II GSK 193/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędziowie Jan Grabowski NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Protokolant Tomasz Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2385/05 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w W. na pismo Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2385/05, odrzucił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na pismo Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej: Prezes UOKiK) z dnia 4 sierpnia 2005 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu postanowienia Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (zwanego dalej: Prezes URTiP) stwierdzającego, że na krajowym rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych nie występuje skuteczna konkurencja. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że zaskarżone pismo Prezesa UOKiK wydane zostało na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), który to przepis przewiduje, iż postanowienie Prezesa URTiP w przedmiocie stwierdzenia, czy na danym rynku telekomunikacyjnym występuje skuteczna konkurencja, wydawane jest w porozumieniu z Prezesem UOKiK. Jednocześnie Sąd zauważył, że przepisy przywołanej ustawy Prawo telekomunikacyjne nie obligują Prezesa UOKiK do wydania w powyższym zakresie decyzji lub postanowienia. Analizując treść art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd I instancji uznał, iż należało rozważyć, czy kwestionowane skargą pismo stanowi inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Posiłkując się poglądem doktryny przedmiotu Sąd wywodził, iż dopuszczalność zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego ma miejsce wyłącznie w tych przypadkach, w których dany akt lub czynność ustalają /odmawiają ustalenia/, stwierdzają /odmawiają stwierdzenia/ potwierdzają /odmawiają potwierdzenia/ uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Musi, więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem /oraz ich odmowami/ a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku, wynikającego z przepisu prawa. Uwzględniając te rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że zaskarżone pismo nie kreuje żadnych obowiązków lub uprawnień po stronie skarżącej spółki, a tym samym nie jest dopuszczalne zastosowanie w tym przypadku kontroli legalności omawianego postanowienia na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i dlatego odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 tej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła P. sp. z o.o. domagając się jego uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jak również zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tzn.: - art, 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), poprzez uznanie, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i odrzucenie skargi, mimo, że pismo Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4 sierpnia 2005 r. (...) stanowi inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. współdecyduje o zakwalifikowaniu skarżącej jako podmiotu mogącego podlegać szczególnym zasadom działania w zakresie jej działalności telekomunikacyjnej, różnym od zasad znajdujących zastosowanie do ogółu przedsiębiorstw telekomunikacyjnych na rynku, w tym otwiera możliwość nałożenia na P. obowiązków regulacyjnych określonych w przepisach Prawa Telekomunikacyjnego; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia do argumentów strony skarżącej dotyczących dopuszczalności zaskarżenia dokonanego przez Prezesa UOKiK uzgodnienia oraz właściwości sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach, a tym samym uniemożliwienie kontroli wydanego przez WSA w Warszawie postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny; 2. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię: - art. 23 ust. 3 i 4 Prawa telekomunikacyjnego, poprzez uznanie, że dokonane przez Prezesa UOKiK w trybie art. 23 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego uzgodnienie postanowienia Prezesa URTiP, o którym mowa w art. 23 ust. 3, nie kreuje żadnych obowiązków lub uprawnień po stronie skarżącej spółki, mimo że uzgodnienie to współdecyduje o zakwalifikowaniu P. jako podmiotu mogącego podlegać szczególnym zasadom działania w zakresie jej działalności telekomunikacyjnej, różnym od zasad znajdujących zastosowanie do ogółu przedsiębiorstw telekomunikacyjnych na rynku, w tym otwiera możliwość nałożenia na P. obowiązków regulacyjnych określonych w przepisach Prawa telekomunikacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła między innymi, że nie wywołuje wątpliwości zakwalifikowanie zaskarżonego uzgodnienia jako aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pismo z 4 sierpnia 2005 r. pochodzi od organu administracji, jakim jest Prezes UOKiK. Zostało ono wydane w ramach postępowania uregulowanego przepisami prawa administracyjnego, kończącego się wydaniem przez Prezesa URTiP stosownego postanowienia (art. 23 i art. 206 ust 1 Prawa telekomunikacyjnego). Zaskarżone pismo Prezesa UOKiK zostało wydane w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 23 Prawa telekomunikacyjnego. Postępowanie to kończyło się postanowieniem Prezesa URTiP, w którym organ ten stwierdzał czy na analizowanym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja. Postanowienie to było przy tym wydawane w ramach współdziałania organów, tj. Prezesa URTiP i Prezesa UOKiK. O charakterze i znaczeniu dla stron pisma Prezesa UOKiK z dnia 4 sierpnia 2005 r. decyduje istota postanowienia Prezesa URTiP z art. 23 ust 3 Prawa telekomunikacyjnego, którego to postanowienia pismo to dotyczy. Innymi słowy, o tym czy pismo to dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. rozstrzyga postanowienie z art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, na które Prezes UOKiK w piśmie tym wyraził swą zgodę. Pismo to warunkowało, bowiem możliwość wydania tego rodzaju postanowienia przez właściwy organ. Choć postanowienie z art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego nie nakłada jeszcze obowiązków regulacyjnych, warunkuje ono jednak wszczęcie postępowania na podstawie art. 24 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, którego przedmiotem jest nałożenie tychże obowiązków. "Postanowienie" to wyróżnia, zatem P. oraz pozostałych dwóch operatorów telefonii mobilnej w Polsce spośród ogółu przedsiębiorstw telekomunikacyjnych, przesądzając, iż właśnie w stosunku do tych podmiotów mogą zostać zastosowane obowiązki regulacyjne. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia obowiązków jest przy tym obligatoryjne. Wydanie zaskarżonego postanowienia zmienia zatem sytuację prawną strony skarżącej. O ile wcześniej, P. mogła prowadzić działalność w zakresie telekomunikacji na ogólnych zasadach znajdujących zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw telekomunikacyjnych na rynku, o tyle po wydaniu postanowienia z art. 23 Prawa telekomunikacyjnego przesądzone zostało, iż prowadzi ona swą działalność na rynku niekonkurencyjnym (na którym nie występuje skuteczna konkurencja). Przesądza to z kolei o konieczności wszczęcia przez organ regulacyjny postępowania w sprawie nałożenia adekwatnych do zaistniałej sytuacji obowiązków regulacyjnych. Skarżąca na poparcie dotychczasowej argumentacji przywołała uregulowania zawarte w znowelizowanym Prawie telekomunikacyjnym zgodnie, z którym postanowienie kończące postępowanie z art. 23 Prawa telekomunikacyjnego rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach operatorów obecnych na badanym rynku w ten sposób, iż kwalifikuje tych operatorów jako podmioty mogące podlegać szczególnym zasadom działania w zakresie ich działalności telekomunikacyjnej, różnym od zasad znajdujących zastosowanie do ogółu przedsiębiorstw telekomunikacyjnych na rynku. Tym samym uzgodnienie przez Prezesa UOKiK (art. 23 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego), będące warunkiem sine qua non wydania tego postanowienia, współkreuje wskazane obowiązki po stronie P. lub co najmniej obowiązków tych dotyczy, stanowiąc akt lub czynność, o których mowa w art 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżąca podniosła również, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 i art. 166 p.p.s.a. Sąd praktycznie w ogóle nie odniósł się do obszernych wywodów P. zawartych w skardze, a dotyczących charakteru rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu z art. 23 Prawa telekomunikacyjnego oraz właściwości sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., zwanej dalej prawem telekomunikacyjnym) w rozdziale 1 działu II reguluje kwestie związane z analizą rynków właściwych, ustalaniem i znoszeniem obowiązków. W stanie prawnym obowiązującym w sierpniu 2005 r., wiążącym dla rozpoznawanej sprawy, art. 21 ust. 1 omawianej ustawy obligował Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty do przeprowadzania analizy rynków właściwych w zakresie wyrobów i usług telekomunikacyjnych. W celu wykonania tej analizy Prezes URTiP uzyskał prawo żądania od przedsiębiorców telekomunikacyjnych niezbędnych informacji i dostarczenia dokumentów, a przedsiębiorcy zostali zobowiązani do wykonania tego żądania /art. 21 ust. 3 ustawy/. Stosownie z kolei do ust. 5 art. 21 analiza rynków właściwych powinna być przeprowadzana regularnie, nie rzadziej, niż co dwa lata. Niezależnie od obowiązku prowadzenia regularnie analizy rynków właściwych Prezes URTiP został zobligowany przepisem art. 23 ust. 1 komentowanej ustawy do wszczęcia, w drodze postanowienia, postępowania w sprawie ustalenia, czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja, niezwłocznie po wydaniu lub zmianie rozporządzenia Ministra właściwego do spraw łączności określającego rynki właściwe podlegające analizie Prezesa URTiP, nie później jednak niż w terminie 30 dni od wejścia w życie lub każdej zmiany rozporządzenia. Wejście w życie rozporządzenia wydanego przez właściwego ministra na podstawie art. 22 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, określającego rynki właściwe podlegające analizie przez Prezesa URTiP /bądź wejście w życie zmiany tego rozporządzenia/ skutkowało, zatem obowiązkowym wszczęciem przez Prezesa URTiP postępowania w sprawie ustalenia czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja. Postępowanie to, w myśl art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego kończyło się postanowieniem Prezesa URTiP stwierdzającym czy na analizowanym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencji. Zgodnie natomiast z ust. 4 art. 23, postanowienie, o którym mowa w art. 23 ust. 3 właściwy organ wydawał w porozumieniu z Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Jeżeli omawiane postępowanie kończyło się postanowieniem stwierdzającym, że na analizowanym rynku właściwym nie występuje skuteczna konkurencja, to ten sam organ, który wydał omawiane postanowienie, wszczynał postępowanie w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie /art. 24 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego/ i wydawał decyzje, o której stanowił art. 25 również w porozumieniu z Prezesem UOKiK. Od decyzji w sprawie ustalenia znaczącej pozycji rynkowej, nałożenia obowiązków regulacyjnych przysługiwało prawo odwołania do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów /art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego/. Z dotychczas przybliżonych unormowań prawnych wynika, iż wszczęcie postępowania w przedmiocie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym musiało być poprzedzone postanowieniem Prezesa URTiP wydanym w porozumieniu z Prezesem UOKiK stwierdzającym, że na analizowanym rynku nie występuje skuteczna konkurencja. Ta uwaga, co godzi się zauważyć, nie odnosi się do rynku uznanego decyzją Komisji Europejskiej za rynek ponadnarodowy, albowiem w tym zakresie prawo telekomunikacyjne nie przewidywało takiego dwustopniowego postępowania /art. 23 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego/. II W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi wniesionej do Sądu I instancji było pismo Prezesa UOKiK z dnia 4 sierpnia 2005 r. odnoszące się do projektu postanowienia Prezesa URTiP stwierdzającego, że na krajowym rynku świadczenia usług dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych nie występuje skuteczna konkurencja. W piśmie tym właściwy organ antymonopolowy podzielił stanowisko Prezesa URTiP zawarte w projekcie postanowienia, o którym mowa w art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego. Jednocześnie wskazał, iż stwierdzenie, że na przedmiotowym rynku nie istnieje skuteczna konkurencja pozwoli na przeanalizowanie sytuacji rynkowej poszczególnych operatorów i ewentualne nałożenie obowiązków regulacyjnych, adekwatnych do zidentyfikowanych problemów rynkowych. Bezsporne jest przy tym, iż zarówno w projekcie postanowienia jak i w omawianym piśmie podniesiono, że na rynku działają trzej operatorzy telefonii mobilnej - P. S.A., PTK C. sp. z o.o. oraz PTC sp. z o.o. Odrzucając skargę na pismo Prezesa UOKiK Sąd I instancji uznał, iż skarżone pismo nie stanowi aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dlatego też nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Tymczasem w ocenie kasatora zaskarżone pismo stanowi inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, albowiem współdecyduje o zakwalifikowaniu P. jako podmiotu mogącego podlegać szczegółowym zasadom działania w zakresie jego działalności telekomunikacyjnej, różnym od zasad znajdujących zastosowanie do ogółu przedsiębiorstw telekomunikacyjnych, w tym otwiera możliwość nałożenia na skarżącą spółkę obowiązków regulacyjnych określonych w przepisach prawa telekomunikacyjnego. Ponieważ Naczelny Sad Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej /art. 183 § 1 p.p.s.a./ rozważyć mógł jedynie to, czy przedmiotowe pismo stanowi inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Działając zatem w granicach postawionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu zaprezentowanego w skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, dokonując analizy treści omawianego przepisu, musi istnieć ścisły związek pomiędzy ustaleniem, stwierdzeniem, lub potwierdzenie /oraz ich odmowami/ a możliwością realizacji uprawnienia /lub obowiązku/ wynikającego z przepisu prawa, a nadto akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego adresata. Zważyć przy tym należy, że komentowany przepis wskazuje, iż chodzi w nim o takie akty lub czynność z zakresu administracji publicznej, które nie są decyzjami czy postanowieniami, wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. W związku z czym w cytowanym już przez Sąd I instancji "Komentarzu do ustawy - Prawo o postępowaniu administracyjnym - autorstwa T. Wosia, przyjmuje się, że przedmiot skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 zakreślają następujące elementy: - akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia zaskarżanych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3, - akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny , - akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu. Z kolei Barbara Adamiak w artykule "Z problematyki właściwości sądów administracyjnych /art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a / " opublikowanym w Zeszytach Naukowych Sądownictwa Administracyjnego rok /II nr 2 /5/ 2006/, stwierdza, iż przy określeniu zakresu przedmiotowego skargi na inne akty lub czynności, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a należy wziąć pod uwagę następujące okoliczności: 1/ akt lub czynność nie mogą być decyzjami lub postanowieniami w rozumieniu przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, 2/ akty lub czynności maja charakter indywidualny. Cecha ta wynika z określenia przedmiotu aktu /czynności/ - dotyczy uprawnień lub obowiązków, 3/ akty lub czynności podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które jednak nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 4/ akty lub czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jeżeli są z zakresu administracji publicznej, a więc gdy jest to zakres kompetencji charakteryzującej się władztwem administracyjnym. W świetle omówionego wcześniej stanu prawnego /ówczesnego brzmienia Prawa telekomunikacyjnego/ jak i przytoczonych poglądów doktryny Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż pismo Prezesa UOKiK aprobujące projekt postanowienia stwierdzającego, iż na krajowym rynku wewnętrznym usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych sieciach publicznych nie występuje skuteczna konkurencja nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie budzi bowiem wątpliwości składu orzekającego, że nie dotyczy ono uprawnień czy obowiązków wynikających z przepisu prawa. Opiniuje bowiem jedynie propozycje zakończenia postępowania, które uprawniony organ miał obowiązek wszcząć w związku z wejściem w życie rozporządzenia wydanego na podstawie art. 22 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Pojęcia potwierdzenia obowiązku czy uprawnienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a nie można bowiem utożsamiać z ustawowym obowiązkiem ciążącym na właściwym organie do wszczęcia kolejnego postępowania w sytuacji, gdy w formie postanowienia stwierdzi brak skutecznej konkurencji na analizowanym rynku. Zresztą ten obowiązek dotyczy Prezesa URTiP, a nie Prezesa UOKiK, co zupełnie pomija kasator, wywodząc, że postanowienie wydane na podstawie art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego jakkolwiek nie nakłada jeszcze obowiązków to warunkuje wszczęcie postępowania na podstawie art. 24 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, którego przedmiotem jest nałożenie tych właśnie obowiązków regulacyjnych. Nadto, co najbardziej istotne, obowiązki, które w przyszłości mogą być nałożone na stronę skarżącą, będą wynikać z decyzji administracyjnej wydanej po zakończeniu postępowania prowadzonego w trybie art. 24 Prawa telekomunikacyjnego, a nie z mocy prawa. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, iż zaskarżone pismo nie jest aktem lub czynnością, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a to czyni nieusprawiedliwionym zarzut naruszania art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 3 i 4 Prawo telekomunikacyjne. Te same motywy nakazują tak samo ocenić zarzut naruszenia art. 23 ust. 3 i 4 Prawa telekomunikacyjnego. Nie sposób bowiem podzielić przekonania autora skargi kasacyjnej, iż zaskarżone pismo stanowiące aprobatę dla przedłożonego projektu postanowienia kreuje obowiązki po stronie skarżącej spółki, gdyż otwiera możliwość nałożenia na nią przez inny organ w odrębnym postępowaniu obowiązków regulacyjnych określonych w przepisach prawa telekomunikacyjnego. Strona skarżąca zarzuciła ponadto Sądowi I instancji naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 166 p.p.s.a polegające na niewyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do argumentów skargi dotyczących dopuszczalności zaskarżenia pisma Prezesa UOKiK. Przypomnieć zatem należy, iż w skardze wniesionej do Sądu I instancji skarżąca zaprezentowała odmienny pogląd niż w skardze kasacyjnej, a mianowicie wywodziła, iż zaskarżone uzgodnienie jest wydawane w trybie art. 106 § 5 K.p.a. zastrzegając równocześnie, iż gdyby Sąd nie podzielił tego poglądu to akt ten należałoby "zakwalifikować jako inny niż decyzja lub postanowienie akt z zakresu administracji publicznej ..." /str. 8 skargi/. Faktycznie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji nie odniósł się do tych wywodów skargi, które poświęcone były wykazaniu, iż zaskarżone pismo stanowi uzgodnienie w rozumieniu art. 106 § 5 K.p.a. Jednakże strona skarżąca stawiając ten zarzut nie wskazała jakichkolwiek okoliczności świadczących o istnieniu potencjalnego związku pomiędzy wytkniętym naruszeniem a wynikiem sprawy sądowoadmnistracyjnej /art. 174 pkt p.p.s.a./, a ponadto w zarzutach skargi kasacyjnej w ogóle odstąpiła od poglądu prezentowanego w skardze do Sądu I instancji, skoro nie postawiła zarzutu naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.. To zaniechanie nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do twierdzeń skarżącej spółki zawartych w skardze do Sądu I instancji, a stanowiących powtórzenie poglądu o współdziałaniu organów przy wydawaniu omawianego postanowienia w trybie art. 106 § 5 K.p.a. zaprezentowanego w Komentarzu "Zmiany w prawie telekomunikacyjnym" autorstwa M. Rogulskiego /Dom Wydawniczy ABC 2006/. Na marginesie jedynie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż jeżeli nawet Sąd I instancji doszedłby do wniosku, że przedmiotem skargi jest postanowienie uzgadniające to i tak musiałby odrzucić skargę jako wniesioną przed wyczerpaniem trybu z art. 52 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie kontrolowanego, na skutek skargi kasacyjnej, postanowienia pozwala na precyzyjne dokonanie analizy przesłanek, dla których Sąd I instancji uznał brak kognicji sądu administracyjnego w tej sprawie, a to pozwala ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. również jako bezzasadny. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.