VII SA/Wa 1221/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. znak [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r. znak [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz D. K. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr ew. [...], położonej w K. przy ul. K., umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ przedstawił, co następuje: decyzją z dnia [...] marca 2005 r. wyżej opisaną Wojewoda [...] odmówił, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu w dniu [...] lipca 2004 r., stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r. w w/w przedmiocie, nie dopatrując się żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, które skutkowałyby wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Wyżej wymieniona decyzja Wojewody [...] została wydana po uchyleniu w trybie art. 138 § 2 kpa, decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...], decyzji z dnia [...] marca 2004 r., którą odmówiono, na wniosek D. S., wszczęcia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego. Organ odwoławczy błędnie wówczas wskazał w swojej decyzji, że wnioskodawca D. S. posiada status strony w niniejszym postępowaniu, ponadto wobec nie przeprowadzenia przez organ wojewódzki postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, zachodziły przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego. Zdaniem organu II instancji D. S. nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, stąd odwołanie nie podlega rozpoznaniu a postępowanie odwoławcze należało umorzyć. Organ wskazał, że w świetle wprowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, jak również w postępowaniu nadzwyczajnym mającym na celu zbadanie legalności udzielonego pozwolenia, przysługuje inwestorowi oraz właścicielowi, wieczystemu użytkownikowi lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Według doktryny prawa budowlanego, jeżeli obiekt nie powoduje ograniczeń lub zagrożeń w korzystaniu z terenów sąsiednich nieruchomości bądź uciążliwości dla tych terenów, to właściciele lub zarządcy sąsiednich nieruchomości nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Kluczowe zatem znaczenie dla ustalenia kręgu podmiotów legitymujących się przymiotem strony ma, wynikające z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, pojęcie obszaru oddziaływania obiektu. Należy przez nie rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Bezpośrednie zatem sąsiedztwo w stosunku do nieruchomości, na której zrealizowano dane przedsięwzięcie, nie przesądza o przymiocie strony podmiotu, którego nieruchomość graniczy z terenem danej inwestycji. Zdaniem organu nie można uznać, aby D. S. władająca nieruchomością nr ew. [...], posiadała przymiot strony w niniejszym postępowaniu nieważnościowym dotyczącym pozwolenia na budowę budynku garażowego, usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości nr ew. [...] i [...] i oddalonego od jej działki powyżej 10m. Budowa przedmiotowego obiektu garażowego nie powoduje bowiem ograniczeń, zagrożeń, czy też uciążliwości dla nieruchomości będącej w posiadaniu skarżącej. Podnoszona przez skarżącą kwestia zmiany ukształtowania terenu nieruchomości, na której usytuowano budynek garażowy, nie stanowi przedmiotu wszczętego postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej nie mogą mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu zmiany wprowadzone powoływaną przez organ nowelizacją Prawa budowlanego. Ponadto skarżąca wskazała, że projekt nie spełnia wymogów ustawowych, gdyż nie uwzględnia zatwierdzonej dla działki inwestora nr [...] niwelety [...], a dla działki skarżącej nr [...] niwelety [...]. skarżąca wskazała, że inwestor dokonał zmiany kierunku spływu wód opadowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnej tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Podstawą prawną kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji jest przepis art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Stosownie do jego treści organ może zakończyć postępowanie, wydając decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Jest to zasadna, w sytuacji gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną. Zdaniem Sądu organ prawidłowo rozstrzygnął, odmawiając D. S. w niniejszym postępowaniu przymiotu strony. Organ prawidłowo ocenił przymiot strony D. S. w świetle aktualnego w dacie orzekania porządku prawnego. Przedmiotowe postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem szczególnym i organ w jego toku zgodnie z obowiązującymi przepisami ma obowiązek badania przymiotu strony tu odwołującej się od rozstrzygnięcia organu I instancji. Sąd podziela argumentację organu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do wykładni art. 28 Prawa budowanego, a szczególnie pojęcia obszar oddziaływania. Zdaniem Sądu podkreślenia wymaga to, że właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, także w trybie szczególnym nieważnościowym, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, gdyż skarżąca nie wykazała by działka, którą włada (nr [...]) znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego usytuowanego w odległości ponad 10m od granicy jej działki. Powoływana przez skarżącą zmiana warunków niwelety działki inwestora, dokonana przez niego, z naruszeniem stosunków wodnych na działce skarżącej, nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. Nie pozostaje bowiem w związku z kontrolowaną w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzją pozwolenia na budowę. Należy wskazać, że w przypadku dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych, skarżąca może zawiadomić Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie art. 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 650 ze zm.) może skorzystać też z trybu przewidzianego w art. 29 ustawy Prawo wodne. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).