VI SA/Wa 88/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi K.I. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych oddala skargę K.I. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż skarżący w dniu [...] sierpnia 2005 r. wystąpił do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o dopuszczenie go do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. We wniosku powołał się na to, że od ponad 35 lat pracuje w budownictwie, gdzie miał do czynienia także z problemami sanitarno-higienicznymi. Od 1988 r. posiada uprawnienia rzeczoznawcy d/s bhp. Podczas pracy zawodowej przez ponad 2 lata pracował w Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej [...]. Kontrolował wtedy stan sanitarno-higieniczny w podległych jednostkach, szpitalach i izbach chorych. Zajmował się także opiniowaniem projektów budowlanych dla wojska pod względem sanitarnym. Jest biegłym sądowym d/s budownictwa oraz bhp przy Sądzie Okręgowym [...]. Aktualnie natomiast pracuje na stanowisku inspektora bhp w R. w L. Do wniosku załączył kserokopie dokumentów: [...], zaświadczenia o posiadaniu uprawnień rzeczoznawcy d/s bhp, zaświadczenia o posiadaniu uprawnień rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej, decyzji o ustanowieniu skarżącego biegłym sądowym w zakresie budownictwa lądowego oraz bhp, a także świadectw kwalifikacyjnych uprawniających go do zajmowania się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci na stanowiskach dozoru. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Główny Inspektor Sanitarny odmówił dopuszczenia skarżącego do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżący nie posiada wymaganej praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 1792), a więc nie spełnia wymagań określonych w tym rozporządzeniu i w związku z tym nie może być dopuszczony do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. Skarżący wystąpił do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku ponownie powołał się na posiadane uprawnienia oraz przebieg dotychczasowej pracy zawodowej podkreślając jeszcze raz, że przez ponad dwa lata pracował w nadzorze sanitarnym. Powołał się też na to, że przy wykonywaniu ekspertyz budowlanych i opinii sądowych ściśle współpracował z Powiatowymi Stacjami Sanitarno- Epidemiologicznymi. Główny Inspektor Sanitarny, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2005 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że po ponownym przeanalizowaniu dokumentów złożonych przez skarżącego nie znalazł podstaw do zmiany wcześniejszej decyzji, gdyż skarżący nie wykazał posiadania wymaganej praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący ponownie wskazał na posiadane przez niego uprawnienia oraz przebieg jego dotychczasowej pracy zawodowej. Podkreślił, że opiniuje projekty budowlane pod względem zgodności z przepisami bhp, a sprawy bhp są ściśle związane ze sprawami sanitarno-higienicznymi. Ponadto wiedzę specjalistyczną potrzebną do egzaminu zamierza uzupełnić na kursach dla pracowników nadzoru zapobiegawczego. Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 17 marca 2006 r. skarżący nadesłał do Sądu pismo, do którego załączył zaświadczenie wystawione przez R. w L. przedstawiające przebieg jego dotychczasowej pracy zawodowej oraz zakres wykonywanych czynności na zajmowanych przez niego stanowiskach pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Skarga wniesiona przez K.I. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2005 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu argumenty podniesione w skardze nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie narusza ona ani prawa materialnego, ani prawa procesowego. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90 poz. 575 z późn. zm.) wydane zostało przez Ministra Zdrowia rozporządzenie z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 1792). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia przyznanie uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych osobie, która ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana, uzależnione jest między innymi od posiadania przez tę osobę co najmniej dziesięcioletniej praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Wymóg posiadania praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego związany jest niewątpliwie z tym, że rzeczoznawca do spraw sanitarnohigienicznych uprawniony jest do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Jest faktem bezspornym w tej sprawie, że skarżący ukończył studia wyższe na kierunku budownictwo, a więc ma do niego zastosowanie przepis powołanego wyżej rozporządzenia nakładający wymóg posiadania dziesięcioletniej praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Skarżący powołując się na posiadane uprawnienia oraz przebieg swojej dotychczasowej pracy zawodowej twierdził, że wymaganą praktykę zawodową w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego posiada. Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie przedstawionych przez skarżącego dokumentów odnośnie przebiegu jego dotychczasowej pracy zawodowej stwierdził natomiast, że skarżący wymaganej praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego nie wykazał. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stanowisko organu należy uznać za słuszne. Skarżący w czasie dotychczasowej pracy zawodowej pracował głównie na stanowisku inspektora bhp (pracuje na tym stanowisku nieprzerwanie od 1991 r. do chwili obecnej). Z przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika, że tylko w okresie od [...] września 1978 r. do [...] grudnia 1980 r. pracował na stanowisku inspektora sanitarnego Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej [...], a więc tylko ten okres jego dotychczasowej pracy zawodowej można zaliczyć do praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Skarżący pełniąc funkcję inspektora bhp, rzeczoznawcy do spraw bhp, rzeczoznawcy budowlanego, czy też biegłego sądowego w zakresie budownictwa oraz bezpieczeństwa i higieny pracy stykał się natomiast niewątpliwie z problematyką sanitarno-higieniczną, jednak nie można tego uznać za praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Przepisy Rozdziału 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U.z 1998 r. nr 90, poz. 575 z późn. zm.) określają, co należy do zakresu działania w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, a więc tylko osoba pracująca na stanowiskach związanych z wykonywaniem takich działań może powoływać się na posiadanie praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. W jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, w których skarżący pracuje jako żołnierz zawodowy nieprzerwanie od 1980 r., wykonywanie zadań w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy do obowiązków Wojskowej Inspekcji Sanitarnej. Organizację oraz tryb wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcję sanitarną określają odrębne przepisy; aktualnie jest to rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie organizacji oraz warunków i trybu wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcje Sanitarną (Dz. U. Nr 97 poz. 872). Skarżący pracował na stanowisku wojskowego inspektora sanitarnego przez okres około 2 lat i ten okres podlega niewątpliwie zaliczeniu do praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Natomiast jako inspektor bhp skarżący nie wchodzi w skład struktur organizacyjnych Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, a do jego obowiązków zawodowych nie należy realizowanie zadań w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi więc cech dowolności. Organ administracji wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz prawidłowo ocenił zaistniały stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.