II SA/Kr 110/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr) Sędziowie NSA Anna Szkodzińska A WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2006 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Wojewody z dnia 17 grudnia 2003r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę skargę oddala S. C. złożył w dniu 9 maja 2003r. wniosek o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 24.08.1990r., nr [...] z A. S. na siebie, załączając dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane, akt notarialny rep. [...] oraz zgodę A. S. - jego oświadczenie z dnia 6 maja 2003r. Wobec powyższego Starosta Powiatu [...] wydał w dniu 14 maja 2003 r. decyzję nr [...] przenoszącą decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...].08.1990r., nr [...] wydaną przez Wójta Gminy T. na rzecz S. C. Wskutek wniesienia odwołania przez A. S., w którym oświadczył on, iż nie wyrażał zgody S. C. i nie zgadza się na przeniesienie pozwolenia na budowę, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż A. S. odwołał się od decyzji l instancji twierdząc, że nie wyrażał zgody na przeniesienie pozwolenia. Na zlecenie organu odwoławczego organ I instancji w dniu 13 sierpnia 2003r. przeprowadził rozprawę, w trakcie której A. S. stwierdził, że swoją zgodę rozumiał zupełnie inaczej - oświadczenie to przedłożył mu do podpisu K. B., wyjaśniając, że S. C. zajmie się przygotowaniem dokumentacji budowlanej związanej z adaptacją zakładu przetwórstwa. Podczas rozprawy administracyjnej A. S. oświadczył ponownie, że nie wyraża zgody na przepisanie pozwolenia na budowę na S. C. Ponadto podniesiono w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, iż organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 61 § 4 kpa: przedwcześnie, bez wszczęcia postępowania i powiadomienia wszystkich osób będących stronami postępowania, tym samym nie zapewnił czynnego udziału wszystkim stronom i nie umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. Organ I instancji działając na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. prawo budowlane (t.j. z 2000r. Dz.U. nr 106, poz.1126 z późn. zm.) wydał w dniu 31 października 2003r. decyzję nr [...] mocą której odmówił przeniesienia decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24.08.1990r., znak: [...] wydanej na rzecz Pana A. S. zam. W. na rzecz Pana S. C. zam. T. ul. [...] - wobec niespełnienia wszystkich warunków z art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego tj. braku zgody A. S. W odwołaniu od tej decyzji S. C. wniósł o jej uchylenie, podnosząc, iż pisemna zgoda A. S. na dokonanie przeniesienia pozwolenia została przedłożona do akt sprawy. Natomiast usiłowanie cofnięcia zgody przez A. S. z powołaniem się na wadę oświadczenia woli w postaci błędu i uchylenie się od skutków czynności prawnej może podlegać tylko ocenie sądu cywilnego, nie zaś organu administracyjnego. Zatem wobec spełnienia przesłanek wymaganych przepisami prawa budowlanego organ I instancji powinien przenieść na niego decyzję o pozwoleniu na budowę. Wojewoda decyzją z dnia 17 grudnia 2003r., nr [...], na podstawie art. 40 ustawy prawo budowlane oraz art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji streszczono przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego oraz wskazano, iż nie zostały spełnione warunki z art. 40 Prawa budowlanego. Brak jest zatem podstaw do przeniesienia decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24.08.1990r., znak: [...] na rzecz S. C. Decyzję Wojewody [...] z dnia 17 grudnia 2003r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzucając naruszenie art. 40 prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi, powtórzono argumentację zawartą już w odwołaniu od decyzji organu I instancji: o przedłożeniu pisemnej zgody A. S. na dokonanie przeniesienia pozwolenia do akt sprawy, że cofnięcie tej zgody, ze względu na wadę oświadczenia woli jest bezskuteczne, oraz że winno ono podlegać ocenie sądu cywilnego, nie zaś organu administracyjnego. "Moim zdaniem, to osoba zarzucająca wprowadzenie w błąd i domagająca się uchylenia się od skutków prawnych swego oświadczenia woli winna wystąpić z inicjatywą wszczęcia odpowiedniego postępowania. Do czasu prawidłowego zakwestionowania złożonego oświadczenia, jest ono ważne i winno być honorowane przez organy administracji. W konsekwencji skarżący uważa, iż wszystkie przesłanki do przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę określone w art.40 ust. 1 prawa budowlanego zostały spełnione, a odmienne stanowisko organu administracyjnego stanowi o błędnym zastosowaniu przywołanej normy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Wojewody [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotowa sprawa dotyczy przeniesienia pozwolenia na budowę obiektu budowlanego na rzecz innego podmiotu. Zgodnie z brzmieniem art.40 ust. l ustawy prawo budowlane z dnia 7.07.1994r. organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Decyzja wydawana na podstawie art.40 ust. 1 prawa budowlanego z dnia 7.07.1994r. (t.j. z 2003r. Dz.U. nr 201, poz. 2016 z późn. zm.) jest typową decyzją związaną, co oznacza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, który wydał pozwolenie na budowę, jest zobowiązany do przeniesienia pozwolenia na budowę (nie może odmówić przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę), jeśli tylko zostaną spełnione wymagania określone w tym przepisie. Wśród istotnych przesłanek decyzji, które muszą być spełnione, aby organ mógł dokonać przeniesienia pozwolenia na budowę, jest okoliczność związana z wyrażeniem zgody przez stronę na rzecz której decyzja została wydana. Zgoda strony, na rzecz której decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana, a o której mowa jest w art. 40 ust. 1 prawa budowlanego z dnia 7.07.1994r. (t.j. z 2003r. Dz. U. nr 201, poz. 2016 z późn. zm.) musi być wyrażona w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości i nie może być domniemywana. Jej wyrażenie ma przede wszystkim charakter formalnoprawny, który umożliwia (jako jedna z przesłanek) wydanie decyzji na podstawie art. 40 ust. l prawa budowlanego. Oznacza to, iż uprawniona do wyrażenia takiej zgody strona może ją skutecznie cofnąć (przez jakąkolwiek czynność, z której wynikać będzie cofnięcie zgody lub brak zgody na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu) do momentu kiedy decyzja administracyjna o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu stanie się ostateczna. Wyrażenie takiej zgody jest bowiem elementem stanu faktycznego (jest faktem), którego istnienie winien ustalić organ administracyjny prowadzący w tym zakresie postępowanie. Zakres stanu prawnego i stanu faktycznego ocenia organ administracyjny na moment wydania przez siebie decyzji administracyjnej. W konsekwencji wspomniana wyżej zgoda strony, na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu musi być w momencie wydania przez organ administracyjny decyzji o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu. W przedmiotowej sprawie w sposób oczywisty zachodzi brak zgody strony uprawnionej do jej wyrażenia – A. S. - na przeniesienie decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24.08.1990r., znak: [...] na rzecz S. C. Wyraziło się to zarówno poprzez wniesienie odwołania od decyzji Starosty Powiatu T. z dnia 14 maja 2003 r. decyzję nr [...], jak również znalazło jednoznaczne odzwierciedlenie w protokole z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 13.08.2003r. W konsekwencji organy administracyjne słusznie przyjęły, iż brak jest zgody A. S. na przeniesienie decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24.08.1990r., znak: [...] na rzecz S. C. i zasadnie odmówiły wydania decyzji o przeniesieniu wskazanej decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu na postawie art.40 prawa budowlanego. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono ojej oddaleniu.