I SA/Po 194/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska (spr.) Asesor sądowy Karol Pawlicki Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu w dniu 06 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi Spółki "A" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargę /-/ K. Pawlicki /-/ J. Małecki /-/M. Skwierzyńska Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]. 2004r., na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 4a, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) określił Spółce "A" w P. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2004r. w wysokości [...].zł. Spółka na podstawie umowy najmu zawartej z Urzędem Miasta , była posiadaczem lokalu użytkowego przy ul. [...]. w P., w którym prowadziła lecznicę dla zwierząt. W złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2004 Spółka wykazała część tego lokalu jako zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Organ samorządowy uznał, że świadczonych przez podatnika usług weterynaryjnych, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej, nie można zaliczyć do świadczeń zdrowotnych. Natomiast z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 1990r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych wynika, że wykonywanie zawodu lekarza weterynarii polega na ochronie zdrowia zwierząt oraz na weterynaryjnej ochronie zdrowia publicznego i środowiska. Działania podatnika polegające na świadczeniu usług dla zwierząt, jedynie pośrednio służą zapobieganiu zagrożenia zdrowia ludzi i tym samym nie mogą być uznane za udzielanie świadczeń zdrowotnych w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z tym powierzchnia wynajmowanego lokalu, w którym Spółka prowadzi także sprzedaż wyrobów farmaceutycznych, kosmetyków i artykułów toaletowych, książek gazet i pasz dla zwierząt winna być opodatkowana wg stawki określonej w uchwale Rady Miasta z 16.XII.2003r. Nr XXXV tj. 17,42 zł za m2. Powierzchnia w. w. lokalu wynosi [...].m2 wobec czego podatek od nieruchomości wynosi [...].zł W odwołaniu od tej decyzji, skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , podatnik powołuje się na stanowisko tegoż Kolegium wyrażone w dwóch decyzjach uchylających decyzje organu I instancji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2003 co do interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "d" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odrębnej niż zastosowana w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 29 listopada 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając pogląd organu I instancji, że prowadzenie lecznicy dla zwierząt nie ma charakteru wykonywania świadczeń zdrowotnych. W skardze na tę decyzję Spółka "A" wnosi o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "d" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii w związku z art. 5 ust. 1 pkt 11, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej w związku z art. 44 ust. 1 pkt. 1a, przez ich błędną wykładnię co do charakteru świadczeń wykonywanych przez Spółkę. Ponadto skarżąca zarzuca organom podatkowym naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k. p. a. W uzasadnieniu skargi Spółka "A" w szczególności kwestionuje nie uznanie wykonywanych przez nią czynności za świadczenia zdrowotne, skoro mają one również służyć ochronie zdrowia ludzi przy zapobieganiu chorobom zakaźnym i ochronie przed zagrożeniem epizootycznym i epidemiologicznym. Stan zdrowia zwierząt wpływa bezpośrednio na stan zdrowia ludzi. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu między stronami jest charakter prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej i ustalenie, czy udziela ona świadczeń zdrowotnych. Kwestia ta ma bowiem istotne znaczenie w świetle przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r Nr 9, poz. 84 ze zm.), który w p. pkt "b" przewiduje podstawową maksymalną stawkę podatku od nieruchomości od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (17,42 zł za m2). Istotne jest w tej sytuacji rozstrzygnięcie, czy usługi weterynaryjne są świadczeniami zdrowotnymi. Odpowiedzi w tym zakresie nie udziela treść powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wobec czego odnieść należy się do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), który określa "świadczenia zdrowotne" jako działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia ludzi, co wynika z treści art. 5 tej ustawy, odnoszącego działalność zakładów opieki zdrowotnej do świadczeń dla ludności. Natomiast lekarze weterynarii sprawują opiekę nad zdrowiem zwierząt, w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 21 grudnia 1990r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 187, poz. 1567 ze zm.). Ustawa ta nie posługuje się określeniem "świadczenia zdrowotne", co pozwala przyjąć, że odnoszą się one jedynie do ludzi. Nie zmienia tego stanowiska fakt, że niektóre z usług świadczonych przez lekarzy weterynarii pośrednio wpływają na zdrowie ludzi przez zapobieganie chorobom odzwierzęcym, a także, że świadczenia weterynaryjne obejmują swym zakresem zdrowie, z tym. że nie ludzi a zwierząt, wobec czego brak podstaw do utożsamiania tych przedmiotów ochrony tj. zdrowia ludzi i zdrowia zwierząt. Z tych względów, mając również na uwadze zasadę, że przepisów wprowadzających ulgi , czy przywileje podatkowe (a za takie uznać należy możliwość opodatkowania wg niższej stawki), nie należy stosować kierując się wykładnią rozszerzającą lecz jedynie wykładnią językową, brak podstaw do uznania, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, co do tego, że skarżąca Spółka winna opłacać podatek od nieruchomości wg stawki podstawowej 17,42 zł za m2, nie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. /-/ K. Pawlicki /-/ J. Małecki /-/ M. Skwierzyńska AR