IV SA/Wa 2233/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka asesor WSA Agnieszka Wójcik Protokolant Piotr Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r., którą na zasadzie art. 105 K.p.a., umorzono postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem p. M. P. o stwierdzenie, że zespół pałacowo - parkowy wchodzący w skład majątku "B. " nie podpadał pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż brak jest drogi administracyjnej do orzekania w przedmiocie podpadania części nieruchomości ziemskiej pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Generalnie bowiem w świetle dekretu nieruchomości ziemskie przechodziły na własność Państwa z mocy prawa. Wyjątek od tej zasady stanowił § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10 poz. 51 ze zm.), który umożliwiał orzekanie w drodze decyzji, co do podlegania nieruchomości ziemskiej pod działanie dekretu, przy czym przedmiotem orzekania mogła być wyłącznie kwestia podlegania działaniu dekretu całej nieruchomości nie zaś jej określonych fragmentów. Obszar całego majątku "B." należącego do J. R. przekraczał 100 ha. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił także swoje stanowisko odnośnie kwestii, w jakich przypadkach zespoły pałacowo-parkowe podlegały pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, nie wskazując jednak w jakim zakresie wywody odnośnie tych kwestii mogą mieć znaczenia dla orzeczenia o umorzeniu postępowania. W skardze na tę decyzję p. M. P. wniosła o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem art. 2 ust. 1 lit. e. dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej oraz art. 5, 6 i 44 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. W obszernym uzasadnieniu skargi p. P. podniosła, że organ orzekający w sprawie mylnie przyjmuje jakoby orzekanie w trybie § 5 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej mogło dotyczyć podlegania reformie nieruchomości ziemskiej tylko z uwagi na jej obszar nie zaś z uwagi na jej charakter. Reprezentując taki pogląd organ administracji pominął kwestie, iż dekret dotyczy wyłącznie "nieruchomości ziemskich". Pogląd organu pozostaje w sprzeczności z uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września 1990 r. (sygn. W 3/89), a także z wcześniejszym orzecznictwem Sądu Administracyjnego. Skarżąca podkreśliła, iż w świetle dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e., przejęciu podlegały wyłącznie majątki gdy spełnione były cztery warunki: * były nieruchomością ziemską, * stanowiły własność lub współwłasność osób fizycznych lub prawnych, * przekraczały odpowiedni areał powierzchni, * nadawały się do realizacji celów reformy rolnej. Zdaniem Skarżącej przyjęcie, iż organy administracji mogły orzekać jedynie w przedmiocie niektórych przesłanek podpadania pod dekret o przeprowadzeniu reformy rolnej jest interpretacją dowolną treści § 5 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zdaniem Skarżącej konkluzję taką potwierdza treść uzasadnienia uchwały Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt W 3/89, w której stwierdzono m.in., iż na cele reformy rolnej miały być przeznaczane nieruchomości lub ich części spełniające określone kryteria. Skarżąca wywodzi stąd wniosek, iż wobec tego przedmiotem orzekania przez organy administracji mogło być podpadanie pod działanie dekretu także części majątku. Skarżąca podkreśliła, iż przepis § 5 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, jako określający kompetencje organu administracji do rozstrzygnięcia konkretnej kwestii w drodze decyzji administracyjnej, powinien być interpretowany ściśle, nie zaś rozszerzająco bądź zawężająco. Wskazała, iż organy wadliwie interpretują znaczenie normatywne § 6 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wprowadza on bowiem wyłącznie określone, sformalizowane wymagania dotyczące przedstawianych materiałów dowodowych w przypadku orzekania w kwestii, czy majątek podlega przejęciu z uwagi na jego obszar, nie zakreśla zaś przedmiotu orzekania na podstawie § 5 rozporządzenia. Ponadto, skoro złożone materiały dowodowe miały dotyczyć, w świetle § 6 w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, rodzajów i obszarów użytków rolnych, zdaniem Skarżącej, przedmiotem orzekania może być podleganie pod działanie dekretu niektórych użytków. Skarżąca szeroko polemizowała także w skardze odnośnie kwestii podlegania zespołów pałacowo - parkowych pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, m.in. odnosząc przepisy dekretu do obowiązujących ówcześnie norm konstytucyjnych. W konkluzji rozważań, oceniając stan faktycznego dotyczącego mienia, o którego zwrot wnosiła, wskazywała, iż, w jej ocenie, zespół pałacowo-parkowy nie podlegał pod działanie dekretu, natomiast organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły prawidłowo stanu faktycznego co stanowi naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Sąd administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie był wniosek Skarżącej z dnia 20 kwietnia 2005 r. o stwierdzenie nieważności decyzji, dotyczącej przejęcia zespołu pałacowo - parkowy majątku "W.", gdzie wskazano numery działek, na których znajdował się dwór. Precyzując wniosek, pismem z dnia 11 czerwca 2005 r., Skarżąca wskazała, iż żąda w istocie orzeczenia odnośnie zwrotu części majątku "B." (wskazanych działek ewidencyjnych), jako nie podpadających pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Takiego przedmiotu postępowania Skarżąca nie kwestionowała zarówno w odwołaniu jak i w skardze. Zarówno organ I. instancji jak i organ odwoławczy trafnie uznały, iż brak jest podstaw dla organów administracji do orzekania w przedmiocie podpadania zespołu pałacowo - parkowego pod działanie reformy. Z uwagi na bezzasadne wszczęcie postępowania w tym przedmiocie organ I. instancji trafnie uznał, iż powinno ono zostać umorzone w myśl art. 105 § 1 K.p.a. Z wagi na to organ odwoławczy trafnie utrzymał w mocy decyzję organu I. instancji, na zasadzie art. 138 §. 1 pkt 1 K.p.a. Brak upoważnienia do orzekania organów administracji w przedmiocie objętym wnioskiem wynika z następujących uwarunkowań formalnoprawnych. Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej na cele reformy rolnej przeznaczone zostały nieruchomości ziemskie stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekraczał bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego, śląskiego, jeśli ich rozmiar przekraczał 100 ha powierzchni ogólnej niezależnie od wielkości użytków rolnych. Nieruchomości te przechodziły bezzwłocznie na własność Państwa i przewłaszczenie ich następowało z mocy samego prawa, z chwilą wejścia w życie dekretu tj. z dniem 13 września 1944 r. Zarówno w samym dekrecie jak i w przepisach wykonawczych nie ma uregulowań, które uzależniałyby przejście na własność Państwa wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu nieruchomości ziemskich, od wydania aktów stosowania prawa o charakterze konstytutywnym. Brak jest również uregulowań, które odraczałaby skutek przejścia na własność Państwa nieruchomości ziemskich w czasie. Dekret z datą jego wejścia w życie, w zakresie nieruchomości ziemskich wymienionych w jego art. 2 ust. 1 lit. e wywoływał skutki rzeczowe w zakresie przejścia na własność Państwa tych nieruchomości ex legę. Zaistnienie skutków rzeczowych tego uregulowania w postaci przejścia nieruchomości ziemskich na własność Państwa nie było uzależnione ani od wystawienia zaświadczenia wojewódzkiego urzędu ziemskiego stwierdzającego, że nieruchomość jest przeznaczona na cele reformy rolnej, ani od dokonania na jego podstawie wpisu w księdze wieczystej na zasadach określonych w art. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946r. o wpisywaniu w księgach hipotecznych prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej (Dz.U. Nr 39, poz. 233 ze zm.). Przepisy wykonawcze do dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej - rozporządzenie w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej - w § 6 przewidziały dopuszczalność złożenia przez zainteresowaną stronę wniosku o uznanie, że nieruchomość jest wyłączona spod działania postanowień zawartych w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Wniosek taki w myśl § 5 tego rozporządzania był rozpoznawany w postępowaniu administracyjnym i rozstrzygnięcie o tym czy nieruchomość podpada pod działanie dekretu o reformie rolnej zapadało w formie decyzji administracyjnej, od której przysługiwało odwołanie do organu wyższego stopnia. Samo złożenie wniosku przewidzianego w § 6 omawianego rozporządzenia nie zawieszało skutku w postaci przejścia na własność Państwa nieruchomości, jak też nie stanowiło przeszkody ani w wystawieniu zaświadczenia stwierdzającego, że nieruchomość ziemska jest przeznaczona na cele reformy rolnej, ani dokonania na jego podstawie odpowiedniego wpisu w księdze wieczystej. Dopiero wydanie ostatecznej decyzji stwierdzającej, że nieruchomość ziemska nie podpada pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu powodowało skutki rzeczowe, wobec Skarbu Państwa i stanowiło podstawę do wykreślenie Skarbu Państwa z księgi wieczystej, o ile został do niej wpisany. Zgodnie z § 5 omawianego rozporządzenia na wniosek strony organ administracji mógł orzec o tym czy dana nieruchomość podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, który statuował przejście na własność Państwa nieruchomości ziemskich, przyjmując jako kryterium tego przejścia wielkość jej areału, w tym wielkość użytków rolnych. Wprawdzie w § 5 rozporządzenia jest mowa o orzekaniu "w sprawach czy dana nieruchomość podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit, e" dekretu, co mogłoby sugerować, że przepis ten dozwala również na rozstrzyganie o tym czy określona część nieruchomości ziemskiej nie podpada pod działanie dekretu, z uwagi na swój charakter, czy społeczno - gospodarcze przeznaczenie, to jednak zestawienie treści tego uregulowania z § 6 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że decyzja przewidziana w § 5 może dotyczyć wyłącznie podpadania pod działanie dekretu nieruchomości ziemskiej w odniesieniu do powierzchni gruntów, jaki ona obejmuje. Pierwszy z wymienionych przepisów nakłada na stronę, składającą wniosek wszczynający postępowanie, obowiązek przedłożenia dowodów stwierdzających dokładny obszar nieruchomości z wyszczególnieniem użytków każdego rodzaju, z czego jednoznacznie wynika, że przedmiotem postępowania może być wyłącznie orzeczenie o tym czy nieruchomość ziemska podpada pod działanie art. 2 ust. 1 pkt e dekretu z uwagi na wielkość powierzchni gruntów składających się na ten majątek ziemski. Omawiany § 6 posługuje się również określeniem dana nieruchomość, jaki zawiera § 5 rozporządzenia, jednak zestawienie treści obu tych uregulowań i odniesienie ich do treści art. 2 ust. 1 lit. e dekretu prowadzi do wniosku, że sformułowanie dana nieruchomość oznacza nieruchomość ziemską objętą wnioskiem o stwierdzenie, że nie podpada ona pod działanie dekretu z uwagi na jej areał gruntów. Stąd przewidziana w § 5 rozporządzeniu w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej decyzja może wyłącznie rozstrzygać o tym czy nieruchomość ziemska podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z uwagi na wielkość jej areału, w tym użytków rolnych. Poszukując prawidłowej wykładni przepisów normujących zakres orzekania na podstawie § 5 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej do dekretu o przeprowadzeni reformy rolnej trzeba mieć również na uwadze, iż stanowił on wykonanie upoważnienia zawartego w art. 20 tego aktu. Przepis wyłącznie poruczający Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych wykonanie dekretu, nie mógł stanowić podstawy do generalnej zmiany tą drogą reguł przejmowania nieruchomości ziemskich, które przechodziły na podstawie dekretu na rzecz Państwa z mocy prawa. Zamieszczenie w akcie wykonawczym do dekretu przepisu kompetencyjnego, przyznającego uprawnienia orzekania na drodze administracyjnej w przedmiocie spraw związanych z przejęciem gospodarstwa rolnego, z uwagi na wyjątkowy charakter tej regulacji, musi skłaniać do konkluzji o braku możliwości rozszerzającej jej interpretacji (zasada zakazu rozszerzającej interpretacji wyjątków). Skoro bowiem, jak wcześniej wskazano, z mocy dekretu przejęcie nieruchomości następowało ex legę, przyznanie uprawnień orzeczniczych w tym zakresie w rozporządzeniu stanowiło w praktyce odstępstwo od zasady określonej w akcie wyższego rzędu. W ramach aktualnych standardów tworzenia prawa wydanie takiej regulacji byłoby w ogóle niedopuszczalne. Jednak standardy ówczesne odbiegały znacznie od współczesnych, co jednak nie uprawnia do rozszerzającej interpretacji regulacji szczególnych zawartych w akcie wykonawczym. Stąd zarzuty skargi, co do niesłusznego przyjęcia przez organy administracji, iż przedmiotem orzekania może być wyłącznie areał przejmowanych na cele reformy nieruchomości ziemskich jest nietrafny. Właśnie potrzeba "ścisłego" interpretowania przepisu § 5 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej w kontekście treści normatywnej § 6, nie zaś interpretacji zawężającej czy rozszerzającej, prowadzi do wniosku, iż orzekanie przez organ administracji w przedmiocie podpadanie pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej części majątku było niedopuszczalne. Bez znaczenia w sprawie jest fakt, iż w uchwale Trybunału Konstytucyjnego sformułowano pogląd, iż przejęciu na cel reformy rolnej mogła podlegać część majątku ziemskiego. Trybunał nie wskazał bowiem iż orzekanie w sprawach spornych w takim przypadku następuje w drodze wydania decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu, organy administracji trafnie zinterpretowały treść normatywną § 6 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Z uwagi na charakter normy § 5 w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, jako przepisu statuującego wyjątek od zasady przejmowania majątków ziemskich z mocy prawa (bez wydania stosownych orzeczeń), trzeba uznać, iż § 6 wyznacza jednocześnie zakres orzekania na podstawie § 5 rozporządzenia, nie zaś, jak proponuje to rozumieć Skarżąca, wprowadza jedynie szczególne wymogi odnośnie materiałów rodowodowych w przypadku orzekania o przejęciu odnośnie obszaru majątku. Podobnie Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej, wywodzącej możliwość orzekania przez organy administracji w przedmiocie podlegania pod działanie dekretu części majątku ziemskiego z faktu, iż w świetle § 6, wymagane było podanie obszaru użytków każdego rodzaju. Zestawienie bowiem treści normatywnej tej regulacji z treścią art. 2 ust. 1 lit e dekretu wskazuje, iż informacje w tym zakresie mogły mieć znaczenie jedynie odnośnie majątków położonych na obszarze niektórych województw, przy czym i w tych przypadkach powierzchnie rodzajów użytków nie przesądzały o powierzchni przejmowanej części majątku, lecz generalnie o jego przejęciu bądź nie przejmowaniu na cele reformy rolnej (patrz np. sformułowanie "niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni"). Złożony w rozpoznanej sprawie wniosek o ustalenie, że wymieniona w nim nieruchomość nie wchodziła w skład majątku ziemskiego podlegającego działaniu dekretu o reformie rolnej i nie mogła być przejęta na własność Państwa na podstawie przepisów tego dekretu jest żądaniem rozstrzygnięcia sporu o prawa rzeczowe do wskazanej we wniosku nieruchomości, a zatem sporu cywilnego. Zgodnie z art. 2 § 1 i 3 K.p.c. do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych lub Sądu Najwyższego, a także, jeżeli przepisy szczególne nie przekazują ich do właściwości innych organów. O czym była mowa wyżej, w § 5 rozporządzenia przewidziano drogę postępowania administracyjnego dla rozstrzygania o prawach rzeczowych (własności) do nieruchomość ziemskich w zakresie objęcia ich działaniem art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z uwagi na wielkość powierzchni majątku ziemskiego. Brak jest podstaw do stosowania tego przepisu do rozstrzygania o innych sporach dotyczących praw rzeczowych, w tym do ustalania, że dana nieruchomość z uwagi na swój charakter nie jest nieruchomością ziemską i nie stanowi jej części składowej. Nie oznacza to, że w ogóle jest wyłączone dochodzenie roszczeń z tytułu prawa własności do tych nieruchomości, które nie miały charakteru nieruchomości ziemskich, a które w powołaniu na uregulowania dekretu, w tym art. 2 ust. 1 lit. e zostały faktycznie przejęte przez Państwo, bowiem ani dekret, ani wydane na jego postawie przepisy wykonawcze, nie wykluczyły dochodzenia tych roszczeń o charakterze cywilnych na właściwej dla nich drodze to jest w postępowania przed sądem powszechnym, czy to w powództwie o uzgodnienie treści wpisu w księdze wieczystej, czy w powództwie windykacyjnym czy też w powództwie o ustalenie prawa. W rozpatrywanym przypadku organy orzekały w przedmiocie wniosku, co do podlegania pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej działek gruntu stanowiących część majątku "B." Niekwestionowany był fakt, iż majątek w całości przekraczał granice obszarowe wskazane w dekrecie o przeprowadzeniu reformy rolnej a więc podpadał pod jego działanie. Wobec tego przesądzanie przez organ administracji w drodze decyzji kwestii, czy zespół pałacowo-parkowy, o nieznacznym areale, podlega pod działanie dekretu nie znajdowało żadnego uzasadnienia zważywszy, iż zagadnienie to nie ma znaczenia dla oceny kwestii pozostających w gestii organów administracji, tj. orzekania, czy nieruchomość ziemska, z uwagi na normy obszarowe, podlega pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej (§ 5 w zw. z § 6 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu). Jak wcześniej wskazano, Sąd nie dostrzega także sprzeczności pomiędzy decyzją administracyjną, której legalność była badana, a przywołanym w skardze orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Orzeczenie to, nota bene nie mające w świetle obowiązującej obecnie Konstytucji RP charakteru wiążącego, nie dotyczyło kwestii trybu dochodzenia roszczeń z tytułu przejęcia majątków ziemskich z naruszeniem przepisów dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zaskarżone orzeczenie zostało także wydane z uwzględnieniem dominującej obecnie linii orzeczniczej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Uwzględniając powyższe okoliczności należy ocenić, że zaskarżona decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania nie narusza prawa, co musiało prowadzić do oddalenia skargi. Nie trafny jest zarzut skargi co do naruszenia art. 77 §. 1 K.p.a. odnośnie nie wyjaśnienia kwestii istotnych w sprawie w kontekście podlegania zespołu pałacowo-parkowego pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. W związku z brakiem podstaw do orzekania w tym przedmiocie, prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie byłoby niezasadne (patrz art. 12 § 1 K.p.a.). W tym świetle uchybieniem jest formułowanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądów odnośnie ewentualnego podlegania przedmiotowego majątku pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wyrażenie stanowiska w tej kwestii w uzasadnieniu stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 3 K.p.a., w świetle, którego uzasadnienie powinno zawierać jedynie rozważenie kwestii istotnych z punktu widzenia podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Wskazane uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, a więc podjęcie zasadnej decyzji o umorzeniu postępowania. Stanowisko organu orzekającego nie będzie miało mocy wiążącej dla sądu powszechnego właściwego ewentualnie do orzekania w przedmiocie podpadania zespołu pałacowo - parkowego pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej (a contrario art. 11 K.p.c). Stwierdzenie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, które nie miało wpływu na wynik sprawy, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Uwzględniając powyższe uwarunkowania, także Sąd nie wypowiada się odnośnie do kwestii podnoszonych w skardze a w szczególności, czy zespół pałacowo - parkowy w majątku "B." podlegał pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, oraz właściwej interpretacji przepisów prawa materialnego w tym zakresie (np. § 44 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej). Kwestia ta, wobec ustalenia, że żądanie Skarżących nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym, nie miała znaczenia przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.