I SA/Lu 19/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Gdulewicz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. o wznowienie postępowania w sprawie [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę o wznowienie postępowania. I SA/Lu 19/06 UZASADNIENIE W dniu 13 grudnia 2005 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wznowienie postępowania w sprawie [...] zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...]., w związku z art. 273 § l pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. popełnieniem przestępstwa niedopełnienia obowiązków przez sędziów orzekających w sprawie, oraz w związku z art. 271 pkt 2 w/w ustawy, tj. orzekaniem na podstawie zwyczaju. W uzasadnieniu skargi M. G. podniósł, iż w dniu 12 grudnia 2005 r. ( w dniu otrzymania uzasadnienia wyroku WSA w sprawie o sygn. akt [...] ) ponownie przeanalizował akta sprawy stwierdzając, iż sędziowie nie zapoznali się rzetelnie ze stanem faktycznym sprawy, które to zaniedbanie mieści się w wymiarze ocen karnych, ponieważ prowadzi do ocen narażających go na nieuzasadnione prawem rażące straty materialne. Podniósł, iż zaliczki przedawniają się po 5 latach, więc zaliczki za 1990 r. przedawniły się z końcem 1995 r. Brak obliczenia zaliczek w decyzji wymiarowej oznacza, że decyzja była niewykonalna po dniu [...], zaś decyzja niewykonalna nie może być podstawą egzekucyjną. Zdaniem skarżącego powołanie się na niby zaszłe fakty formalne (decyzję formalnie ostateczną a merytorycznie wadliwą) jest naruszeniem przepisów art. 2, 7, 8, 32 i 45 Konstytucji RP. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./, w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem l stycznia 2004 roku orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, tj. na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Z art. 13 § l i § 2 ostatnio wymienionej ustawy wynika, iż sądem właściwym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Art. 270 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż w przypadkach przewidzianych w dziale VII "Wznowienie postępowania", obejmującym art. 270 do art. 285, można żądać wznowienia postępowania, które zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem. Ustawowe przesłanki wznowienia zawierają art. 271-274 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący w niniejszej sprawie wniósł o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt [...] w związku, m.in., z art. 273 § l pkt 2 w/w ustawy, tj. popełnieniem przestępstwa niedopełnienia obowiązków przez sędziów orzekających w sprawie. Zgodnie z powyżej wymienionym art. 273 § l pkt 2 - można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Określenie "orzeczenie uzyskane za pomocą przestępstwa" oznacza, iż wznowienie postępowania jest dopuszczalne w razie popełnienia zbrodni lub występku. Odnosząc się do argumentu skarżącego, iż przestępstwo nie musi być potwierdzone wyrokiem karnym, wskazać należy, iż stosownie do art. 274 w/w ustawy - z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Wyjątków tych nie należy brać pod uwagę, gdyż nie zostało wszczęte postępowanie karne. Ponadto, wyrok stwierdzający popełnienie przestępstwa powinien być prawomocny, gdyż tylko taki wyrok daje gwarancję trwałości podstawy wznowienia postępowania. Do skargi o wznowienie postępowania powinien zostać dołączony odpis tego wyroku lub co najmniej wskazana sygnatura sprawy karnej. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania również w związku z art. 271 pkt 2 w/w ustawy, tj. orzekaniem na podstawie zwyczaju, co oznacza, zdaniem skarżącego, iż nie został poinformowany o zwyczajach i utrwalonym orzecznictwie i był pozbawiony możności działania. Zgodnie z 271 pkt 2 w/w ustawy - można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. W ocenie Sądu, żadna z powyższych sytuacji me miała miejsca. Skarżący miał zdolność do występowania przed sądem administracyjnym jako strona oraz prawo do samodzielnego podejmowania czynności procesowych, których charakter i treść określają normy prawa procesowego (np. złożenie skargi, środków odwoławczych). Na gruncie kodeksu postępowania cywilnego Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż o pozbawieniu strony możności działania można mówić tylko wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania. Skarżący brał udział w postępowaniu sądowym, dlatego też nie był pozbawiony możności działania. Samo sformułowanie przez stronę w skardze podstaw wznowienia postępowania w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może oznaczać, iż skarga oparta jest na ustawowych podstawach wznowienia postępowania w sytuacji, gdy z samego uzasadnienia wynika, iż podnoszone podstawy nie zachodzą (zob. postanowienie SN z dnia 28 października 1999 r. , II UKN 174/99). Wobec tego, iż skarga nie została oparta na ustawowych podstawach wznowienia, należało ją odrzucić na podstawie art. 280 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.