IV SA/Wa 2237/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2006 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2005 r., którą m.in. odmówiono p. H. O. zezwolenia na usunięcie jesionu rosnącego na nieruchomości przy ul. [...] w W. Odwołanie od decyzji organu I. instancji zostało wniesione wyłącznie w tej części. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż podstawę orzekania stanowił art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Decyzja w przedmiocie zezwolenia ma charakter uznaniowy. Konieczne jest zrównoważenie interesu wnioskodawcy oraz interesu publicznego przemawiającego za zachowaniem jak największej liczby obiektów przyrodniczych. W rozpoznawanej sprawie organ wziął pod uwagę interes Skarżącego, zezwalając na usuniecie dwu innych drzew i trzech krzewów. Natomiast Skarżący nie wykazał konieczności usunięcia jesionu dla realizacji inwestycji w postaci budowy domu. Ewentualne późniejsze zaciemnienie domu oraz utrata walorów estetycznych drzewa w wyniku koniecznej korekty korony nie uzasadniają usunięcia drzewa. Wnioskodawca nie wykazał by osiągniecie zamierzonego celu (budowa domu) nie mogło być osiągnięte bez usunięcia drzewa. W skardze na tą decyzję p. H. O. wniósł "o zmianę decyzji na jego korzyść". W skardze zwraca uwagę, iż plan zagospodarowania działki zapewnia pozostawienie na odpowiedniej części działki powierzchni biologicznie czynnej. Jesion, co do którego odmówiono zezwolenia na usunięcie, rośnie zbyt blisko budynku (ok. 1,3 m), co skutkuje niszczeniem przez system korzeniowy ścian piwnic. Dokonana korekta korony powoduje, iż drzewo nie ma walorów estetycznych. Na potwierdzenie tej okoliczności załączono zdjęcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy Skarżący oświadczył, iż budując dom nie przewidywał nie otrzymania w przyszłości zgody na usunięcie drzewa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W jego świetle usunięcie drzewa wymaga zezwolenia organu gminy. Przepisy ustawy nie wskazują kryteriów wydania zezwolenia, stąd orzeczenie w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Organ orzekający musi się kierować w pierwszym rzędzie zasadami ogólnymi wskazanymi w K.p.a. a więc dążyć do załatwienia sprawy uwzględniając interes publiczny oraz słuszny interes strony (art. 7). Określając ramy interesu publicznego trzeba mieć na względzie, iż w świetle regulacji normatywnych rośliny nie objęte formami ochrony przyrody mogą być niszczone m.in. jedynie w związku z racjonalną gospodarką (art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody). We wskazanym przepisie prawodawca posłużył się określeniem "niszczenie". W kontekście wymienionych w przepisie enumeratywnie przypadków, gdy dopuszcza się niszczenie roślin, trzeba stwierdzić, iż pojęcie to występuje w znaczeniu, odnoszącym się do wszystkich przypadków unicestwienia, czy przetwarzania zasobów przyrodniczych, także w związku z ich prawidłową eksploatacją, w tym usuwaniem drzew. Generalną zasadę ograniczenia ingerencji w zasoby przyrodnicze, w związku z realizacją przedsięwzięć inwestycyjnych, wyrażono także w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), wskazując, iż ingerencja jest dopuszczalna wyłącznie w zakresie w jakim jest to niezbędne dla realizacji inwestycji (art. 75 ust. 2). Uwzględniając powyższe uwarunkowania formalno – prawne trzeba stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie, czego nie kwestionuje Skarżący, o wydanie zezwolenia wystąpiono na etapie, gdy budynek był już w trakcie realizacji. W tym świetle nie można uznać za przekonywujący argument twierdzenia, iż rosnące zbyt blisko budynku drzewo może, poprzez swój system korzeniowy, zagrozić jego fundamentom. Skoro do realizacji budynku przystąpiono bez wcześniejszego zezwolenia na usuniecie drzewa, względy racjonalnej gospodarki (art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody) nakazywały zastosowanie skutecznych środków technicznych, innych niż usunięcie drzewa, na co Skarżący nie miał wówczas zezwolenia, które wyeliminują zagrożenie dla fundamentów. Chybione jest także odwołanie się do względów zacienienia budynku. W świetle wcześniej wskazanych regulacji normatywnych, brak jest bowiem, podstaw do twierdzenia, iż istnieje generalny prymat swobodnego dostępu światła do nowo realizowanych budynków nad względami ochrony zasobów przyrody, w tym drzew. Argument ten jest dodatkowo nietrafny skoro była możliwa pewna korekta korony drzewa w celu zmniejszenia efektu zaciemnienia. Dokonanie tej korekty w sposób nieumiejętny, (wskazany w skardze), nie może stanowić argumentu przemawiającego za koniecznością usunięcia drzewa, zważywszy zwłaszcza, iż względy estetyczne nie zostały zaliczone do przesłanek ingerencji w zasoby przyrodnicze wskazanych w art. 125 ustawy o ochronie przyrody. Nie uzasadniają one także wykorzystywania czy przekształcania elementów przyrodniczych w procesie budowlanym (ww. art. 75 ust. 2 ustawy – ustawa - Prawo ochrony środowiska). Wobec powyższych okoliczności organy obu instancji trafnie uznały, iż wydanie zezwolenia na usunięcie jesionu z działki Skarżącego jest nieuzasadnione. Wydając decyzję uwzględniono faktycznie w szerokim zakresie słuszny interes strony, wyrażając zgodę na usunięcie innej rosnącej na działce wyższej roślinności (dwa drzewa i trzy krzewy) oraz zastąpienie jej nowymi nasadzeniami, które dopiero w ciągu kilku lat mogą zrekompensować straty w zasobach przyrodniczych na obszarze działki. Uwzględniono także nakreślony normatywnie zakres interesu publicznego. Odmowa zezwolenia na usunięcie jesionu nie narusza więc także zasad orzekania wskazanych w art. 7 K.p.a. Bez znaczenia dla oceny zasadności odmowy wydania zezwolenia na usuniecie drzewa, pozostaje podniesiona w skardze kwestia pozostawienia przez Skarżącego na działce wymaganej powierzchni biologicznie czynnej. Obowiązek jej pozostawienia wynika z regulacji odrębnych w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, prowadząc postępowanie nie naruszono przepisów prawa procesowego, w szczególności nie sporne są okoliczności faktyczne sprawy istotne dla meritum rozstrzygnięcia. Nie stwierdzenie przez Sąd naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego jak i procesowego, musiało prowadzić do oddalenia skargi. Wynika to a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.