewozić nie może. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Głównego Komendanta Policji, że działalność charytatywna i uzyskane odznaczenia nie stanowią samoistnych przesłanek do otrzymania zezwolenia, gdyż jego zdaniem ma to wpływ na jego zaangażowanie w strzelectwie sportowym i na jego rozwój, a sam organ policji przytacza w swojej decyzji, że przy wydawaniu pozwolenia na broń bierze się pod uwagę całokształt okoliczności wpływających na jego wydanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. J. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również poprzedzające ją decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dnia 26 września 2005 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 w/w ustawy z dnia 21 maja 1999 r. Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 cyt. ustawy właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń w przypadku, gdy okoliczności na które powołuje się osoba ubiegająca o pozwolenie na broń uzasadniają jej wydanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowane względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby ubiegające się o pozwolenie na broń palna sportową powinny wykazać się ponad przeciętnymi wynikami sportowymi uzyskiwanymi w zawodach strzeleckich. Skład Sądu rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 października 1999 r. sygn. akt III SA 2854/99, że wśród osób wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej można wymienić działającego instruktora sportu strzeleckiego w klubie sportowym lub stowarzyszeniu strzeleckim, a także osobę, która wykaże ponad przeciętną potrzebę posiadania broni sportowej. Jeśli więc Komendant Główny Policji zaliczył skarżącego do grupy osób, których staż w klubie wynosi zaledwie dwa lata, uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego posiada dopiero od 2005 r. (licencja), a wyniki osiągane w zawodach strzeleckich międzyklubowych nie są wybitne, czy też świadczące o wysokim poziomie wyszkolenia strzeleckiego (miejsca w drugiej dziesiątce i dalsze), ilość startów nie wskazuje na duże zaangażowanie, to w ocenie Sądu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa przez wadliwą interpretację art. 10 w/w ustawy. Zwrócić należy uwagę, iż w sprawach o wydanie pozwolenia na broń na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, dla których strona ubiega się o wydanie pozwolenia. W sprawie autor skargi nie wskazuje żadnych nowych okoliczności istotnych dla sprawy, a istniejących w chwili wydania decyzji, które mogłyby zaważyć o słuszności skargi. Ponadto należy podkreślić za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 25 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1838/01), że uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu i nie wymaga posiadania broni indywidualnej. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.