II SA/Bk 606/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. na mocy której J. M. został przyznany dodatek mieszkaniowy w wysokości 46,34 zł. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: J. M. w dniu 18 marca 2005r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Z. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku podał, że zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 41,3 m2 w którym nie ma instalacji centralnego ogrzewania i centralnie ogrzewanej wody oraz instalacji gazu przewodowego. W załączonej do wniosku deklaracji o wysokości dochodów wykazał, że jego dochody z gospodarstwa rolnego w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wynosiły 94,50 zł. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. przyznał J. M. dodatek mieszkaniowy składający się faktycznie jedynie z ryczałtu za brak w mieszkaniu instalacji centralnego ogrzewania i centralnie ogrzewanej wody oraz instalacji gazu przewodowego w łącznej wysokości 46,34 zł. Z decyzją tą nie zgodził się J. M. i wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o stwierdzenie niezgodności decyzji z prawem. Podniósł, że do wyliczenia ryczałtu przyjęto niewłaściwą cenę 1 kWh energii elektrycznej w wysokości 0,3747 zł, zamiast 0,4163zł. Niewłaściwa jest też jego zdaniem powierzchnia lokalu, gdyż strona zajmuje lokal o powierzchni 41,3 m2 a nie 27,77m2 jak przyjęto w decyzji. Na uzasadnienie swojego stanowiska przywołał treść art. 195,196,199 i 206 Kodeksu cywilnego. Ponadto zarzucił decyzji, brak sposobu wyliczenia dodatku mieszkaniowego. Organ II instancji zważył co następuje: Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości , finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, póz. 734 z późn. zmianami) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Zgodnie z art. 2 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje między innymi osobom zajmującym lokal mieszkalny w budynku stanowiącym ich własność (także współwłasność), przy czym dodatek ten przysługuje na podstawie tylko jednego tytułu prawnego. Organ wskazał, że z zebranych w sprawie dowodów wynika, że J. M. posiada tytuł prawny do 1/3 budynku mieszkalnego, którego ogólna powierzchnia wynosi 83,3 m2 , a zatem 1/3 z powierzchni 83,3 m2 stanowi powierzchnię 27,77 m2 i tylko taka powierzchnia może być podstawą obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Jeżeli J. M. zajmuje, jak podaje we wniosku i odwołaniu powierzchnię większą, to tę zwiększoną powierzchnię (stanowiącą różnicę między deklarowaną 41,3m2 i 27,77 m2) zajmuje na podstawie innego tytułu prawnego. Dociekanie z jakiego tytułu zajmuje tę większą powierzchnię byłoby w sprawie bezprzedmiotowe, gdyż jak reguluje to cytowany przepis ustawy, dodatek mieszkaniowy może być przyznany i obliczony tylko z jednego tytułu prawnego. Reasumując tę część niniejszych rozważań Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że dyrektor MOPS prawidłowo przyjął powierzchnię 27,77 m2 jako podstawę obliczenia wysokości ryczałtu za brak w mieszkaniu instalacji centralnego ogrzewania i centralnie ogrzewanej wody oraz instalacji gazu przewodowego Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że nieprawdziwy jest zarzut jakoby podstawę obliczenia wysokości ryczałtu stanowiła cena 0,3747 zł za jedną kWh. Z zebranych w sprawie dowodów wynika bowiem, że do obliczenia wysokości ryczałtu przyjęto aktualnie pobieraną przez zakład energetyczny od nabywców energii elektrycznej zaliczonych do grupy taryfowej G11 (gospodarstwa domowe) cenę 0,3921 zł za jedną kWh. Organ odwoławczy wskazał, że na cenę te składają się następujące elementy: opłata za wytwarzanie energii - 0,1337 zł, opłata za przesył energii - 0,1877 zł, 22 % podatku WAT do obydwu tych elementów - 0,0707 zł .Łącznie stanowi to kwotę 0,3921 zł. Organ odwoławczy wskazał również J. M. sposób wyliczenia wysokości ryczałtu, a mianowicie: - za brak w mieszkaniu instalacji centralnego ogrzewania po 5 kWh za l m2 ustalono ryczałt w wysokości 54,44 zł ( gdyż 27,77 X 5 X 0,3921 = 54,44), - za brak instalacji centralnie ogrzewanej wody po 20 kWh za jedną osobę w wysokości 7,84 zł ( gdyż 20 X l X 0,3921 = 7,84), - za brak instalacji gazu przewodowego po 10 kWh na jedną osobę w wysokości 3,92 zł ( gdyż 10 X l X 0,3921= 3,92). Podsumowanie tych trzech kwot stanowi kwotę 66,20 zł. Podane wyżej normy energii elektrycznej wynikają z przepisów wykonawczych rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem nie może przekroczyć 70 % wydatków. Dlatego też kwota 66,20 zł musi być, zmniejszona do 70 % czyli do 46,34 zł ( 70 % z kwoty 66,20 zł stanowi kwotę 46,34 zł). Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wywiódł J. M. i wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji przyjęto zaniżoną powierzchnię lokalu, gdyż zajmuje on lokal o powierzchni 41,3 m2, a nie 27,77m2. Nadto skarżący wskazał, że zastosowano niewłaściwą cenę energii elektrycznej stanowiącej podstawę do wyliczenia ryczałtu za brak w mieszkaniu instalacji centralnego ogrzewania, centralnie ogrzewanej wody i gazu przewodowego. Skarżący zarzucił również decyzji, brak sposobu wyliczenia dodatku mieszkaniowego. Na uzasadnienie swojego stanowiska przywołał treść art. 195,196,199 i 206 Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że zarzut przyjęcia w zaskarżonej decyzji zaniżonej powierzchni lokalu, jako bezzasadny nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący podniósł, że zajmuje lokal o powierzchni 41,3 m2, a nie jak przyjęły organy administracyjne 27,77m2. W tym miejscu wskazać należy, że zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości , finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, póz. 734 z późn. zmianami ) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz.U. nr 156, poz. 1817 z póżn. zmianami ).Zgodnie z art. 2 w/w ustawy, jednym z warunków przyznania dodatku mieszkaniowego jest posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Takim tytułem prawnym jest m.in. prawo własności lub współwłasność samodzielnego lokalu mieszkalnego- ust. 1 pkt 3 art. 2 ustawy. Znamienne przy tym jest jednak to, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje tylko na podstawie jednego tytułu prawnego wymienionego w art. 2 ust. 1 ustawy. Powyższe oznacza, że jeżeli lokal zajmowany jest na podstawie różnych tytułów prawnych , np. prawa własności i umowy najmu to podstawę do wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, będzie stanowiła normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wynikająca albo z prawa własności albo z umowy najmu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że J. M. posiada tytuł prawny do 1/3 budynku mieszkalnego, którego ogólna powierzchnia wynosi 83,3 m2 (dowód: stwierdzenie nabycia spadku po J. T.- postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] października 1984r. w sprawie [...]). Tym samym uznać należy, że organy administracyjne zasadnie przyjęły, że powierzchnia 27,77m2 stanowi podstawę obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego (1/3 z 83,3 m2). Jak wykazano powyżej, dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie jednego tytułu prawnego, dlatego też faktyczne zajmowanie przez skarżącego większej od 1/3 powierzchni budynku mieszkalnego, na innej podstawie jak współwłasność, w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego pozostaje bez znaczenia. Bezzasadny pozostaje również zarzut, że podstawą obliczenia ryczałtu za brak w mieszkaniu instalacji centralnego ogrzewania, centralnie ogrzewanej wody i gazu przewodowego była cena energii elektrycznej w wysokości 0,3747 za 1kWh energii elektrycznej. Z akt sprawy wynika, że do obliczenia wysokości ryczałtu organy administracyjne przyjęły cenę 0,3921 zł za 1 kWh, czyli cenę pobieraną przez zakład energetyczny od nabywców energii elektrycznej na datę wydania decyzji. Wskazana cena energii jest jednakowa dla wszystkich i została przyjęta za ostatni okres rozliczeniowy z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut braku sposobu wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. W tym miejscu wskazać należy, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest powtórzeniem treści odwołania wniesionego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. I o ile zarzut braku sposobu wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego był zasadny na etapie postępowania przed odwoławczym organem administracyjnym, bo istotnie organ I instancji nie wskazał sposobu wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, to na etapie postępowania przed sądem, zarzut ten uległ dezaktualizacji. Organ odwoławczy bowiem w sposób wyczerpujący wskazało jak została wyliczona wysokość dodatku. Marginalnie podnieść należy, że sposób wyliczenia jest zgodny z treścią §3 ust 1-3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Wobec stwierdzenia bezzasadności zarzutów skargi, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)