IV SA/Wr 271/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. bez numeru w przedmiocie przyznania nagrody rocznej oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpatrzeniu odwołania podinsp. L. B. - Kierownika Referatu Operacyjno-Rozpoznawczego Sekcji do walki z Przestępczością Obrotu Gospodarczego Komendy Powiatowej Policji w Ś. od decyzji Nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Powiatowego Policji w Ś[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960r. /tj. Dz.U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./ i art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. /Dz.U. Nr 7 z póź. zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...]r. w sprawie przyznania podinsp. L. B. nagrody rocznej za [...]r. w wysokości 80% /osiemdziesięciu/ procent jednomiesięcznego uposażenia. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie decyzji Nr [...]z dnia [...]r. Komendant Powiatowy Policji w Ś. przyznał podinsp. L. B. nagrodę roczną za [...] rok w wysokości 80% /osiemdziesiąt/ procent jednomiesięcznego uposażenia. W uzasadnieniu faktycznym swojej decyzji Komendant Powiatowy Policji w Ś. powołał się na stwierdzony w opinii służbowej z dnia [...]roku fakt niewywiązania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych, zaś w uzasadnieniu prawnym wskazał na przepis § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Zgodnie z przywołanym przepisem rozporządzenia - nagrodę roczną obniża się o 20%-50% kwoty obliczonej w sposób określony w § 1 /tego rozporządzenia/ w przypadku niewywiązywania się przez policjanta będącego w służbie stałej z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej. Na podstawie przeprowadzonego postępowania sprawdzającego organ odwoławczy ustalił, iż podinsp. L. B. został prawidłowo zapoznany z niniejszą opinią w dniu [...]roku, zaś w dniu [...]roku odwołał się od tej opinii do Komendanta Powiatowego Policji w Ś. jako przełożonego właściwego do jego rozpatrzenia. W wyniku rozpatrzenia niniejszego odwołania Komendant Powiatowy Policji w Ś. w dniu [...]roku utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. Tym samym, zgodnie z § 11 ust. 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, przedmiotowa opinia służbowa z dnia [...]roku stała się ostateczna i podlegała włączeniu do akt osobowych policjanta. W odwołaniu podinsp. L. B. zakwestionował zasadność pozbawienia go 20% nagrody rocznej za [...] rok z tego względu, iż negatywna ocena stopnia realizacji zadań zawarta w opinii służbowej z dnia [...], będąca bezpośrednią przyczyną obniżenia funkcjonariuszowi nagrody rocznej była "fikcyjna" oraz "stronnicza". Dodatkowo, funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o zapoznanie z materiałami prac komisji powołanej przez Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w celu zbadania odwołania skarżącego od przedmiotowej opinii służbowej. Podstawy prawne obniżenia nagrody rocznej policjantom oraz właściwość organów Policji w tym zakresie określa ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /tekst jednolity z 2002 roku Dz.U. nr 7 poz. 58 ze zm./ oraz rozporządzenie MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg /Dz.U. z 2002 roku Nr 86 poz. 789 z póź. zm./. Zgodnie z art. 6 f ustawy o Policji Komendant Powiatowy Policji, jako przełożony policjantów na terenie swojego działania jest uprawniony do wydania decyzji o obniżeniu nagrody rocznej w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek określonych w § 4 cytowanego rozporządzenia. Z uwagi na przyjętą przez ustawodawcę konstrukcję przywołanego wyżej przepisu, obniżenie nagrody rocznej w przypadku objętym dyspozycją tego przepisu jest obligatoryjne. Powyższe wynika ze stwierdzenia zawartego w ustępie pierwszym § 4 rozporządzenia MSWiA w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg - nagrodę roczną obniża się o 20%-50% /.../ w przypadku. Sformułowanie zawarte w sentencji decyzji Nr [...]KPP w Ś. z dnia [...]r.: "przyznaję /.../ nagrodę roczną za [...] rok w wysokości 80% jednomiesięcznego uposażenia" jest równoznaczne z obniżeniem policjantowi nagrody rocznej za [...]r. o 20%. Należy stwierdzić, iż zawarte w zaskarżonej decyzji określenie wysokości, przysługującej stronie nagrody rocznej za [...] rok odpowiada dyspozycji § 4 powołanego rozporządzenia. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, wysokość dokonanego obligatoryjnie obniżenia nagrody rocznej mieści się w granicach 20%-50%, wskazanych w § 4 rozporządzenia MSWiA w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg i zostało określone na najniższym, dopuszczalnym przez wskazany przepis poziomie 20% jednomiesięcznego uposażenia policjanta. Uwzględniając powyższe ustalenia, wydanie w dniu [...]roku ostatecznej opinii służbowej za okres od [...]roku do [...]roku o niewywiązywaniu się podinsp. L. B. z obowiązków służbowych stanowiło dla Komendanta Powiatowego Policji w Ś. podstawę do obniżenia podległemu mu funkcjonariuszowi nagrody rocznej za [...] rok. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie decyzji Nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w Ś., z powodu wadliwości opinii za okres od [...]r. do [...]r. Zarzuty skargi odnoszą się wyłącznie do opinii służbowej, która stanowiła podstawę do obniżenia skarżącemu nagrody rocznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wniosków organ odwoławczy podniósł co następuje: Skarżący wniósł skargę w dniu [...]r. /data nadania jej listem poleconym w urzędzie pocztowym W. [...]/, została ona doręczona Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. w dniu [...]r. Skarga została wniesiona w terminie przewidzianym do jej wniesienia. W skardze skarżący wniósł o uchylenie decyzji Nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w Ś. wydanej w dniu [...]r. Skarżący wnosi, zatem o uchylenie decyzji wydanej w I instancji, nie wnosi natomiast o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r., który utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji przez Komendanta Powiatowego Policji w Ś.. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja Komendanta Powiatowego Policji została wydana zgodnie z prawem. Komendant Powiatowy Policji w Ś. miał prawo do obniżenia skarżącemu nagrody rocznej o 20% albowiem została mu wydana opinia ostateczna o nie wywiązywaniu się z obowiązków służbowych. Skarżący nie kwestionuje faktu wydania takiej decyzji. Decyzja ta została wydana w oparciu i w zgodzie z przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej /Dz.U. Nr 98, poz. 890/. Stała się ostateczna w rozumieniu § 11 ust. 7 tego rozporządzenia. Tego faktu skarżący też nie kwestionuje. Wskazane rozporządzenie nie stanowi obowiązku przełożonego właściwego do rozpatrzenia odwołania od opinii służbowej zapoznania opiniowanego ze sprawozdaniem komisji, a opinia służbowa wydawana na podstawie art. 35 ustawy o Policji nie jest decyzją administracyjną. To powoduje, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. uzasadnia to jego wniosek o oddalenie skargi. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wnosi jednakże przede wszystkim o odrzucenie skargi. Skarżący bowiem wnosi o uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś., jako decyzji I instancji a od takiej decyzji skarga nie przysługuje. Z treści art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wywieść wniosek, że dopuszczalna skarga, to taka skarga, która zaskarża orzeczenie drugiej instancji oraz skierowana jest przeciwko organowi, który tą decyzją wydał. Skarga skarżącego nie czyni zadość tym wymogom, wobec czego, jest ona niedopuszczalna, co oznacza, że powinna ona, po myśli art. 58 § 1 pkt 6) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ulec odrzuceniu. Na rozprawie skarżący oświadczył, "że domaga się uchylenia zarówno decyzji I i II instancji. Wnosi zarzuty odnośnie opinii tzn. uważa, że została ona wydana nielegalnie, czyli niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy policji." Natomiast pełnomocnik organu wskazał, że przedmiotem skargi nie jest decyzja lecz ostateczna opinia. Podniósł, iż rozszerzenie skargi na decyzję jest spóźnione. Wspomniana opinia natomiast stwierdza, że - mimo wcześniejszych wskazań wynikających z poprzedniej opinii służbowej i bieżąco wydawanych poleceń opiniowany nie zmienił swego sposobu działania, w dalszym ciągu - bardzo schematycznego /.../, - w niedostatecznym stopniu jest zaangażowany w pracę operacyjną /.../, niewłaściwie motywuje policjantów referatu operacyjno-rozpoznawczego do pracy /.../, - nie spełnia kierowanych wobec niego oczekiwań, co do prawidłowego organizowania pracy, koordynowania podejmowanych działań tak z bezpośrednim przełożonym jak i podległymi pracownikami /.../, - nie przyjmuje do wiadomości faktu skrajnie różnych warunków pracy równomiernie obciążonych obowiązkami funkcjonariuszy /.../, - wobec poleceń o przedstawienie innych rozwiązań usprawniających funkcjonowanie sekcji, za podstawowe uznaje prowadzenie przez pracowników operacyjnych szczegółowej ewidencji czasu przeznaczonego na czynności procesowe i operacyjne, a odmowę przyjęcia takiego rozwiązania uznaje za przyczynę słabych wyników operacyjnych niektórych pracowników /.../, - nie dostrzega oczywistych związków między ilością obsługiwanych osobowych źródeł informacji, ilością spotkań, jakością uzyskiwanych w ten sposób informacji, a wynikami procesowymi działań operacyjnych /.../, - niewłaściwie sprawuje nadzór nad pracą funkcjonariuszy osiągających słabsze efekty w pracy /.../, - nie potrafi we właściwy sposób zaplanować i zorganizować swej pracy w sensie technicznym /.../, - wydawane w związku z tym pisemne polecenia realizuje ze znacznym opóźnieniem, w czasie powodującym zbędne ich spiętrzenie /.../, - ma problemy z komunikowaniem się ze współpracownikami, - jako przełożony nie wykorzystuje dostępnych narzędzi badania /.../ osiąganych przed zakończeniem okresu rozliczeniowego wyników, konsekwentnie uznając, iż należy to robić na koniec kwartału /.../, - popełnia istotne błędy proceduralne /.../ dotyczące działań procesowych nie przyjmując wskazań przełożonego co do sposobów ich unikania umiejętność stosowania procedur - poniżej wymagań, - poziom czynności realizowania przez podinspektora B. nie jest zadowalający ze względu na zbędną przewlekłość i niesytematyczność pracy operacyjnej, brak koncepcji jej prowadzenia, jasne wskazanie celu i sposobów realizacji, brak określenia celów zasadniczych i konsekwentnego rozliczenia tych działań /.../. W odwołaniu od powyższej opinii podinsp. L. B. zarzucił, iż jest ona krzywdząca i ukazuje go jako funkcjonariusza niekompetentnego, co nie jest prawdą. Decyzją nr [...]z dnia [...]r. Komendant Powiatowy Policji w Ś[...] powołał Komisję do zbadania zaskarżonej opinii służbowej. W sprawozdaniu z dnia [...]r. Komisja stwierdziła, że kwestionowana opinia służbowa oparta została o obiektywne przesłanki udokumentowane na bieżąco w toku realizacji nadzoru służbowego przez uprawnionego przełożonego i zaproponowała utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Ostatecznie Komendant Powiatowy Policji utrzymał w mocy zakwestionowaną opinię, która została włączona do akt osobowych policjanta - w myśl § 11 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej /Dz.U. Nr 98 poz. 890 ze zm./. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisem prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona i nie podlega ona także odrzuceniu. Skarga została bowiem wniesiona w terminie 30 dniowym, po wydaniu i doręczeniu skarżącemu decyzji ostatecznej. Samo skierowanie skargi w części wstępnej przeciw decyzji I instancji nie wystarcza do uznania jej niedopuszczalności. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. /Dz.U. Nr 86 poz. 789/, w brzmieniu: nagrodę roczną obniża się o 20%-50% kwoty obliczonej w sposób określony w przypadku: niewywiązywania się przez policjanta będącego w służbie stałej lub kontraktowej z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej. Treść przywołanego przepisu wskazuje, iż podstawą do obniżenia policjantom nagrody rocznej jest negatywna opinia służbowa. Opinia ta stanowi w tego rodzaju sprawie integralną część materiału dowodowego i podlega ocenie jako dowód w sprawie. Decyzja administracyjna podejmowana na podstawie § 4 ust. 1 pkt 3 wyżej cyt. rozporządzenia ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że organ orzekający w sytuacji niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, stwierdzonych w opinii służbowej zobowiązany jest do obniżenia nagrody rocznej. Jednocześnie w powołanym przepisie określono granice wysokości obniżenia nagrody rocznej o 20%-50%. Do uznania organu administracyjnego należy zatem wysokość, w granicach objętych przepisem, obniżenia nagrody przysługującej policjantowi. Wprawdzie między brzmieniem wspomnianego przepisu a rozstrzygnięciem istnieje rozbieżność /rozporządzenie mówi o obniżeniu nagrody rocznej, decyzja natomiast o przyznaniu tej nagrody w wysokości 80%/ jednakże nie jest to uchybienie tego rodzaju by znosiło ono kontrolowane orzeczenie. W istocie rzeczy podstawę faktyczną w niniejszej sprawie stanowi opinia służbowa skarżącego sporządzona za okres od [...]-[...]r. Obejmuje ona swoim zakresem ocenę przygotowania zawodowego opiniowanego, wywiązywanie się przez niego z obowiązków służbowych a także - predyspozycji do zajmowania stanowiska służbowego. Została ona sporządzona zgodnie z tym zakresem, jest logiczna i szczegółowa i wykazuje niewywiązywanie się przez skarżącego jako policjanta z ciążących na nim powinności. Zwraca przy tym uwagę, że wcześniejsza opinia służbowa wydana L. B. nie była pozytywna. Opinia okresowa dotycząca oceny wykonywania obowiązków służbowych przez funkcjonariusza wynika z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Zgodnie z art. 5 pkt 2 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy dotyczące ich ewentualnej zasadności nie należą do właściwości sądów administracyjnych. W świetle tego zupełnie zasadnie z tak punktu faktycznego i prawnego obniżono skarżącemu nagrodę roczną. Uczyniono to jednocześnie w najniższej wysokości 20% nagrody. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wobec powyższego skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw prawnych należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.