VII SA/Wa 268/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia " [...]" na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał [...] w W. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] na dachu budynku przy ulicy [...] [...] w W. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również uzyskał wymagane decyzje, postanowienia i opinie: - decyzję Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2004r. oraz z dnia [...] kwietnia 2004r. -decyzję Wojewody [...] w zakresie ochrony środowiska z dnia [...] marca 2004r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie [...] w W., zwane dalej Stowarzyszeniem. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został przez inwestora złożony w dniu 20 lutego 2002r. W ocenie organu sprawa ochrony środowiska powinna być rozpoznawana na podstawie rozporządzenia z dnia 24 września 2002r., ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę była wydana po dniu 30 czerwca 2003r. Wskazał, iż inwestor przedłożył wymagane prawem uzgodnienia w postaci decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004r. dotyczące rozwiązań projektowych inwestycji, postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004r. oraz przedłożył Raport oddziaływania na środowisko. Ponadto inwestor wykazał się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci oświadczenia oraz przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami. Postępowanie w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko zostało przeprowadzone zgodnie z art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wniosło Stowarzyszenie "[...]" wraz z wnioskiem stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Prezydenta Miasta W. na podstawie art. 11 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.( Dz.U. z 2001r., Nr 62, poz.627 z późn.zm.) ze względu na naruszenie art. 46 ust. 10 tej ustawy Jednocześnie też skarżący zaskarżył polską normę 0,1 W/m2 wynikającą z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. (Dz.U. nr 192, poz. 1883). W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż podstawę skargi stanowi: 1. uchybienie procedury administracyjnej wynikające z k.p.a. polegające na uniemożliwieniu skarżącemu uczestnictwa w kluczowym dla środowiska uzgodnieniu Wojewódzkiego Wydziału Środowiska oraz uzgodnieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, poprzez niedoręczenie postanowień, co w konsekwencji pozbawiło skarżącego czynnego udziału w postępowaniu na każdym z jego etapów. Naruszono przepis art. 125 § 1 k.p.a. który mówi, iż postanowienia od których służy zażalenie doręcza się na piśmie, 2. brak wnikliwego rozpatrzenia uzasadnionych interesów osób trzecich w związku z wprowadzeniem w otaczające środowisko nowego źródła zagrożeń., którego skutki nie są w pełni przez naukę i badania wyjaśnione, zaś wprowadzenie w środowisko nowego źródła promieniowania powoduje potencjalne pogorszenie warunków życia okolicznej ludności oraz potencjalne obniżenie wartości okolicznych nieruchomości, 3. nierozpatrzenie wniosków skarżącego co narusza art. 46 ust. 10 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący wyjaśnił, iż decyzje w odniesieniu do spraw szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi winny być podejmowane w świetle Prawa ochrony środowiska wg lepszej dostępnej wiedzy na ten temat , a nie jedynie w oparciu o raport oddziaływania na środowisko, który odnosi się do obowiązującej polskiej normy 0,1W/m2. Skarżący do skargi dołączył dokument Parlamentu Europejskiego dotyczący ryzyka zdrowotnego występującego w sytuacji oddziaływania promieniowania niejonizującego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga w niniejszej sprawie jest uzasadniona, chociaż z innych względów niż to wskazano w skardze. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) . Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, zaś podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem inwestora z dnia 20 lutego 2002r. o wydanie pozwolenia na budowę Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Z tej przyczyny złożenie przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością, a nie wykazanie tego prawa narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ( w brzmieniu przed nowelizacja wprowadzoną cyt. wyżej ustawą). Wprawdzie w oświadczeniu inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wymieniona została umowa najmu pomiędzy inwestorem a właścicielem bądź zarządcą nieruchomości, niemniej umowa powyższa nie została dołączona do akt, a zatem nie można było uznać, iż inwestor wykazał prawo do nieruchomości na cele budowlane. Decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma jednak to, że pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie zostało poprzedzone decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 9 lit.g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. (Dz.U. z 2002, Nr 179, poz.1490), przedsięwzięcie powyższe zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycje takie wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, z czym wiązała się konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedsięwzięciem w rozumieniu przepisów w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - Prawa ochrony środowiska jest inwestycja budowlana lub inna ingerencja w środowisko, polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu (art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska- Dz.U. z 2001r. Nr 62, poz.627 z późn.zm.). Jak z powyższego wynika, pojęcie "przedsięwzięcia" jest tożsame ze "zmianą zagospodarowania terenu" ("zmianą sposobu zagospodarowania terenu"), wymagającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisu art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Nie ma więc wątpliwości, że w przypadku przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, wymagane było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, odmiennie niż to przyjęto w niniejszej sprawie. Stacja bazowa telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, z zasady powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, co rodzi obowiązek ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż tylko w ramach tych procedur możliwe jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2004, s. 376-383). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały zatem wydane z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.). Wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika bowiem, iż w razie niespełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej winien odmówić wydania pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Ponadto na podstawie art. 152 wcześniej powoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt II wyroku.