VI SA/Wa 274/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art.268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] października 2005 r., cofającej pozwolenie na broń palną, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] października 1998 r. Pan A. B. - zwany dalej skarżącym, uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej krótkiej do ochrony osobistej. W dniu [...] czerwca 2005 r. Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Policji otrzymał prawomocny wyrok wydany przez Sąd Rejonowy W., Wydział [...] Karny w dniu [...] marca 2005 r. warunkowo umarzający postępowanie karne wobec A. B. o czyn z art. 178a § l kk. Następnie w dniu [...] lipca 2005 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej. Sąd Rejonowy W. - [...] Wydział Karny w powoływanym wyżej wyroku z dnia [...] marca 2005 r. stwierdził, że oskarżony A. B. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona czynu z art. 178a § l k.k., tj. dnia [...] listopada 2004r. w W., umyślnie naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, określone w art. 45 ust. l pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), w ten sposób, że kierował samochodem osobowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości (badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu dały wynik 1,69 %0 i 1,83 %0.). Sąd uznał, że strona dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu, a z uwagi na fakt, iż społeczna szkodliwość czynu jest nieznaczna, na podstawie art. 66 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 67 § 1 k.k., orzekł warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres 2 lat próby. Jednocześnie orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. W związku z tym decyzją z dnia [...] października 2005 r. Komendant Policji, działając w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy o broni i amunicji cofnął A. B, pozwolenie na posiadanie broni palnej krótkiej. W uzasadnieniu decyzji Komendant Policji wskazał, iż skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 przywołanej ustawy, tj. osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ przyjął też, iż nieodpowiedzialne zachowanie, a w konsekwencji naruszenie porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa domniemanie, że osoba ta będzie użytkowała broń, w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Zdaniem organu prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, bowiem dostęp do broni jest reglamentowany. Może je zatem, posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a prowadzenie przeciwko stronie postępowania karnego o przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, nawet umorzonego warunkowo przez sąd - taką opinię podważa. Od tej decyzji A. B. wniósł w ustawowym terminie odwołanie, zwracając uwagę, iż w chwili prowadzenia pojazdu nie miał przy sobie broni. Zdaniem skarżącego nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy ustalonym faktem prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwym a posiadaniem pozwolenia na broń. Polemizując z twierdzeniami organu co do wymagań dotyczących "nieskazitelnej opinii" podnosił, że nie jest to pojęcie ustawowe. Ponadto wskazywał, że skarżący w życiu zawodowym i społecznym postrzegany jest jako osoba powszechnie szanowana, czego dowodem jest kierowanie firmą zatrudniającą około stu osób. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu II instancji zastosowany przez organ I instancji przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy obroni i amunicji ma charakter obligatoryjny. Katalog przestępstw wymienionych w cytowanym przepisie nie jest zamknięty, a zatem przepis ten stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną co do ustalania prawnych i faktycznych podstaw cofnięcia pozwolenia na broń. Organ wskazał, że skarżący popełnił umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Kierując bowiem pojazdem w takim stanie świadomie narażał nie tylko swoje życie i zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, na utratę lub uszczerbek. Jego postępowanie było więc skrajnie nieodpowiedzialne, co nie daje także rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania przez niego broni palnej a także, iż w takim stanie nie posłuży się w przyszłości bronią. Popełniając przestępstwo okazał brak szacunku dla porządku prawnego nie jest więc także wiarygodny co do przestrzegania innych przepisów prawa, a w szczególności ustawy o broni i amunicji. Nie ma więc istotnego znaczenia, że popełniając przedmiotowe przestępstwo nie posiadał przy sobie broni (gdyby fakt taki miał miejsce, inną byłaby podstawa materialnoprawna decyzji) i przestępstwo to nie wiązało się z użyciem przemocy czy groźby bezprawnej. Niewątpliwie postępowanie strony pozwala zaliczyć ją do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a fakt prowadzenia przez nią działalności gospodarczej i kierowanie firmą nie ma znaczenia dowodowego w aspekcie przesłanek przywołanego przepisu prawa. Za nieuzasadniony organ uznał wniosek pełnomocnika strony o umorzenie postępowania administracyjnego gdyż w rozpatrywanej sprawie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania nie występują, a zatem brak jest podstaw do takiego jej rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r. zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i pozbawioną obiektywizmu interpretację okoliczności sprawy oraz brak wskazania istnienia okoliczności uzasadniających istnienie realnej obawy użycia broni. Podtrzymał także swoje wcześniejsze zarzuty zgłoszone w odwołaniu. W ocenie skarżącego Komendant Główny Policji dokonał samodzielnej interpretacji czynu osądzonego przez Sąd Rejonowy i wyciągnął z tego diametralnie różne wnioski, co spowodowało cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżone postanowienie pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani procesowego wymagającego uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy Policji słusznie przyjęły, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie zatem popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. jest zachowaniem skierowanym wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu niezależnie od tego czy przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu czy też nie. Świadczy o tym użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności", który pozwala na objęcie mocą tego przepisu nie tylko osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw lecz także osoby, które zostały skazane lub popełniły inne przestępstwa, niż wymienione w tym przepisie. Niezależnie od powyższego trzeba podkreślić, że ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego dotyczące nie uwzględnienia przez organ pozycji zawodowej skarżącego. Skarżący podnosił w skardze, że jest właścicielem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która odnosi sukcesy dzięki jego umiejętnościom zawodowym i zatrudnia ponad 100 pracowników. Zdaniem Sądu skoro skarżący jako właściciel dużej firmy jest osobą powszechnie szanowaną, zatem w od niego szczególnie powinno się wymagać postępowania zgodnego z prawem. Natomiast prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości przeczy tym zasadom. Ponadto przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, gdzie dobrem podlegającym ochronie jest życie i zdrowie innych ludzi zaś nietrzeźwość sprawcy, uważa się za znamię zaostrzające odpowiedzialność za to przestępstwo. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż jest to rodzaj przestępstwa, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustalenie to zatem, po myśli art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, obligowało do cofnięcia skarżącemu udzielonego pozwolenia na broń palną. Skarżący wobec rodzaju naruszeń prawa, których się dopuścił nie daje bowiem gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, istniały przesłanki zobowiązujące organy Policji do cofnięcia udzielonego pozwolenia na zasadach określonych w omawianych przepisach art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.