II SA/Wr 11/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Asesor WSA Olga Białek (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie obiektu gospodarczego w ramach budowy zagrodowej we wsi Ł. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz M. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania; Decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) Starosta B., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. - w związku ze zgłoszeniem. przez M. K. w dniu [...]r. zamiaru budowy obiektu gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2, na działce nr [...].w obrębie Ł. - wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonania zgłoszonych robót. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zamierzona budowa obejmuje prace, które nie mogą być kwalifikowane jako podlegające wyłącznie obowiązkowi zgłoszenia. Zdaniem organu działka nr [...], na której ma być posadowiony opisany przez inwestora budynek gospodarczy, nie stanowi zabudowy zagrodowej, a ponadto zgodnie z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy B. z dnia [...]r., przedmiotowa działka przewidziana jest pod zabudowę mieszkaniową. Z kolei w myśl art. 29 ust.l pkt 1 lit a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. W przepisie tym chodzi zatem o obiekty gospodarcze spełniające łącznie dwa warunki, które w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione. W zaistniałej sytuacji należy więc wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Powyższa decyzja została oprotestowana przez M. K., która skorzystała z prawa złożenia odwołania do Wojewody D . Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Wojewoda D. powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł, iż po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymuje w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] r., nr [...] (sygn [...]) wnoszącą sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonania robót budowlanych, polegających na budowie obiektu gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2 w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr 275/2 w obrębie Ł . W uzasadnieniu podano, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w związku ze zgłoszeniem M. K., które wpłynęło do tego organu w dniu [...]r.. Rozstrzygając ponownie zainicjowaną w ten sposób sprawę, Wojewoda wskazał, że odstępstwo od generalnej zasady zawartej w art. 28 Prawa budowlanego, zgodnie z którą rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, może dotyczyć wyłącznie obiektów lub wykonywania robót budowlanych, które wyliczone zostały w przepisie art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Uwzględniając te wymogi organ odwoławczy uznał, że inwestycja zgłoszona przez M. K. nie spełnia przesłanek o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a wymienionej ustawy. W myśl przywołanego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o po w. zabudowy do 35 m", przy rozpiętości konstrukcji do 4,80 m, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Dalej organ wskazał, że pojęcie zabudowy zagrodowej zdefiniowane zostało w§ 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury' z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm). W myśl tego przepisu zabudowę zagrodową stanowią budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Na podstawie posiadanych dokumentów uznał też, że na działce inwestora nie 1 Sygn. akt II SA/Wr 11/05 istnieje zabudowa w rozumieniu powołanego przepisu, gdyż znajduje się tam wyłącznie jednorodzinny dom mieszkalny, natomiast nie ma budynków gospodarczych lub inwentarskich składających się na rodzinne gospodarstwo rolne, hodowlane lub ogrodnicze albo gospodarstwo leśne. W decyzji podniesiono ponadto, że o przeznaczeniu nieruchomości można wnioskować również na podstawie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skoro, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie terenu. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Gminy B. z dnia [...]r. , nr [...], przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze dla którego jako podstawową przewidziano funkcję mieszkaniową (symbol MN). Za istotne uznano również to, że wskazany plan wyróżnia tereny z podstawową funkcją mieszkaniową i zagrodową (symbol MZ). Tym samym - zdaniem organu - świadomie przypisano działce nr [...] funkcję mieszkaniową nie przypisując jej funkcji zagrodowej. Powyższe argumenty pozwoliły więc Wojewodzie stanąć na stanowisku, że zakres robót objętych omawianym zgłoszeniem, nie podlega wyłączeniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, należało wnieść sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonania tych robót. Wyjaśniono również, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga o zakazie budowy obiektu gospodarczego, bowiem plan dopuszcza możliwość wzniesienia takiego budynku na obszarze objętym symbolem MN. Inwestycja taka wymaga jednak pozwolenia na budowę. Zauważono również, że organ pierwszej instancji dopuścił się uchybienia w procedurze, ponieważ do zgłoszenia nie zostało dołączone, wymagane art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 ), zatem zgłoszenia należało uznać za niekompletne. Ponieważ jednak inwestor uzupełnił wniosek nie można było w sprawie orzec inaczej. Powołując się na przepis art. 12 § 1 k.p.a. organ odwoławczy uznał, że opisane uchybienie nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Prawidłowość opisanej decyzji zakwestionowała M. K. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też o uchylenie decyzji nr [...] Starosty B. oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podniosła, że w dniu [...]r. zakupiła gospodarstwo rolne w Ż. oraz grunty rolne w Ł. celem stworzenia siedliska dla swojego gospodarstwa rolnego. W [...]r. uzyskała decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z garażem i infrastrukturą techniczną zlokalizowanej na działce nr [...]. Rozstrzygnięcie to wydano między innymi na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nr [...], z której wynikało, że inwestycja ta zlokalizowana będzie na terenie przeznaczonym w obowiązującym planie ogólnym pod budownictwo zagrodowe. Skarżąca wskazała również, że niezbędnym warunkiem prowadzenia gospodarstwa rolnego jest posiadanie budynków gospodarczych, jednak ze względów finansowych postanowiła wybudować budynek niewymagający pozwolenia na budowę celem przechowywania płodów rolnych z ogródka. Jej zdaniem organ pierwszej instancji niesłusznie wydał decyzję wnoszącą sprzeciw ponieważ: korzysta z praw nabytych; starostwo nie może ograniczać jej praw wynikających z własności działki nr [...]; miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Ł. wcale nie zabrania na gruntach oznaczonych MN lokalizować obiektów gospodarczych wolnostojących (§25 pkt 4 uchwały Rady Gminy B. z dnia [...]r.). W ocenie skarżącej również Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania wydał decyzję niezgodną z prawem, gdyż: 2 Sygn. akt II SA/Wr 11/05 nikt nie zobowiązywał jej do dołączenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; z treści uzasadnienia decyzji Wojewody wynikają same sprzeczności, które świadczą o tym, że nie zapoznał się on z uchwałą Rady Gminy B.. Zdaniem skarżącej skoro nie posiada "przekwalifikowania gruntów rolnych na budowlane" to są to grunty pod budownictwo rolnicze i zagrodowe i nie można było ich zakwalifikować w planie zagospodarowani przestrzennego do MN. Skarżąca powtórzyła również podnoszony w odwołaniu argument, że na gruntach "zakwalifikowanych do MN można według § 24 pkt 4 ww. uchwały, wznosić budynki gospodarcze zgodnie z a ustawą Prawo budowlane ( art. 29 ust.l pkt la). Dlatego jej zdaniem stanowisko Wojewody z prawnego punktu widzenia jest niedopuszczalne i prowadzi do rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafność ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Należy też dodać, że po myśli przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ). Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Natomiast przepis art. 135 przywołanej ustawy zobowiązuje Sąd do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpatrując stan faktyczny i prawny jaki wystąpił w rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga - niezależnie od podniesionych w niej zarzutów -zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje, że decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Naruszenie prawa w niniejszej sprawie polega na obrazie przepisu art. 29 ust. 1 pktl ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędną jego interpretację oraz na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej przez niedostateczne wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), spowodowanym niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Ponadto decyzja organu odwoławczego narusza również przepis art. 107 k.p.a., gdyż zawarte w niej rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym sprawy jak też z treścią uzasadnienia. Organ odwoławczy orzekł bowiem o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty B. z dnia [...]r. nr [...], znak [...], podczas gdy z odwołania skarżącej oraz z dołączonej dokumentacji 3 Sygn. akt II SA/Wr 11/05 znajdującej się w aktach sprawy, wynika w sposób jednoznaczny, że przedmiotem odwołania M. K. była decyzja Starosty B. z dnia [...]r. , nr [...], znak [...]. Z przedstawionych danych wynika zatem, że istnieje oczywista rozbieżność pomiędzy oznaczeniem decyzji pierwszoinstnacyjnej podanym przez organ odwoławczy, a faktycznym oznaczeniem tej decyzji. Należy zatem przypomnieć, że kwintesencją decyzji jest jej rozstrzygnięcie, które stanowi o istnieniu lub nieistnieniu praw lub obowiązków strony. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest więc pogląd, że rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, nie może zaś pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Wymogi te odnoszą się również do decyzji drugoinstancyjnych, które z istoty swojej będą miały inną treść rozstrzygnięcia niż rozstrzygnięcia pierwszej instancji. Niewątpliwie, elementem rozstrzygnięcia decyzji organu odwoławczego będzie też określenie decyzji, co do której organ ten stosuje środki prawne przewidziane w art. 138 k.p.a. Dlatego sposób identyfikacji decyzji zaskarżonej odwołaniem stosowany przez organ drugiej instancji powinien być zbieżny ze sposobem identyfikacji decyzji stosowanym przez organ pierwszej instancji (również co do numeru decyzji i jej znaku). W rozpatrywanej sprawie zbieżności tej nie ma i dopiero analiza uzasadnienia decyzji może prowadzić do wniosku, że przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest decyzja Starosty B. z dnia [...]r. nr [...] ( a więc zaskarżona odwołaniem). Wskazuje bowiem na to podana w uzasadnieniu data złożonego zgłoszenia w wyniku którego decyzja została wydana, jak też rodzaj i miejsce planowanych robót budowlanych. Odnosząc się natomiast do pozostałych naruszeń, przede wszystkim trzeba wyjaśnić, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu pierwszej instancji jest przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). W myśl przywołanego przepisu kompetentny organ zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia, które dotyczy robót budowlanych lub budowy objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Jak bowiem słusznie podnosiły organy obu instancji, jedną z podstawowych zasad prawa budowlanego jest możliwość przystąpienia- do wykonywania robót budowlanych dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Pod pojęciem pozwolenia na budowę należy natomiast rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 12 ustawy). Od powyższej zasady ustawodawca przewidział jednak szereg wyjątków, enumeratywnie wyliczonych w art. 29 ustawy, wyłączających niektóre obiekty i roboty budowlane spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że wyliczone w tym artykule roboty budowlane stanowią katalog zamknięty i są wyjątkiem od zasady ogólnej zawartej w art. 28, zatem niedopuszczalna jest jakakolwiek wykładnia rozszerzająca. Powyższa okoliczność ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ kwestią sporną jest ustalenie, czy budowa zgłoszonego przez skarżącą obiektu gospodarczego mieści się, w grupie obiektów zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a objętych tylko uproszczoną formą weryfikacji administracyjnej w postaci zgłoszenia. Skarżąca wywodzi, że zgłoszony przez nią zamiar budowy obiektu gospodarczego korzysta z omawianego zwolnienia, gdyż objęty jest on dyspozycją art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o podanych w nim parametrach. Konstrukcja cytowanego przepisu wskazuje zatem, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę możliwe jest jedynie w 4 Sygn. akt II SA/Wr 11/05 przypadku kumulatywnego spełnienia wszystkich określonych w nich warunków. Niespełnienie choćby jednego z kryteriów oznacza, że na budowę danego obiektu konieczne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że planowana inwestycja odpowiada wymogom odnoszącym się do parametrów technicznych ujętych w omawianym przepisie; zdaniem organów, nie jest to jednak budowa, która uzupełniałaby zabudowę zagrodową. Takie stanowisko oparte jest w zasadzie na stwierdzeniu, że na nieruchomości nie ma zabudowy zagrodowej, gdyż znajduje się na niej wyłącznie budynek mieszkalny - brak na niej budynków inwentarskich lub gospodarczych, oraz, że w planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość przewidziana jest na cele budownictwa mieszkaniowego a nie zagrodowego. Kwestionując charakter zabudowy na przedmiotowej działce (jako niezagrodowy) organ odwoławczy wnioskował, na podstawie art. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim. powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że z zabudową zagrodową mielibyśmy do czynienia, jeżeli na działce oprócz budynku mieszkalnego znajdowałby się również budynki gospodarcze lub inwentarskie składające się na rodzinne gospodarstwo rolne, hodowlane lub ogrodnicze albo gospodarstwo leśne. Z taką interpretacją nie można się jednak zgodzić. Po pierwsze definiując w przywołanym przepisie pojęcie zabudowy zagrodowej, prawodawca użył sformułowania" w szczególności", zatem przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz leśnych. Użycie tego sformułowania oznacza, że wyliczenie zawarte w przepisie nie jest wyczerpujące, a zatem nie można się ograniczać wyłącznie do wymienionych w nim budynków. Po drugie, użycie słowa "lub" po wcześniejszym wyliczeniu rodzaju budynków (budynki mieszkalne, gospodarcze) oznacza, że z zabudową zagrodową będziemy mieli do czynienia, jeżeli na działce będzie znajdował się choćby jeden z przykładowo wymienionych obiektów o ile - co istotne - będzie składał się na rodzinne gospodarstwo rolne, hodowlane lub ogrodnicze oraz leśne. Jeżeli bowiem przy budowie normy prawnej użyto spójnika "lub" oznacza to, że mamy do czynienia z tzw. alternatywą nierozłączną. W przypadku zdania złożonego zbudowanego za pomocą tego spójnika, dla jego prawdziwości wystarczy prawdziwość choćby jednego argumentu zdaniowego (prawdziwość obu zdań składowych nie jest konieczna). Natomiast warunkiem wystarczającym i zarazem koniecznym fałszywości alternatywy nierozłącznej, jest fałszywość obu zdań składowych (por. Z. Ziembiński, Logika praktyczna, PWN Warszawa 2005, s. 79).Odnosząc powyższe uwagi do analizowanego przepisu trzeba stwierdzić, przy zastosowaniu wykładni gramatycznej, dla przyjęcia, że mamy do czynienia z zabudową zagrodową wystarczyłoby, aby na nieruchomości znajdował się przykładowo tylko budynek mieszkalny lub tylko budynek gospodarczy, ważne jednak jest, aby każdy z nich był częścią składową gospodarstwa rolnego lub innego wskazanego w przepisie. Trzeba jednak zauważyć, że skoro ustawodawca nie ustalił na potrzeby ustawy Prawo budowlane definicji zabudowy zagrodowej, to zgodnie z regułami wykładni systemowej dopuszczalne jest przyjęcie tej definicji, określonej na potrzeby innego aktu prawnego ( tutaj przepisu wykonawczego do Prawa budowlanego), jednak należy ją stosować, w sposób uwzględniający specyfikę regulacji do której ma być ona odniesiona. Tym samym omawiane pojęcie -- ze względu na brzmienie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - należałoby ograniczyć, wyłącznie do obiektów wchodzących w skład gospodarstw rolnych. Jak wyżej wykazano, zastosowanie przepisu art. 29 ust. 1 pkt ł będzie więc możliwe jeżeli zostaną łącznie spełnione określone w nim przesłanki tj. budowany obiekt będzie związany z produkcją rolną i będzie uzupełniał zabudowę zagrodową w ramach istniejącej 5 Sygn. akt II SA/Wr 11/05 działki siedliskowej. Zgodnie z dokonaną wyżej wykładnią pojęcia "zabudowy zagrodowej" chodzi wiec o uzupełnienie uprzednio istniejącej zabudowy mieszkalnej, gospodarczej lub inwentarskiej funkcjonującej jako składnik gospodarstwa rolnego (zorganizowanej całości gospodarczej). Dodać też należy, że działka siedliskowa jest również działką wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego. Z omawianego zwolnienia nie będzie więc mogła korzystać przykładowo budowa obiektów w innych celach niż produkcja rolna, czy też ich budowa na działce niezabudowanej wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego lub na działce zabudowanej w ogóle nie wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż organy nie przeprowadziły żadnych czynności wyjaśniających, zmierzających do ustalenia czy spełnione zostały pozostałe przesłanki wymienione w omawianym przepisie, poprzestając jedynie na zanegowaniu charakteru zabudowy na działce należącej do skarżącej. Tymczasem dopiero jednoznaczne ustalenie celu budowy zgłoszonego obiektu, a przede wszystkim wyjaśnienie, czy przedmiotowa działka wchodzi w skład gospodarstwa rolnego i czy jest działką siedliskową (na co wyraźnie wskazuje skarżąca w odwołaniu i w skardze), pozwoli na dokonanie prawidłowej oceny, czy w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały warunki uzasadniająca twierdzenie, że budowa zgłoszonego obiektu nie jest objęta zwolnieniem o którym mowa w art.29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Tylko bowiem w takiej okoliczności kompetentny organ byłby zobowiązany - zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 - do zgłoszenia sprzeciwu. Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy nie ma też znaczenia obowiązujący aktualnie zapis planu miejscowego. Z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy wynika bowiem wyraźnie, że decydującymi kryteriami nie jest przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego, lecz istniejąc) sposób jej wykorzystania, który może, ale nie musi pokrywać się z przeznaczeniem w planie miejscowym. Wszak zmiana przeznaczenia w planie dotychczasowej nieruchomości wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego nie powoduje automatycznie utraty jej charakteru tylko z powodu zmiany planu. O tym decydują bowiem inne czynniki, wymienione w Kodeksie cywilnym. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Sąd uznał, że dokonana kontrola legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji jej poprzedzającej, wykazała, że naruszają one wskazane wyżej przepisy prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tego względu -niezależnie od zarzutów skargi - działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Podstawę dla orzeczenia zawartego w pkt II sentencji wyroku stanowi przepis art. 152 przywołanej ustawy, zaś orzeczenie o kosztach uzasadnienie swoje znajduje w art. 200 wskazanego aktu. 6