II SA/Gl 504/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie WSA Włodzimierz Kubik (spr.), WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. referent Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Z. i Z. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. Nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. działając w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie przyłącza linii energetycznej do budynku mieszkalnego położonego w W. przy ul. A nr A. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte z wniosku Z. Z., który pismem z dnia [...] 2001 r. powiadomił Prokuratora Rejonowego w B. o zagrożeniu porażenia prądem elektrycznym z przyłącza elektrycznego przebiegającego nad należącą do niego i współmałżonki zabudowaną nieruchomością. Autor pisma podał m.in., że wspomniane przewody elektryczne przebiegają pod okapem domu, przez całą jego szerokość, uniemożliwiając mu wykonywanie jakichkolwiek prac remontowych. [...] Zakład Elektroenergetyczny mimo składanych deklaracji nie zlikwidował przedmiotowego przyłącza, chociaż przedstawiciele tego Zakładu stwierdzili, że stwarza on zagrożenia dla życia. W toku przeprowadzonych przez organ nadzoru budowlanego oględzin stwierdzono, że w odległości 2,63 m od budynku M. i Z. małżonków Z. usytuowany został słup betonowy linii elektrycznej dostarczającej prąd do kilku budynków mieszkalnych. Ze słupa tego została też poprowadzona napowietrzna linia do klamry zamontowanej na budynku małżonków Z., która to linia biegnie następnie dalej do budynku na sąsiedniej działce. W toku postępowania organ ustalił w oparciu o zeznania C. I. właścicielki budynku przy ul. A nr B, że przedmiotowa linia elektryczna została wykonana w latach 1938 – 1939 t.j. przed wybudowaniem budynku należącego do małżonków Z.. Linia ta w latach 1959 – 1960 została następnie wyremontowana. W tej sytuacji – stwierdził organ – należy domniemywać, że Zakład Energetyczny nie mógł wybudować linii w odległości niebezpiecznej dla użytkownika obiektu mieszkalnego. Organ stwierdził także, że właściciel przesyłowej linii energetycznej "A" S.A. Oddział w B. wyraża wolę wykonania robót polegających na usunięciu stanu zagrożenia poprzez wymianę istniejącego przyłącza na przyłącze izolowane, jednak termin wykonania tych prac jest uzależniony od zgody właścicieli budynku nr A. Wymiana istniejącego przyłącza na kablowe, jak proponował Z. Z. pociągnie zaś za sobą koszty których nie chce on pokryć. Od decyzji tej odwołanie wniósł Z. Z. reprezentowany przez adwokata J. Z. domagając się uchylenia decyzji organu I instancji i zobowiązania [...] Zakładu Energetycznego "A" S.A. do przebudowy na własny koszt przedmiotowej linii niskiego napięcia, tak aby nie zagrażała ona życiu i zdrowiu ludzi. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że brak było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie, albowiem w toku postępowania nie została rozwiązana kwestia niewłaściwego przebiegu przyłącza energetycznego, które nie pozwala na użytkowanie tarasu przy budynku mieszkalnym. Zdaniem odwołującego się Zakład Energetyczny nie miał też podstaw domagania się pokrycia przez niego kosztów przebudowy przyłącza. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ wskazał, że budynek mieszkalny M. i Z. Z. został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę udzielone przez Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B. w dniu [...] r. oraz aneks do tej decyzji z dnia [...] r., którym zezwolono na budowę ganku wejściowego i budynku gospodarczego. Zatem nie ulega wątpliwości, że w czasie budowy w latach 1938 – 1939 przedmiotowego odcinka linii energetycznej i jej przebudowy w latach 60 tych w jej bezpośrednim otoczeniu nie było tych obiektów budowlanych. Dodatkowo organ wskazał także, że zgodnie z zatwierdzonym projektem stropodach ganku stanowił jedynie jego przykrycie i nie był dopuszczony do użytkowania w innej funkcji ( jako taras). Powyższe okoliczności zdaniem organu odwoławczego, zatem uzasadniały umorzenie przez organ I instancji postępowania w sprawie przedmiotowego przyłącza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. Z. i Z. Z. domagali się uchylenia decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu skargi zarzucają oni zaskarżonej decyzji niedostateczne wyjaśnienie sprawy wskazując, że przebiegające przez ich działkę przewody energetyczne zostały w 1969 r. przebudowane przez Zakład Energetyczny w B. na kable podziemne, a przewody napowietrzne biegnące do budynku nr B zostały bez ich zgody samowolnie zamontowane na ich budynku. Mimo słownych i pisemnych zobowiązań Zakład Energetyczny nie likwiduje tej instalacji, uzasadniając to wybudowaniem przez skarżących bez planu balustrady wokół ganku. Skarżący wskazali także, że do budynku nr B, który jest budynkiem frontowym można doprowadzić energię elektryczną bezpośrednio ze słupa stojącego przed tym domem. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że brak jest umocowania prawnego do ponownego rozpatrywania sprawy legalnie wybudowanej w latach międzywojennych napowietrznej linii energetycznej NN przebiegającej przez posesję skarżących. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że samowolnie dokonana zmiana sposobu użytkowania dachu ganku przyległego do budynku mieszkalnego polegająca na jego wykorzystywaniu jako tarasu jest niedopuszczalna. Brak jest bowiem możliwości zachowania wymaganej przepisami odległości od przebiegających nad tym tarasem nieizolowanych przewodów energetycznych przymocowanych do ściany budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Poddana kontroli Sądu decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie mogła się ostać, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w sprawie przyłącza elektrycznego do budynku przy ul. A nr B w W. stanowiącego własność C. I., które biegnie przez posesję skarżących. Powyższe wynika zarówno z zawiadomienia z dnia [...] 2001 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. informującego strony postępowania o miejscu i terminie przeprowadzenia wizji lokalnej, jak i protokołu z tej wizji sporządzonego w dniu [...] 2001 r. Natomiast zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organów nadzoru budowlanego obu instancji zostały wydane w sprawie przyłącza linii energetycznej do należącego do M. Z. i Z. Z. budynku mieszkalnego przy ul. A nr A w W.. W opinii Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia, że oznaczenie przedmiotu postępowania wynikało z oczywistej omyłki, o jakiej jest mowa w art. 113 § 1 k.p.a., gdyż w sentencji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. błędnie oznaczony został nie tylko numer budynku, ale także jego współwłaściciele, a powyższe oznaczenie zostało powtórzone w rubrum decyzji organu odwoławczego. Decyzje organów obu instancji nie zostały też doręczone właścicielce budynku nr B, która winna brać udział w tym postępowaniu na prawach strony. Tym samym już tylko z tych względów zaskarżone rozstrzygnięcie nie mogło pozostać w obrocie prawnym. Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowe przyłącze elektryczne zostało pierwotnie wybudowane w latach 1938 – 1939. Jak się wydaje poza sporem pozostaje także data jego remontu polegająca na wymianie słupów drewnianych na betonowe, co miało miejsce w latach 1959 – 1960. W sprawie nie została jednak ustalona data, w której został zmieniony przebieg linii energetycznej NN stanowiącej przyłącze do budynku C. I. przez działkę skarżących oraz czy zmiana ta odbyła się w zgodzie z ówcześnie obowiązującym prawem, a w szczególności przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ( Dz. U. 17, poz. 70 ze zm.), a także ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane ( Dz. U. nr 7, poz. 46 ze zm.) i przepisami wykonawczymi do tej ustawy dotyczącymi budownictwa specjalnego. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że trasa przebiegu przedmiotowego przyłącza musiała zostać zmieniona w trakcie budowy przez skarżących ich budynku mieszkalnego ( w latach 1966 – 1967 ) lub też po tej dacie, skoro przewody elektryczne zostały przymocowane do ściany tego budynku. Powyższa okoliczność umknęła jednak uwadze organom obu instancji mimo, że wynika ona wprost z pierwszego sporządzonego w sprawie protokołu oględzin. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że mimo prowadzenia przez blisko cztery lata postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego obu instancji nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy, do czego były zobligowane normą zawartą w art. 7 kpa. W toku podejmowanych przez siebie rozstrzygnięć naruszyły też dyspozycję normy zamieszczonej w art. 77 § 1 kpa zgodnie z którą na organach administracji publicznej ciąży obowiązek nie tylko zebrania, ale też rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Naruszona została wreszcie wyrażona w art. 80 kpa zasada swobodnej oceny dowodów. Dostrzeżone przez Sąd uchybienia proceduralne mogły zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podejmie odpowiednie rozstrzygnięcia w sprawie po uprzednim wyjaśnieniu wskazanych przez Sąd okoliczności. O czynnościach podejmowanych w trakcie tego postępowania organ ten zawiadomi także właścicieli nieruchomości położonej przy ul. A nr B w W., którym doręczy także wydaną w sprawie decyzję. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i c i art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 i 202 § 1 i 2 P.p.s.a.