I OSK 1025/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Anna Łuczaj Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2006r. sygn. akt I SA/Wa 1811/05 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji administracyjnej po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje adwokatowi M. L. od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1811/05, oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji administracyjnej po wznowieniu postępowania. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej [...], decyzją z dnia [...] odmówił A. S. przyznania pomocy w postaci jednego dietetycznego gorącego posiłku raz dziennie, gdyż z uwagi na konieczność zachowania specjalnych wymogów dietetycznych nie mógł takiego posiłku zapewnić. Ponadto wskazał, iż w okresie od stycznia do grudnia 2004 r. A. S. otrzymała pomoc w wysokości ogółem 4.556,85 zł w formie zasiłków celowych, a więc posiadała dostateczne środki na spełnienie wymogów dietetycznych. Na skutek złożonego przez A. S. odwołania, sprawę rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które decyzją z dnia [...] zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że A. S. mimo przekroczenia przez nią kryterium dochodowego określonego w ustawie, otrzymała od OPS w 2004 r. pomoc w kwocie 11.183,35 zł (4.556,85 zł – zasiłki celowe specjalne i 6.561,50 zł – koszt usług opiekuńczych). Wskazało, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia wskazanych przez skarżącą w odwołaniu przepisów art. 76 § 1 Kpa, art. 89 § 2 Kpa i art. 84 kpa. Natomiast Szpital [...], nie będąc organem administracji, odpowiadając na wystąpienie OPS w sprawie możliwości skorzystania przez skarżącą z posiłków tego szpitala, których jadłospis zatwierdza dietetyk) – nie działał w trybie art. 106 kpa. Powyższa decyzja nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, lecz A. S. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania, gdyż decyzja tego organu została wydana na podstawie fałszywych dowodów. Została bowiem oparta na dziennej normie żywieniowej opracowanej na wniosek Ośrodka Pomocy Społecznej, odrzucając opinię lekarską. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wznowiło postępowanie, a następnie decyzją z [...] sygn. akt [...] odmówiło uchylenia decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji podało, że decyzja nie została oparta na fałszywych dowodach. Przyznało, że OPS stosując zalecenia lekarza A. S. zwróciło się do Szpitala [...] z prośbą o umożliwienie korzystania przez nią z dietetycznych obiadów lecz lekarz ją prowadzący odmówił zaakceptowania jadłospisu sporządzonego przez dietetyka tego Szpitala. Po rozpatrzeniu wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji podało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że nie ma możliwości przyznania A. S. pomocy w formie jednego gorącego dietetycznego posiłku, gdyż lekarz prowadzący nie zaakceptował jadłospisu przygotowanego przez dietetyka Szpitala [...]. Z tych względów przyznano jej zasiłek celowy w wysokości 70 zł na zakup żywności oraz w formie bezpłatnych gospodarczych usług opiekuńczych w zakresie zakupu artykułów spożywczych oraz w przygotowaniu obiadu, aby mogła mieć ona posiłki przygotowywane w domu z własnych produktów przeznaczonych na ten cel przez OPS. Ponadto stwierdziło, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 kpa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 6 kpa w związku z art. 2 ust. 2,7 pkt 6, 25,41 pkt 2,96 ust. 4, art. 100 § 1 i 6 ustawy o pomocy społecznej, w związku z Uchwałą nr XXX/843/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 16 września 2004r. oraz naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 76 § 1 i 2, art. 84, 136, 139, 145 § 2 kpa przez oparcie się w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym przyznania pomocy społecznej na ustaleniach dietetyka jako biegłego. To – zdaniem skarżącej – skutkuje wadliwością decyzji Kolegium i pozbawia decyzję umocowania prawnego co do zajętego stanowiska. W obszernym uzasadnieniu skargi, strona przedstawiła swoje stanowisko co do sposobu działania Ośrodka Pomocy Społecznej [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu nie zgodziło się ze złożonym w skardze wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa tj. z zarzutem, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, uznając ten zarzut za całkowicie gołosłowny. Natomiast w zakresie złożonego wniosku o wznowienie postępowania, podtrzymało argumentację podaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego podała art. 145 § 1 pkt 1 kpa – "dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe". Aby skutecznie wykazać zaistnienie podstawy wznowienia z tego artykułu, muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracyjny rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem Sądu lub innego organu (chyba, że zajdą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 lub 3 kpa tzn. można wznowić postępowanie przed wydaniem orzeczenia sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste lub wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo szkody dla interesu społecznego, a także wówczas, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub innych przyczyn określonych w przepisach prawa), 3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. Brak jednej z nich powoduje, że podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa nie występuje. We wniosku o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], skarżąca podała jako podstawę art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 kpa, konkretyzując ją jako oparcie się w decyzji na fałszywym dowodzie – opracowaniu dziennej normy żywieniowej przez dietetyka ze Szpitala [...], a odrzuceniem opinii lekarskiej. Tych okoliczności nie można uznać jako wypełnienie przesłanek z ww. przepisu, których szczegółowe określenie zostało wyżej podane. Z pewnością nie można uznać tego faktu za oparcie się w uzasadnieniu decyzji z [...] na sfałszowanym dowodzie, gdyż sfałszowany dowód to dowód podrobiony lub przerobiony, względnie poświadczający nieprawdę, a nie dowód, z którym strona się nie zgadza, gdyż różni się od dowodu przez nią złożonego. Nie nastąpiło również stwierdzenie sfałszowania tego dowodu przez sąd lub inny organ. Z tych względów Sąd pierwszej instancji uznał, iż wydane w sprawie decyzje były prawidłowe, a to wyklucza dalsze badanie zarzutów podniesionych w skardze, odnoszących się do treści decyzji z [...]. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż brak jest również podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodu wystąpienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 i 6 kpa, tj. gdy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa oraz jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą. Te okoliczności w sprawie nie wystąpiły lecz stanowią wyłącznie własną interpretację skarżącej w zakresie skutków jakie wywołałaby zaskarżona decyzja. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie "Ppsa" skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. S., reprezentowana przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego: – art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu i odmówieniu skarżącej pomocy w postaci dietetycznego gorącego posiłku raz dziennie z uwagi na jej stan zdrowia, który wymaga diety opracowywanej indywidualnie dla skarżącej, pomimo, że pomoc społeczną określoną we wskazanej ustawie udziela się między innymi właśnie ludziom długotrwale i ciężko chorym; 2) naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego: – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, polegające na niedokonaniu określonej w tym przepisie kontroli pod względem zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...]; – art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym polegające na niedokonaniu kontroli działalności administracji – Samorządowego Kolegium Odwoławczego i utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] Nr [...], pomimo że została ona wydana z naruszeniem art. 7 kpa polegającym na niepodjęciu wszystkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; – art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na niedokonaniu kontroli działalności administracji – Samorządowego Kolegium Odwoławczego i utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] Nr [...], która została wydana z naruszeniem art. 7 kpa, polegającym na nieuwzględnieniu i niezbadaniu wszystkich zarzutów zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania o wznowienie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niewzięciu pod uwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wszystkich naruszeń przepisów w postępowaniu administracyjnym, w tym naruszeń polegających na pominięciu i niezbadaniu wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w pismach dotyczących wznowienia postępowania, w tym przede wszystkim zarzutu, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] nieznane organowi wskutek zaniedbań, to jest wskutek niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego ustalenia diety dla skarżącej pod kątem zaleceń lekarskich wydanych w tym zakresie, które to naruszenia mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia i co z kolei miało istotny wpływ na treść wydanego przez sąd orzeczenia oddalającego skargę; – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niewzięciu pod uwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wszystkich naruszeń przepisów w postępowaniu administracyjnym w tym naruszeń polegających na pominięciu zarzutów zgłaszanych przez skarżącą i niepodjęciu niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w świetle tych zarzutów, co mogło mieć wpływ na treść decyzji z dnia [...] i co z kolei miało istotny wpływ na treść wydanego przez Sąd orzeczenia oddalającego skargę. Wskazując na powyższe podstawy, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie organy administracji działały z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Przyznając, że jej sytuacja zdrowotna i finansowa jest bardzo trudna, powołując się na tę ustawę odmówiły jej prawa do jednego dziennie gorącego dietetycznego posiłku. Takie działanie pozostaje w ewidentnej sprzeczności z przepisami wskazanej ustawy, która gwarantuje pomoc właśnie osobom, które są w trudnej sytuacji zdrowotnej i/lub finansowej. Artykuł 48 ustęp 4 tej ustawy stanowi, że pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Organ potwierdził nie tylko ciężki stan zdrowotny skarżącej, fakt, że jest osobą samotną, ale także okoliczność, że przygotowanie posiłku dla skarżącej wymaga specjalistycznej wiedzy i konsultacji z lekarzem prowadzącym. Ze względu na finanse i swój stan zdrowia, ale także z powodu szczególnych wymagań, co do jej diety, skarżąca nie może sama zapewnić sobie takiego posiłku. Twierdzenie organu, że odmowę przyznania jej takiej pomocy uzasadnia fakt, że żaden ośrodek pomocy społecznej nie może sporządzić posiłku dostosowanego do jej potrzeb zdrowotnych nie stanowi argumentu, który ma oparcie w ustawie o pomocy społecznej. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] stwierdziło, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania, mimo, że skarżąca w szeregu pismach podnosiła zarzut, który pomimo niewskazania przez nią właściwej podstawy prawnej powinien być potraktowany i zbadany jako zarzut, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżąca podnosiła bowiem, że organ zaniechał zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie odnoszącym się do ustalenia jej diety zgodnej z zaleceniami lekarza prowadzącego. Organ stwierdził, że nie ma potrzeby powołania w tym celu biegłego wyłącznie z tego powodu, że zwiększy to koszty postępowania administracyjnego. Przedstawiane zaś przez nią opinie lekarskie potwierdzały jednoznacznie, że jej dieta musi być indywidualnie ustalona z uwzględnieniem zaleceń lekarza, który sprawuje nad nią stałą opiekę lekarską. W tej sytuacji organ administracyjny nie może narzucać jej ani diety ani także osoby, która dietę tę opracuje zwłaszcza, gdy osoba taka jest osobą postronną nieznającą jej stanu zdrowia. Należy więc stwierdzić, że organ nie podjął wszystkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez co decyzja z dnia [...] została wydana z naruszeniem art. 7 kpa. Organ ograniczył się bowiem jedynie do zbadania tylko jednego zarzutu podnoszonego przez skarżącą, a mianowicie zarzutu, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Organ nie podjął żadnych działań celem zbadania pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącą w tym przede wszystkim zarzutu określonego w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Kolejna decyzja wydana w tej sprawie w dniu [...] także ograniczyła się do zbadania tylko jednej podstawy wznowienia wskazanej przez skarżącą, pomimo, że z treści jej pism kierowanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynikało, że podstawę wznowienia stanowią także okoliczności określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Organ ponownie działając z naruszeniem art. 7 kpa statuującego jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę prawdy obiektywnej, nie podjął wszystkich niezbędnych w tej sytuacji kroków celem dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tym samym decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co powinno podlegać kontroli sądu administracyjnego. Nieprzeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroli pod tym względem stanowiło naruszenie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych jak i przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 1 i 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o charakterze sformalizowanym. Takie stwierdzenie oparte jest na treści przepisów art. 173 i następnych, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). I tak art. 174 tej ustawy stanowi, ze skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na dwóch podstawach, to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie stanowią jeden z niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej (patrz art. 176 powołanej ustawy), którego wadliwość prowadzi do wyłączenia możliwości dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli zaskarżonego wyroku. Wynika to z faktu, że zgodnie z przepisem art.183 § 1 cytowanej ustawy, Sąd jest podstawami tymi związany, gdyż rozpoznaje sprawę w granicach skargi, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, której przesłanki normatywne określa § 2 art. 183. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności nie występują. Dokonując oceny skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, w oparciu o przytoczone przepisy prawa, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Z uwagi na to, że skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie zarzutu naruszenia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych "przez niedokonanie określonej w tym przepisie kontroli pod względem zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]" stwierdzić należy, iż zaskarżony wyrok tego przepisu nie narusza. Zgodnie z art. 1 § 1 sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Natomiast w myśl § 2 art. 1 kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie pierwszego z powołanych przepisów stwierdzić należy, że Sąd władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego, a więc tym samym wymierzył sprawiedliwość. Ponadto wskazać należy, że naruszenie art. 1 § 1 cytowanej ustawy nie może stanowić samoistnej podstawy naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. Z kolei w zakresie zarzutu naruszenia art. 1 § 2 podnieść należy, iż Sąd pierwszej instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji. Zatem tego unormowania nie naruszył. Natomiast to, czy ocena legalności decyzji administracyjnej była prawidłowa, czy też błędna nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z tego względu zarzut skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu uznać należy za chybiony. Jako nietrafny ocenić należy również zarzut naruszenia ar. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegający "na niedokonaniu kontroli działalności administracji – Samorządowego Kolegium Odwoławczego i utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] nr [...], pomimo, że została wydana z naruszeniem art. 7 kpa polegającym na niepodjęciu wszystkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] nr [...], która została wydana z naruszeniem art. 7 kpa, polegającym na nieuwzględnieniu i niezbadaniu wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania o wznowienie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że skuteczne zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez Sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut, warunków tych nie spełnia. Zarzut naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się wyłącznie do postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie stosuje bowiem przepisów tego kodeksu lecz ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Treść zarzutu uniemożliwa Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jego zasadności. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa, polegający na niewzięciu pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji naruszeń w postępowaniu administracyjnym przepisów, przez pominięcie i niezbadanie wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zarzutu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji z [...] nieznanych organowi wskutek zaniedbań przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Niepodjęcie niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć wpływ na treść decyzji z dnia [...] i z kolei miało istotny wpływ na treść wyroku Sądu oddalającego skargę. Zgodnie z art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd "rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] została wydana w trybie wznowienia postępowania, w trybie nadzwyczajnym wzruszenia decyzji ostatecznej, opartej na jednej z enumeratywnie wymienionych przesłanek z art. 145 § 1 kpa. W toku postępowania administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, skarżąca powoływała się jedynie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Analiza wniosku skarżącej z dnia [...] o wznowienie postępowania administracyjnego nie upoważnia do stwierdzenia, by oparła ona wniosek także na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zatem przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania było ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna – w tym przypadku decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] było dotknięte wadą z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W takim przypadku badanie sprawy co do istoty nie jest konieczne. W przedmiotowej sprawie stwierdzono, że podstawa wznowienia postępowania nie występuje i odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej. Sąd pierwszej instancji trafność tego stanowiska podzielił. Oceny tej niniejsza skarga kasacyjna skutecznie nie podważyła. Natomiast jeżeli chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmówienie skarżącej pomocy w postaci dietetycznego gorącego posiłku raz dziennie z uwagi na jej stan zdrowia uznać należy, iż nie jest on zasadny. W tej sprawie przepis ten nie był stosowany. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji ww. Kolegium z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] odmawiająca A. S. udzielenia pomocy w postaci dietetycznego gorącego posiłku raz dziennie. Decyzja ta dotyczyła zatem zagadnienia wznowienia postępowania administracyjnego, a nie zasadności odmowy udzielenia skarżącej pomocy. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. O kosztach orzeczono na mocy art. 250 cyt. ustawy, a ich wysokość określono na podstawie § 19 pkt 1 w związku z § 18 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).